رندان خرابات در میکده بستند
رفتند بپای خم و آسوده نشستند
دیدند خمار من و یک جرعه ندادند
چون تو به دل عهد محبت بشکستند
در بند تعین همه بالاف تجرد
آزاد زخلقند و نه از خویش برستند
بشکسته بت و سبحه و زنار گسسته
چون نیک به بینی همه خود را بپرستند
از جام می سرخ ندیدند چو مستی
آن سبز گیا را زپی نشئه بجستند
درخرمن عقل و خرد و دین زده آتش
دود است که پیوسته بر افلاک فرستند
ابلیس به بینند و بگویند خدائی
زین قوم بپرهیز که مردود الستند
بیزار بود پیر خرابات ازینان
کازباده خرابند وز توحید نه مستند
آشفته تو و میکده و سر سلونی
غم نیست اگر بر تو در میکده بستند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از رندان و قلندرنمایانی گله میکند که درِ میکده را بر او بستند و جرعهای به او ندادند. سپس ریاکاری آنان را بازمینماید: از تجرد لاف میزنند اما خودپرستاند، به جای مستی معنوی به حشیش روی آوردهاند، خرد و دین را سوزاندهاند و ابلیس را خدا میپندارند. در پایان پیر خرابات را از آنان بیزار میداند و خود را دلداری میدهد که با داشتن معرفتِ برآمده از سخن «سلونی» امام علی، بسته شدن درِ میکدهٔ آنان زیانی برایش ندارد.
هوش مصنوعی: رندانِ میخانه درِ میکده را بستند و کنار خمِ شراب رفتند و با خیال راحت نشستند.
هوش مصنوعی: خماری و تشنگی مرا دیدند و حتی یک جرعه به من ندادند. آنان هم مانند تو پیمان محبت را در دل شکستند.
هوش مصنوعی: همهٔ آنان با آنکه از وارستگی و ترک تعلق لاف میزنند، گرفتار خودبینی و تعلق به هستی خویشاند. از مردم بریدهاند، اما از خودشان رها نشدهاند.
هوش مصنوعی: ظاهراً بت را شکسته و تسبیح و زنار را پاره کردهاند، یعنی از هر کیش و آیینی گذشتهاند. اما اگر خوب بنگری، همه خودپرستاند.
هوش مصنوعی: چون از شراب سرخ به مستی نرسیدند، برای نشئه شدن به سراغ آن گیاه سبز رفتند. مراد بنگ و حشیش است.
هوش مصنوعی: در خرمن عقل و خرد و دین آتش زدهاند و دودی که پیوسته به آسمان میفرستند، دود همین آتش است. کنایه از دود حشیش و نیز نابودی دین و خرد است.
هوش مصنوعی: اینان ابلیس را میبینند و او را خدا میخوانند. از این گروه دوری کن، زیرا از روز الست رانده و مردودند.
هوش مصنوعی: پیر خرابات از این گروه بیزار است، چون آنان از باده خراب و بیخود شدهاند، نه از شراب توحید و یگانهپرستی مست.
هوش مصنوعی: ای آشفته، تو میکدهٔ خود را داری و با راز «سَلونی» آشنایی؛ اشاره به سخن امام علی است: «پیش از آنکه مرا از دست بدهید، از من بپرسید». پس اگر این مدعیان درِ میکده را به رویت بستند، غمی نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
رندان که مقیمان خرابات الستند
از غمزه ساقی همه آشفته و مستند
برخاسته اند از سر مستی بارادت
زانروز که در میکده عشق نشستند
تا چشم بنظاره آن یار گشادند
[...]
آن قوم که احرام سر کوی تو بستند
تا سر ننهادند به راهت ننشستند
هر چند که هرگز می و میخانه ندیدند
همواره ز شوق لب میگون تو مستند
خوش حال شهیدان فراق تو که باری
[...]
جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند
چندان که به گردش بود این دایره، هستند
شد پنجه سیمین تو در مهد، نگارین
از رشته جانها که به انگشت تو بستند
تنها نه من این مایه بد و نیک که هستند
یک رشته گسستند
آمد رمضان و در میخانه ببستند
پیمانه چو پیمان نکویان بشکستند
بی پرده سویکعبه بتم جلوه گر آمد
سکان حرم شاید اگر بت به پرستند
درد دل خسته بکه گوئیم خدا را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.