مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردم
تا نظر باز به روی مه کنعان کردم
تا ز یاقوت لب او نظری دادم آب
ریگ این بادیه را لعل بدخشان کردم
تا مرا کعبه مقصود به بالین آید
سالها بستر خود خار مغیلان کردم
سوخت چون لاله نفس در جگر خونینم
قطع این وادی خونخوار نه آسان کردم
روز عمرم به شب تیره مبدل گردید
تا شبی روز در آن زلف پریشان کردم
تا سر زلف تو چون شانه به دستم آمد
دست در گردن صد زخم نمایان کردم
شورش عشق مرا گرد جهان گردانید
سیر این بحر به بال و پر طوفان کردم
ابرا ین بادیه در شوره زمین می گردد
حیف و صد حیف ز تخمی که پریشان کردم
چه ضرورست به دامان بهار آویزم؟
من که سیر چمن از چاک گریبان کردم
لله الحمد که بعد از سفر حج صائب
عهد خود تازه به سلطان خراسان کردم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از رنجهای طولانیِ راهِ عشق و سفر سخن میگوید: صبر در بند، خوابیدن بر خارِ مغیلان و گذشتن از بیابانِ خونخوار برای رسیدن به مقصود. این رنجها با تصویرهایی چون یوسف، زلف و شانه به عشقِ معشوق پیوند میخورد. در پایان، غزل به سفرِ واقعیِ شاعر به حج میرسد و او خدا را شکر میکند که پس از آن به زیارتِ امام رضا رفته و پیمانش را با او تازه کرده است.
هوش مصنوعی: مدتی مانند زنجیرِ زندان در بند ماندم و صبر کردم تا دوباره چشمم به دیدار ماهِ کنعان روشن شد. اشاره به یوسف است که پس از زندان به دیدار رسید؛ معشوق نیز یوسفِ کنعان خوانده شده است.
هوش مصنوعی: از وقتی نگاهم را از لبِ یاقوتگونِ او سیراب کردم، ریگِ این بیابان را به لعلِ بدخشان بدل کردم؛ یعنی اشکِ خونینِ من یا پرتوِ آن لب، شنِ بیابان را سرخ و گرانبها کرد.
هوش مصنوعی: سالها بسترم را از خارِ مغیلانِ بیابان ساختم و رنجِ راه را تحمل کردم تا کعبهٔ مقصودم خود به بالینم بیاید.
هوش مصنوعی: نفس در جگرِ خونینم مانند لاله سوخت؛ این بیابانِ خونخوار را به آسانی نپیمودم.
هوش مصنوعی: برای آنکه یک شب را تا صبح در آن زلفِ پریشان بگذرانم، روزِ عمرم به شبی تاریک تبدیل شد؛ یعنی بهای آن وصال، سیاهروزیِ من بود.
هوش مصنوعی: از وقتی مانند شانه سرِ زلفِ تو به دستم رسید، با صدها زخمِ آشکار همآغوش شدم؛ همانگونه که شانه دندانههایش را چون زخم بر تن دارد.
هوش مصنوعی: شور و آشوبِ عشق مرا گردِ جهان گرداند و من این دریا را با بال و پرِ طوفان پیمودم.
هوش مصنوعی: ابرِ این بیابان بر زمینِ شورهزار میبارد و میگردد؛ افسوس بر بذری که پراکندم، که در زمینِ بیحاصل هدر رفت.
هوش مصنوعی: چه نیازی دارم که به دامنِ بهار چنگ بزنم؟ من که تماشای چمن را از چاکِ گریبانِ خود کردهام؛ یعنی گریبانِ دریده و دلِ پرشورِ خودم برایم باغ و بهار است.
هوش مصنوعی: خدا را شکر که صائب پس از سفرِ حج، پیمانِ خود را با سلطانِ خراسان، یعنی امام رضا، تازه کرد و به زیارتِ او رفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سالها پیرُویِ مذهبِ رندان کردم
تا به فتویّ خِرَد حرص به زندان کردم
من به سرمنزلِ عَنْقا نه به خود بُردم راه
قطعِ این مرحله با مرغِ سلیمان کردم
سایهای بر دلِ ریشم فِکَن ای گنجِ روان
[...]
اینکه خود را به در میکده عریان کردم
خرقه را رهن شراب از پی رندان کردم
دوش یک جرعه ام احسان ننمودی هر چند
اشک چون شمع فشاندم سپس افغان کردم
عمرها آنچه دل از علم و عمل جمع نمود
[...]
سخن دوست گران بود فراوان کردم
جان به بیعانه بیارید که ارزان کردم
گرد راه خضری از نظرم می پاشید
سوی هر چشمه شدم چشمه حیوان کردم
هیچ اکسیر به تأثیر محبت نرسد
[...]
دل تنگ از ستمت رشک گلستان کردم
لب زخمی ز دم تیغ تو خندان کردم
سر شوریده دلان در خم چوگان من است
بس که آشفتگی از زلف تو سامان کردم
کام جانی که به زهر ستم انباشته بود
[...]
دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم
باد را از نفسی آتش سوزان کردم
آتش از شرح غمت در نی کلکم افتاد
من چرا شیر صفت جا به نیستان کردم
غیرتم میکشد ایدوست که نامت بردم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.