تا عشق و رندیست بعالم شعار ما
نام است ننگ و کسوت عقلست عار ما
ما ساکنان خطه عشقیم از ازل
شاه و وزیر و شحنه ندارد دیار ما
ما را بشیخ و واعظ این شهر کار نیست
جز رند می گسار نیاید بکار ما
سجاده رفت و خرقه و سبحه برهن می
بی اعتباریست کنون اعتبار ما
پوشیده ایم کسوت مهر تو چون خلیل
هر جا که آتشیست بود لاله زار ما
ضحاک ماست لعل لب نوشخند تو
بر دوشت آن دو عقرب جرارمار ما
در زیر بار غم همه چون بختیان مست
در دست عشق تست زمام مهار ما
تا عشق شد بملک درون صاحب اختیار
ناچار شد زدست برون اختیار ما
روز و شبان بیاد رخ و زلف تو گذشت
بیماه و مهر آمده لیل و نهار ما
پرورده است ریشه ما زآبشار خم
چون نخل طور میوه دهد شاخسار ما
از جم مگیر خاتم زنهار زینهار
آشفته دست حق چو دهد زینهار ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل رندانه و عاشقانه، ستایش مسلک عشق و رندی در برابر عقل و زهد ریایی است. شاعر خود را ساکن سرزمین عشق میداند که در آن شاه و شحنه و واعظی فرمان نمیراند و سجاده و خرقهاش در گرو شراب رفته است. در میانهٔ غزل معشوق را با تصویرهای ضحاک و ماران، آتش خلیل و شتر مهارشده توصیف میکند و اختیار خود را به عشق میسپارد. در پایان خود را از ملک جمشید بینیاز میشمارد، چون پناه او خداوند است.
هوش مصنوعی: تا وقتی که عشق و رندی در جهان نشان و شیوهٔ ماست، ناموآوازه برای ما مایهٔ ننگ است و پوشیدن جامهٔ عقل و خردمندی برای ما عیب و شرم به شمار میآید.
هوش مصنوعی: ما از روز ازل ساکن سرزمین عشق بودهایم. در سرزمین ما پادشاه و وزیر و داروغهای نیست و کسی بر ما فرمان نمیراند.
هوش مصنوعی: ما با شیخ و واعظ این شهر کاری نداریم. تنها رند بادهنوش به کار ما میآید و همدم ماست.
هوش مصنوعی: سجاده و خرقه و تسبیح ما همه در گرو شراب رفت. اکنون اعتبار ما در همین بیاعتباری و بدنامی است.
هوش مصنوعی: ما مانند ابراهیم خلیل جامهٔ مهر تو را پوشیدهایم. از این رو هر جا آتشی باشد، برای ما مانند لالهزار است و آسیبی به ما نمیرساند. اشاره به داستان گلستان شدن آتش نمرود بر ابراهیم است.
هوش مصنوعی: لب لعل و شیرینخندِ تو برای ما همچون ضحاک خونریز است، و آن دو زلف عقربمانند بر دوش تو برای ما همان مارهای دوش ضحاکاند. معشوق با لب و زلفش عاشق را میکُشد، همانگونه که مارهای ضحاک مغز مردم را میخوردند.
هوش مصنوعی: ما همه زیر بار غم مانند شتران بختی مست بار میکشیم و افسار ما در دست عشق توست.
هوش مصنوعی: از وقتی که عشق بر سرزمین درون ما فرمانروا شد، اختیار ما ناگزیر از دستمان بیرون رفت.
هوش مصنوعی: شب و روز ما در یاد روی و زلف تو گذشت. شب و روز ما بیماه و خورشید است، یعنی روی تو خورشید و زلفت شب ماست و جز اینها روشنی و تاریکی دیگری نداریم.
هوش مصنوعی: ریشهٔ وجود ما از آبشارِ خمِ شراب سیراب و پرورده شده است. از این رو شاخسار ما مانند درخت طور میوه و نور معرفت میدهد.
هوش مصنوعی: آشفته، هرگز انگشتری را از جمشید طلب مکن و زنهار از این کار. وقتی دست خداوند ما را در پناه و امان خود میگیرد، به ملک و انگشتری جم نیازی نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
دردا که نیستت خبر از روزگار ما
در کار تو ز دست زمانه غمی شدم
ای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما
بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
[...]
آنها که بودهاند ز دل دوستدار ما
در نیک و بد موافق و اندهگسار ما
وان جمع دوستان و عزیزان که بود خوش
زایشان همیشه عیش دل روزگار ما
رفتند از این زمانهٔ بدعهد، زیر خاک
[...]
آمد بهار خرم آمد نگار ما
چون صد هزار تنگ شکر در کنار ما
آمد مهی که مجلس جان زو منورست
تا بشکند ز باده گلگون خمار ما
شاد آمدی بیا و ملوکانه آمدی
[...]
یارب به آب این مژه اشکبار ما
کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما
از ما غبار اگر چه بر انگیخت، درد او
گردی به دامنش مرساد، از غبار ما
ای دل درین دیار، نشان و نام جوی
[...]
ای باد صبحدم چه خبر از نگار ما
چونست حال آن صنم گلعذار ما
باشد عنایتش به سوی خستگان هجر
یا دارد او فراغتی از روزگار ما
بربود دل ز دستم و در پای غم فکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.