گنجور

رباعی شمارهٔ ۱۷

 
خیام نیشابوری
خیام » رباعیات
 

این کهنه رباط را که عالم نام است

و آرامگه ابلق صبح و شام است

بزمی‌ست که وامانده صد جمشید است

قصریست که تکیه‌گاه صد بهرام است

 

🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

تصاویر مرتبط در گنجینهٔ گنجور

نسخهٔ چاپی و مصور رباعیات خیام - تصحیح فروغی، تصاویر محمد تجویدی، خط جواد شریفی - امیرکبیر - ۱۳۵۴ » تصویر 64

حاشیه‌ها

تا به حال ۱۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

داوود در ‫۱۱ سال و ۷ ماه قبل، جمعه ۶ آذر ۱۳۸۸، ساعت ۱۲:۳۵ نوشته:

باز هم اشاره به ناپایداری هستی

 

علی در ‫۱۰ سال و ۵ ماه قبل، یک شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۸۹، ساعت ۰۹:۲۳ نوشته:

پیرو سخنان دوست عزیز داود:
این دنیا سالهاست که پابرجاست و دائم مرگ و زندگی نو در آن در جریان است و همه چیز در این دنیا می ماند بجز خود انسان که اوست که در این دنیا مسافری بیش نیست.

 

hooshang haghbin در ‫۱۰ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۵ فروردین ۱۳۹۰، ساعت ۱۱:۲۰ نوشته:

آیا عالم آرامگه زمان است یا زمان آرامگه عالم؟

 

مجتب در ‫۸ سال و ۸ ماه قبل، پنج شنبه ۱۱ آبان ۱۳۹۱، ساعت ۰۱:۲۹ نوشته:

کاخیست که تکیه گاه صد بهرام است
نوشتید قصریست که تکیه گاه صد بهرام است کاخ به مضمون سروده های خیام بیشتر میخوره و بعضی کتاب ها کاخ را ذکر کردند

 

داود در ‫۵ سال و ۲ ماه قبل، شنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۵، ساعت ۰۰:۱۲ نوشته:

معنای دیگر جمشید، خورشید است.
بهرام نیز نام دیگر سیاره مریخ است.
و با توجه به اینکه خیام کلمه عالم را ذکر است مقصودش فقط زمین و پادشاهی جمشید و بهرام نبوده است از لحاظ دیگر چون خود خیام منجم هم بوده این رباعی معنای شگرف دیگری را هم مد نظر دارد با این مضمون:
که این عالم صدها ستاره مانند خورشید و صدها سیاره مانند مریخ داشته است و دارد...

 

حمید در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، چهار شنبه ۶ مرداد ۱۳۹۵، ساعت ۱۸:۵۸ نوشته:

این دنیای کهن شاهد بی نهایت روزوشت بوده،

 

م.ب در ‫۳ سال و ۶ ماه قبل، دو شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۱۷ نوشته:

اشاره به ناپیداری هستی نیست بلکه منظورش به تکرار بودن جهان است و اینکه قدرت از یک نفر به نفری دیگر میرسد.

 

... در ‫۳ سال و ۴ ماه قبل، پنج شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۰۴ نوشته:

در واقع منظور جناب خیام این بوده که زمان دنیا کوتاه هستش و کسی در این دنیا هم نمی مونه.
در مصراع اول دنیا به کاروان سرا که محل رفت و آمد موقت هست تشبیه شده.

