چه خوش بود آن شبی کز در در آمد یار مهرویم
رخش بوسیدم و لب هم، دگرها را نمی گویم
مه خرگه نشین آن شب مرا زانو زدی صد جا
چو آن ترک از سرمستی نهادی سر به زانویم
کجا یابم من آن دل را که کردم بر در او گم
که در بتخانه گمگشتست و من در کعبه میجویم
زیارتگاه من سازید طاقی در ره مستان
که خواهد کشت میدانم به ناز آن چشم و ابرویم
دلا گر گویدت دلبر که دلها گوی ما باشد
به چوگان سر زلفش بگو من هم همین گویم
برای مستی من گو میاوره آب می ساقی
که از خاک سر کویش صبا می آورد بویم
کمال از خضر پرسش کرد وصف چشمهاش گفتا
چو آن لب دیده ام زآن آب اکنون دست می شویم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر شبِ وصال با یار ماهرو را به یاد میآورد که یار مست سر بر زانویش نهاد. سپس از دلِ گمشده در عشق، کشته شدن با ناز چشم و ابرو و تسلیم بودن دل در برابر چوگان زلف یار سخن میگوید و بوی کوی یار را از شراب مستکنندهتر میداند. در پایان از زبان خضر میگوید که لب یار حتی آب حیات را هم از چشم انداخته است.
هوش مصنوعی: چه شب خوشی بود آن شبی که یار ماهرویم از در وارد شد؛ رخسارش را بوسیدم و لبش را هم، و از باقی ماجرا چیزی نمیگویم.
هوش مصنوعی: آن شب که آن معشوقِ ترک از شدت مستی سرش را بر زانوی من گذاشت، ماهِ نشسته در هاله (یا آن ماهروی خیمهنشین) صد بار در برابر من به احترام زانو زد.
هوش مصنوعی: آن دلی را که بر درگاه یار گم کردم کجا پیدا کنم؟ آن دل در بتخانهٔ عشق گم شده و من آن را در کعبه میجویم.
هوش مصنوعی: بر سر راه مستان طاقی (به شکل ابروی یار) بسازید و آن را زیارتگاه من کنید، زیرا میدانم که آن چشم و ابرو با ناز مرا خواهد کشت.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر دلبر به تو بگوید که دلها گوی ما هستند که با چوگانِ سر زلفمان میزنیم، بگو من هم همین را میگویم و تسلیم توام.
هوش مصنوعی: به ساقی بگو برای مست کردن من شراب نیاورد، چون باد صبا بوی خاک کوی یار را برایم میآورد و همان مرا مست میکند.
هوش مصنوعی: کمال از خضر دربارهٔ چشمهٔ آب حیاتش پرسید؛ خضر گفت: از وقتی آن لب یار را دیدهام، دیگر از آن آب دست شستهام و آن را رها کردهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر گویم که نیکویم مکن عیبم که من اویم
چنان مستم که از مستی نمی دانم چه می گویم
منم مطلوب و هم طالب که خود از خود طلبکارم
مکرم کرده ام خود را که خود را با تو می جویم
اگر نه ساقی مستم چرا جویای رندانم
[...]
چنان در دوستی دل بسته آن قد دلجویم
که جز من هر که او را دوست دارد دشمن اویم
بغمزه می رباید دل بابرو می ستاند جان
چه چشمست آن چه ابرو کشته آن چشم و ابرویم
بپیکانش گرانی بر تن بیمار می خواهم
[...]
ز من غافل چو گردد از غرور حسن، بد خویم
به تقریبی کنم هر دم سخن، تا بنگرد سویم
ز کوی دوست رفتم از جفای دشمنان، یا رب
چه او را بگذرد در دل نبیند چون در آن کویم
حجابش تا نگردد مانع دشنام، هر ساعت
[...]
نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم
سفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم
از آن بیماری من می شود هر روز سنگین تر
که گیرد گوش خود با هر که درد خویش می گویم
بود در دیده حق بین من دیر و حرم یکسان
[...]
چنان زشتم، که ترسم چشم رحمت ننگرد سویم
مگر فردا کشد رنگ خجالت پرده بر رویم
اقامت چون توان کردن، چو آمد نوبت پیری؟
درین میدان قد خم گشته چوگانست و، من گویم!
چنان در بستر افتادگی بر خویش میبالم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.