موجگل بیتو خار را ماند
صبح، شبهای تار را ماند
به فسون نشاط خون شدهام
نشئهٔ من خمار را ماند
چشم آیینه از تماشایش
نسخهٔ نوبهار را ماند
زندگانی وگیر و دار نفس
عرصهٔ کارزار را ماند
گل شبنمفروش این گلشن
سینهٔ داغدار را ماند
چند باشی ز حاصل دنیا
محو فخریکه عار را ماند
شهرت اعتبار تشهیرست
معتبر خر سوار را ماند
دود آهم ز جوش داغ جگر
نگهت لالهزار را ماند
میکشندت ز خلق خوش باشد
جاه هم پای دار را ماند
تا نظر باز کردهای هیچ است
عمر برق شرار را ماند
مژه واکردنی نمیارزد
همه عالم غبار را ماند
محو یاریم و آرزو باقیست
وصل ما انتظار را ماند
بیتو آغوش گریهآلودم
زخم خون درکنار را ماند
سایه را نیست آفت سیلاب
خاکساری حصار را ماند
نسخهٔ صد چمن زدیم بهم
نیست رنگیکه یار را ماند
مژهٔ خونفشان بیدل ما
رگ ابر بهار را ماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «را ماند» زنجیرهای از تشبیههاست. بخشی از آن دربارهٔ دوری از یار است: بی او گل خار است و صبح شب، و حتی وصل هم به انتظار میماند. بخش دیگر ناپایداری دنیا را نشان میدهد: عمر مانند جرقه و جهان مانند غبار است، شهرت به رسوایی و جاه به چوبهٔ دار میماند. شاعر در برابر اینها خاکساری را پناهگاه میداند و در پایان گریهٔ خونین خود را به ابر بهار تشبیه میکند.
هوش مصنوعی: بی تو موج گلها مانند خار آزارنده است و صبح روشن هم مانند شبهای تاریک است.
هوش مصنوعی: از افسون شادی دلم خون شده است. مستی من مانند خماری است که پس از آن میآید و جز رنج ندارد.
هوش مصنوعی: چشم آینه از دیدن روی یار چنان پر از رنگ و طراوت شده که به دفتری از بهار تازه میماند.
هوش مصنوعی: زندگی و کشمکش پیاپی نفس کشیدن مانند میدان جنگ است.
هوش مصنوعی: گلی که در این باغ شبنم بر خود دارد، مانند سینهای است که داغ دارد و اشک میریزد. شبنم مانند اشک است و رنگ گل مانند داغ.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی به بهرهٔ دنیا ببالی و غرق افتخاری باشی که در حقیقت ننگ است؟
هوش مصنوعی: آوازه و شهرت مانند رسوا شدن در برابر مردم است. آدمِ سرشناس به کسی میماند که برای رسوایی او را بر خر نشانده و در شهر میگردانند.
هوش مصنوعی: دود آه من که از جوشیدن داغ جگرم برمیخیزد، مانند بوی خوش لالهزار است.
هوش مصنوعی: اینکه تو را از میان مردم بالا میبرند خوشایند به نظر میرسد، اما مقام و جاه هم مانند پای چوبهٔ دار است که کسی را بالا میکشد تا نابود کند.
هوش مصنوعی: تا چشم باز کنی، عمر تمام شده است. عمر مانند درخشش کوتاه یک جرقه است.
هوش مصنوعی: دنیا به اندازهٔ یک بار باز کردن مژه هم ارزش ندارد، زیرا همهٔ عالم مانند غبار است.
هوش مصنوعی: در یار محو شدهایم و باز هم آرزو در ما باقی است. پس وصل ما هم مانند انتظار است.
هوش مصنوعی: بی تو آغوش اشکآلود من مانند زخمی است که خون در کنار خود دارد.
هوش مصنوعی: سیلاب به سایه آسیبی نمیرساند، زیرا سایه بر خاک افتاده است. فروتنی و خاکساری مانند حصاری است که آدم را حفظ میکند.
هوش مصنوعی: دفتر صد باغ را ورق زدیم، اما هیچ رنگ و زیباییای نیافتیم که به یار شبیه باشد.
هوش مصنوعی: مژههای خونبار بیدل مانند رگهٔ ابر بهاری است که پیوسته میبارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
طالعم زلف یار را ماند
وضع من روزگار را ماند
دل هوس تشنه است ورنه سپهر
کاسهٔ زهر مار را ماند
نفس من به این فسرده دلی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.