فراغتی‌ست مرا از جهان و هر چه در اوست

چه باک دارم از اندیشه‌های دشمن و دوست

مرا اگر چو سخن، خلق در دهان گیرند

غریب نیست صدف، دائماً پر از لولوست

کسی که از بد و نیک زمانه دست بشست

معین‌ست که فارغ ز مادح و بدگوست

چو پاک‌دامنیِ آفتاب مشهورست

چه باک اگر شب تاریک در مقابل اوست

به رسم تضمین این بیت دلکش آوردم

ز شعر شیخ که جانم به طبع دارد دوست

«ز دست دشمنم، ای دوستان! شکایت نیست

شکایتم همه از دوستان دشمن خوست»

نسیم گلشن طبعم حسودِ تردامن

شنیده است که چون باد خلد عنبربوست

بسان غنچه که بر وی وزد صبا هر دم

از آن معاینه بر خویشتن بدرّد پوست

جهان خوش‌ست چو سرو از چمن مرو بیرون

که جای مردم روشن‌روان، کنون لب جوست