دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم
باد را از نفسی آتش سوزان کردم
آتش از شرح غمت در نی کلکم افتاد
من چرا شیر صفت جا به نیستان کردم
غیرتم میکشد ایدوست که نامت بردم
که چرا گوشزد خیل رقیبان کردم
رفتی و کرد عیان راز دورن مردم چشم
گرچه عمریست من این واقعه پنهان کردم
شوق آنزلف و بناگوش چو بر سر بودم
همه جا روز و شبی دست و گریبان کردم
نقش رخسار تو بردم بزمانی در چین
تا زصورتگرش نیک پشیمان کردم
از پی قافله ات گرد صفت میآیم
که در این راه سراغ مه کنعان کردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از سوز هجران سخن میگوید: آهش باد را آتشین میکند و شرح غمش قلم را به آتش میکشد. از اینکه نام معشوق را پیش رقیبان بر زبان آورده پشیمان است و میگوید اشک چشمش راز دیرینهاش را فاش کرده است. سپس زیبایی معشوق را برتر از نقشهای نقاشان چین میشمارد و در پایان، همچون یعقوب که در پی یوسف بود، چون گردی به دنبال کاروان معشوق روان میشود.
هوش مصنوعی: دیشب لحظهای با باد از درد جدایی شکایت کردم و با آه سوزانم باد را هم به آتشی سوزان بدل کردم.
هوش مصنوعی: وقتی غم تو را مینوشتم، آتش در نی قلمم افتاد. شاعر از خود میپرسد چرا مانند شیر در نیستان جا گرفتم؛ یعنی با قلم نیین به شرح این غم پرداختم و خود را در معرض سوختن گذاشتم، همانگونه که شیرِ نیستان در آتش نیزار میسوزد.
هوش مصنوعی: ای دوست، غیرتم مرا آزار میدهد که چرا نام تو را بر زبان آوردم و آن را به گوش گروه رقیبان رساندم.
هوش مصنوعی: تو رفتی و مردمک چشمم با ریختن اشک راز درونم را آشکار کرد، هرچند عمری این ماجرا را پنهان نگه داشته بودم.
هوش مصنوعی: وقتی شوق آن زلف و بناگوش در سرم بود، شب و روز در همه جا در کشمکش و درگیری بودم.
هوش مصنوعی: روزگاری نقش چهرهٔ تو را به چین، سرزمین نقاشان، بردم و صورتگر آنجا را از نقشهای خودش سخت پشیمان کردم؛ یعنی زیبایی تو بر هنر نقاشان چین برتری داشت.
هوش مصنوعی: مانند گرد و غبار در پی کاروان تو میآیم، زیرا در این راه نشان ماه کنعان، یعنی یوسف، را جستم. اشاره به یعقوب دارد که در پی کاروان از یوسف خبر میجست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
من به سرمنزلِ عَنْقا نه به خود بُردم راه
قطعِ این مرحله با مرغِ سلیمان کردم
سایهای بر دلِ ریشم فِکَن ای گنجِ روان
[...]
اینکه خود را به در میکده عریان کردم
خرقه را رهن شراب از پی رندان کردم
دوش یک جرعه ام احسان ننمودی هر چند
اشک چون شمع فشاندم سپس افغان کردم
عمرها آنچه دل از علم و عمل جمع نمود
[...]
سخن دوست گران بود فراوان کردم
جان به بیعانه بیارید که ارزان کردم
گرد راه خضری از نظرم می پاشید
سوی هر چشمه شدم چشمه حیوان کردم
هیچ اکسیر به تأثیر محبت نرسد
[...]
مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردم
تا نظر باز به روی مه کنعان کردم
تا ز یاقوت لب او نظری دادم آب
ریگ این بادیه را لعل بدخشان کردم
تا مرا کعبه مقصود به بالین آید
[...]
دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
لب زخمی ز دم تیغ تو خندان کردم
سر شوریده دلان در خم چوگان من است
بس که آشفتگی از زلف تو سامان کردم
کام جانی که به زهر ستم انباشته بود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.