خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود
چون بچوگان بزنی لاجرمت گو برود
سرو آزاده چه حدداشت که آید با تو
پیش رویت بچه جلوه گل خوشبو برود
با نسیم سحری بود مگر بوی کسی
که چو شمع سحری جانم با او برود
قوت پنجه عشق است ببازوی بتان
تو مپندار که این زور زبازو برود
نیکمرد آنکه چو آشفته گریزد بدرت
گو بیا زشت که از کوی تو نیکو برود
گرچه بر دشت ختن آهوی مشکین گذرد
نشنیدم که بمه یک ختن آهو برود
طوطی باغ ولای توام ای شیر خدا
مهل از گلشنت این مرغ سخن گو برود
از چه از چشم تر من بکناری ای سرو
سرو گلزار کجا از طرف جو برود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با چیرگی عشق بر عقل آغاز میشود و برتری قامت و رخسار یار را بر سرو و گل نشان میدهد. شاعر جانسپردن خود با بوی یار را به خاموش شدن شمع در نسیم سحر مانند میکند و کوی یار را جایی میداند که زشت را نیکو میکند. در بیت ششم سخن به ستایش حضرت علی و درخواست ماندن در باغ ولای او میگراید. غزل با گلایه از دوری یار و تصویر سرو و جوی کنار چشم گریان شاعر به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: عشق با سرسختی و گستاخی بر آن شد که نیرو و توان را از عقل من بگیرد. همانگونه که اگر با چوگان به گوی بزنی، ناچار گوی از جا کنده میشود و میرود، عقل من هم در برابر ضربهٔ عشق از جا رفت.
هوش مصنوعی: سرو آزاده چه اندازه و جایگاهی دارد که بخواهد با قامت تو برابری کند؟ گل خوشبو هم با چه جلوه و زیباییای میتواند در برابر رخسار تو خودنمایی کند؟
هوش مصنوعی: شاید نسیم سحرگاهی بوی یار را با خود آورده بود که جان من، مانند شمع سحرگاهی که با وزش باد خاموش میشود، همراه آن نسیم از تن بیرون رفت.
هوش مصنوعی: نیرویی که در بازوی زیبارویان میبینی، از قدرت پنجهٔ عشق است. گمان نکن که این زور از خود بازوی آنان برمیآید.
هوش مصنوعی: نیکمرد کسی است که مانند آشفته به درگاه تو پناه بیاورد. به آدم زشتکار بگو بیاید، زیرا هر که به کوی تو بیاید، نیکو و پاک از آن بازمیگردد.
هوش مصنوعی: هرچند آهوی مشکین در دشت ختن میگذرد، هرگز نشنیدهام که یک ختن آهو به ماه برود. مقصود این است که چهرهٔ ماهمانند یار با زلف و خال مشکینش گویی سرزمین ختنی پر از آهوی مشکافشان را بر خود دارد، و این شگفتیای بیمانند است.
هوش مصنوعی: ای شیر خدا (حضرت علی)، من طوطی باغ دوستی و ولایت تو هستم. اجازه نده این پرندهٔ سخنگو از گلستان تو دور شود.
هوش مصنوعی: ای یار سروقامت، چرا از چشم گریان من دوری میکنی؟ سرو گلزار هرگز از کنار جوی آب دور نمیشود. اشک چشم من همان جوی است و جای تو باید کنار آن باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
وقت آن است که ضعف آید و نیرو برود
قدرت از منطق شیرین سخنگو برود
ناگهی باد خزان آید و این رونق و آب
که تو میبینی از این گلبن خوشبو برود
پایم از قوت رفتار فرو خواهد ماند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.