چون سحر از بوی گل گشت معطر هوا
از نفس یار ما داد نشانی صبا
نه چه سخن باشد این چیست صبا تا کنم
نسبت بوی خوشش با نفس یار ما
کرد طلوع آفتاب یار درآمد ز خواب
روی نگار مراست خسرو انجم گوا
جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او
گفت روان میشود در پی آن آشنا
در صور آب و گل جان صفت دوست دید
عشق کهن تازه گشت گرم شد این ماجرا
جام رها کن در و چشمهٔ خورشید بین
زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را
گر نه زعکس رخش گل اثری یافتن
گل زکجا وین همه مایه حسن از کجا
قبله هر ملتی هست به سوی دگر
با رخ او فارغیم از همه قبلهها
تیر چو از چشم او بر دل عاشق رسید
گفت که زخم من است صید مرا خونبها
چشمش اگر میکند میل به سوی همام
نیست مجال سخن عاشق و چون و چرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با آمدن باد صبا در سحرگاه و نشانی آوردن آن از نفس یار آغاز میشود، اما شاعر بیدرنگ صبا را کمتر از آن میداند که با بوی یار سنجیده شود. سپس خورشید و گل را بازتاب جمال یار میشمارد و از خواننده میخواهد از جام و آینه بگذرد و خود روی او را ببیند. در پایان، روی یار قبلهٔ عاشق است و زخم نگاهش خونبهای اوست، و همام در برابر نگاه یار جای چون و چرا نمیبیند.
هوش مصنوعی: سحرگاه که هوا از بوی گل خوشبو شد، باد صبا از نفس یار ما خبر و نشانی آورد.
هوش مصنوعی: شاعر سخن خود را پس میگیرد: نه، این چه حرفی است؛ صبا چه ارزشی دارد که بوی خوش آن را با نفس یار ما مقایسه کنم؟
هوش مصنوعی: خورشید طلوع کرد و یار از خواب برخاست؛ خورشید که پادشاه ستارگان است، گواه زیبایی روی محبوب من است، یعنی خود از روی او روشنی گرفته است.
هوش مصنوعی: جان وقتی از صبا بوی سر زلف یار را شنید، گفت که به دنبال آن آشنای دیرین روان میشود.
هوش مصنوعی: جان در صورتهای جهان مادی، که از آب و گل ساخته شدهاند، نشانههای صفات دوست را دید؛ پس عشق دیرین و ازلی دوباره تازه شد و این ماجرای عاشقی گرم شد.
هوش مصنوعی: جام را رها کن و به چشمهٔ خورشید بنگر؛ از آینه بگذر و بازتاب روی یار را ببین. یعنی از واسطهها بگذر و جلوهٔ اصلی جمال او را تماشا کن.
هوش مصنوعی: اگر گل از بازتاب روی یار بهرهای نگرفته بود، گل از کجا پیدا میشد و این همه زیبایی را از کجا میآورد؟
هوش مصنوعی: هر قوم و آیینی رو به سوی قبلهٔ خاصی دارد، اما ما با داشتن روی او از همهٔ قبلهها بینیازیم.
هوش مصنوعی: وقتی تیر نگاه او به دل عاشق خورد، عاشق گفت این زخم از اوست و خونبهای شکار او همین زخم است؛ یعنی عاشق جز این زخم خونبهایی نمیخواهد.
هوش مصنوعی: اگر چشم یار به سوی همام توجهی کند، دیگر برای عاشق جای سخن گفتن و چون و چرا کردن باقی نمیماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بر دل ما تا که هست نقش خرد پادشا
جون خرد اندر دل است نقش تو در جان ما
رای تو چون کوکب است همت تو چون سما
حلم تو و طبع توست همچو زمین و هوا
عشق بیفشرد پا بر نمط کبریا
برد به دست نخست هستی ما را ز ما
ما و شما را به نقد بی خودیی در خور است
زانکه نگنجد در او هستی ما و شما
چرخ در این کوی چیست؟ حلقهٔ درگاه راز
[...]
مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مرا
کی کند ای مشک مو مور تو چندین جفا
روی تو با موی و خط مور و سلیمان به هم
موی تو هندو لقب مور تو طوطی لقا
چون به بر مه رسید مورچه بر روی تو
[...]
چند گریزی ز ما ؟ چند روی جا به جا ؟
جان تو در دست ماست همچو گلوی عصا
چند بکردی طواف گرد جهان از گزاف
زین رمه پُر ز لاف هیچ تو دیدی وفا ؟
روز دو سه ای زحیر گِردِ جهان گشته گیر
[...]
کاش که من بودمی هم ره باد صبا
تا گذری کردمی وقت سحر بر سبا
نامه ی بلقیس جان سوی سلیمان دل
کس نرساند مگر هدهد باد صبا
گر بگشاید ز هم چین سر زلف دوست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.