دلدار رفت و دیده به حیرت دچار ماند
با ما نشان برگ گلی زان بهار ماند
خمیازه سنج تهمت عیش رمیدهایم
می آنقدر نبود که رنج خمار ماند
از برگگل درین چمن وحشت آبیار
خواهد پری ز طایر رنگ بهار ماند
یاسم نداد رخصت اظهار نالهای
چندن شکست دل که نفس در غبار ماند
آگاهیم سراغ تسلی نمیدهد
از جوهر آب آینهام موجدار ماند
غفلت به نازبالش گل داد تکیهام
پای به خواب رفتهٔ من در نگار ماند
آنجا که من ز دست نفس عجز میکشم
دست هزار سنگ به زیر شرار ماند
باید به فرصت طربم خون گریستن
تمثال رفت وآینه تهمت شکار ماند
یعقوبوار چشم سفیدی شکوفهکرد
با من همین گل از چمن انتظار ماند
بیدل از آن بهار که توفان جلوه داشت
رنگم شکست و آینهای در کنار ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ رفتن یار و آن چیزی است که از وصل و بهار شادی باقی ماند. هرچه از آن وصل به جا مانده، نشانی ناچیز است: برگ گلی، پری از پرندهٔ رنگ، خمیازهای بیخمار، و تهمتی بیکام. شاعر با تصویرهای آینه و رنگ شکسته و چشم سفیدشدهٔ یعقوب، حیرت و ناامیدی و ناتوانی خود را نشان میدهد. در پایان، از آن بهارِ پرجلوه تنها آینهای حیران در کنارش مانده است.
هوش مصنوعی: یار رفت و چشم من در حیرت و بهت ماند. از آن بهارِ وصل، تنها نشانی به اندازهٔ برگ گلی برای ما باقی ماند.
هوش مصنوعی: ما فقط تهمتِ عیشی را که زود گریخت به دوش میکشیم و از آن خمیازه نصیبمان شده است. باده آنقدر نبود که حتی رنج خمارش بماند؛ یعنی کامیابی چنان اندک بود که اثری از آن نماند.
هوش مصنوعی: در این باغ که آبیاریاش با وحشت و رمیدگی است، از برگ گل تنها پری از پرندهٔ رنگ بهار به جا خواهد ماند. یعنی زیبایی بهار چون پرندهای میپرد و فقط نشانی ناچیز از آن میماند.
هوش مصنوعی: ناامیدی حتی اجازهٔ ناله کردن به من نداد. دلم چنان شکست که نَفَسم در غبار آن ماند و ناله بیرون نیامد.
هوش مصنوعی: آگاهی و هوشیاری راهی به آرامش و تسلی نشانم نمیدهد. آینهٔ من از جوهرِ خودش موجدار و ناآرام ماند؛ یعنی خودِ آگاهی مایهٔ بیقراری است.
هوش مصنوعی: غفلت مرا بر بالشِ نازکِ گل تکیه داد و آسودهام کرد. پای خوابرفتهام در نگار و حنا ماند؛ یعنی از شدت آسودگی و غفلت از رفتن و حرکت بازماندم.
هوش مصنوعی: آنجا که من از دست نَفَس خود به ناتوانی و درماندگی دچارم، هزار سنگ هم دستشان زیر شرار گیر مانده است. یعنی ناتوانی من چنان است که گویی همهٔ هستی در بند و عاجز است.
هوش مصنوعی: باید بر فرصت کوتاه شادیام خون گریه کنم. تصویر رفت و آینه تنها تهمتِ شکار کردن آن را بر دوش کشید؛ یعنی از شادی جز نام و بدنامی چیزی برایم نماند.
هوش مصنوعی: مانند یعقوب، چشمم از انتظار سفید شد و این سفیدی چون شکوفهای بر آن نشست. از باغ انتظار تنها همین گل برای من ماند.
هوش مصنوعی: بیدل، از آن بهاری که جلوهاش چون توفان بود، رنگ رخسارم شکست و پرید و تنها آینهای حیران در کنارم ماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رفت آن نگار و عشق آن نگار ماند
او شد ز دست و دست نشاطم ز کار ماند
از دیده رفته چهرهٔ همچنون نگار او
وز اشک دیده چهرهٔ من پر نگار ماند
از چشم من جمال دو رخسار یار رفت
[...]
رفتی و درد و داغ توام یادگار ماند
صد حسرت از تو در دل امیدوار ماند
بلبل کشید رنج گلستان و عاقبت
گل را صبا ربود و ازو بهر خار ماند
دریا شد از سرشک کنارم ولی چه سود
[...]
رفتند همدمان و مرا دل فگار ماند
خون جگر ز صحبتشان یادگار ماند
دل مضطرب ز روزن چشمم برون دوید
اما ز ناتوانی هم در کنار ماند
از دشمنم چه شکوه که این زخم دوست زد
[...]
طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند
صیقل شکست وآینه ام در غبار ماند
رفتی تو لیک نام نکو یادگار ماند
حرف ترت چو دیدة ما آبدار ماند
رفتی تو از میان (و) دل سخت جان ما
بر خاک مرقد تو چو سنگ مزار ماند
بودی صفای آینة دهر و من غبار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.