 

امیر نیکنام پیرزاده در ‫۲ سال و ۱ ماه قبل، پنج شنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۱۵ نوشته:

صحیح بیت دوم اینست:
بزمی است که وامانده صد جمشید است
گوریست که خوابگاه صد بهرام است

 

بهرام مشهور در ‫۲ سال و ۱ ماه قبل، سه شنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۲۳:۳۹ نوشته:

اصل رباعی را که خودتان نوشته اید کاملاً درست است

 

ساکت در ‫۱ سال و ۹ ماه قبل، دو شنبه ۱۱ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۴۸ نوشته:

کلید فهم این رباعی کلمه رباط در مصرع اول است، چرا که تشبیه عالم به رباط به عنوان مکان آمد و شد انسانها در ادامه نیز مورد توجه قرار گرفته است. از دیگر نکات مصرع اول به کار رفتن وصف کهنه برای رباط یا همان عالم است که با یافته‌های دانشمندان معاصر مبنی بر قدمت عالم هماهنگ است. نکته بعدی مربوط به کلمه ابلق در مصرع دوم است. یکی از معانی ابلق اسبی است که دو رنگ دارد و در اینجا منظور شب (سیاه) و روز (سپید) است که جهان یا همان رباط آرامگاه این ابلق به شمار میرود. مصرع سوم و چهارم بر مطالب گذشته یعنی کهنه و قدیم بودن این جهان و گذرا و موقتی بودن آن تأکید کرده و پادشاهان بزرگی چون جمشید و بهرام را نام میبرد که از بزم آنان و از قصری که در آن بر اریکه قدرت تکیه میزدند چیزی بر جای نمانده است.

 

ساکت در ‫۱ سال و ۵ ماه قبل، شنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۱ نوشته:

لطفا از کانال تلگرامی من با عنوان همراه با خیام دیدن فرمایید به آدرس:
https://t.me/hamrah_ba_khayyam

 

احمد نیکو در ‫۱ سال و ۳ ماه قبل، شنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۳۹ نوشته:

این کهنه رباط را که عالم نام است
و آرامگه ابلق صبح و شام است
تختی است که تکیه گه صد جمشید است
بزمی است که وامانده ز صد بهرام است

 

بهادر در ‫۱۱ ماه قبل، یک شنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۳۰ نوشته:

سلام تا اونجا که من خوندم درسته شعر
یعنی ممکنه یه روزی نسخه اصلی که میگن توی تایتانیک بوده سالم پیدا بشه شماها که از شعر ایراد میگیرید دیگه این کار رو انجام ندید
معلومه که قصریست درسته یه چند بار شعر رو بخونی متوجه میشی
من عاشق خیام ام
یه مردمان بدبختی هستیم متاسفانه قبول دارم از ماست که بر ماست
وای واقعا خیلی جاها ها خیلی چیزا حق ما نبوده

 

احمد نیکو در ‫۱۱ ماه قبل، چهار شنبه ۲۵ تیر ۱۳۹۹، ساعت ۲۰:۰۴ نوشته:

بیت دوم بدین صورت اصلاح می گردد:
قصریست که تکیه گاه صد جمشید است
بزمیست که وامانده ز صد بهرام است

 

احمد نیکو در ‫۸ ماه قبل، سه شنبه ۸ مهر ۱۳۹۹، ساعت ۱۸:۴۰ نوشته:

متن رباعی بدین وزن صحیح می باشد:
این کهنه سرایی که جهانش نام است
آرامگه ابلق صبح و شام است
جامی ا‌ست که وامانده صد جمشید است
بزمی است که گورگاه صد بهرام است

 

محمدرضا در ‫۴ ماه قبل، سه شنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۹، ساعت ۱۶:۳۶ نوشته:

قصریست که (تختگاه/یادگار/جامانده) صد جمشید است
بزمیست که وامانده صد بهرام است
زیرا در ادبیات ایران کسی که به کاخ های مجلل و با شکوهشان معروفند جمشید و کیکاووس و دارا هستند و انتخاب واژه بزم با روحیات و زندگی بهرام گور ارتباط بسیاری دارد.
البته هرچه باشد از زیبایی این رباعی کم نخواهد شد.

 

بهار در ‫۲ ماه قبل، پنج شنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۹ نوشته:

سلام من این متن رو برای خوشنویسی می خوام کسی چلیپا خوب سراق داره

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.