آمد رمضان و در میخانه ببستند
پیمانه چو پیمان نکویان بشکستند
بی پرده سوی کعبه بتم جلوهگر آمد
سکان حرم شاید اگر بت بپرستند
درد دل خسته به که گوئیم خدا را
کاین نوشدهانان دل عشاق بخستند
شیخت به کمین است بکش پرده که دائم
لبهات میآلوده و چشمان تو مستند
دامیست گره در گره این طره خوبان
خرم دل آنان که از این دام بجستند
دیدند بهشتی رخ و خال تو چو زهاد
هندوصفت از شوق بر آتش بنشستند
بستند در میکده شهر خدا را
ای دست خدا باز کن آن در که ببستند
امکان چو حبابند و تو خود بحر محیطی
یک موج بزن تا که نگویند که هستند
در رشته مهر علی آنان که اسیرند
آشفتهصفت از همه آفاق برستند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از بسته شدن میخانه در رمضان آغاز میکند و با زبان رندانه زیبایی معشوق، کمین شیخ و دلدادگی زاهدان را وصف میکند. سپس روی سخن را به «دست خدا» یعنی حضرت علی میگرداند و از او میخواهد در بسته را بگشاید. در پایان، موجودات را حباب و او را دریای محیط میخواند و میگوید هر که مانند آشفته اسیر مهر علی باشد، از همهٔ جهان آزاد است.
هوش مصنوعی: ماه رمضان رسید و در میخانه را بستند و پیمانههای شراب را شکستند، همانگونه که زیبارویان پیمان خود را میشکنند.
هوش مصنوعی: معشوق بتمانند من بیحجاب به سوی کعبه آمد و جلوه کرد؛ اگر ساکنان حرم از دیدن او بتپرست شوند، سزاوار است و جای سرزنش ندارد.
هوش مصنوعی: درد دل خستهٔ خود را، به خاطر خدا، با چه کسی بگوییم؟ این شیریندهانان دل عاشقان را زخمی کردهاند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، شیخ در کمین توست؛ پرده بکش و خود را بپوشان، چون لبهایت همیشه آلوده به شراب و چشمانت مست است.
هوش مصنوعی: زلف پرپیچوتاب زیبارویان دامی است گره در گره؛ خوشا به حال کسانی که از این دام رها شدند.
هوش مصنوعی: زاهدان وقتی چهرهٔ بهشتی و خال سیاه تو را دیدند، مانند هندوان که خود را در آتش میافکنند، از شوق در آتش عشق نشستند.
هوش مصنوعی: در میخانهٔ شهر را بستند؛ ای دست خدا، به خاطر خدا آن دری را که بستهاند بگشا. «دست خدا» لقب حضرت علی است و شاعر از او گشایش میطلبد.
هوش مصنوعی: همهٔ موجودات ممکن مانند حباباند و تو دریای فراگیری؛ یک موج بزن تا دیگر ادعای هستی نکنند و نابودیشان آشکار شود.
هوش مصنوعی: کسانی که مانند آشفته در بند محبت علی گرفتارند، از همهٔ جهان و تعلقات آن رهایی یافتهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رندان که مقیمان خرابات الستند
از غمزه ساقی همه آشفته و مستند
برخاسته اند از سر مستی بارادت
زانروز که در میکده عشق نشستند
تا چشم بنظاره آن یار گشادند
[...]
آن قوم که احرام سر کوی تو بستند
تا سر ننهادند به راهت ننشستند
هر چند که هرگز می و میخانه ندیدند
همواره ز شوق لب میگون تو مستند
خوش حال شهیدان فراق تو که باری
[...]
جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند
چندان که به گردش بود این دایره، هستند
شد پنجه سیمین تو در مهد، نگارین
از رشته جانها که به انگشت تو بستند
تنها نه من این مایه بد و نیک که هستند
یک رشته گسستند
رندان خرابات در میکده بستند
رفتند بپای خم و آسوده نشستند
دیدند خمار من و یک جرعه ندادند
چون تو به دل عهد محبت بشکستند
در بند تعین همه بالاف تجرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.