آن غمی را که کران نیست غم حرمانست
آن شبی را که سحر نیست شب هجرانست
غیرت عشق نداری اثری در تو مگر
یوسف تست زلیخا که در این زندانست
می نشاید که برد منت بیجا ز طبیب
درمند تو که مستغنی از درمانست
بهر خندیدن گل تا کی و چند اندر باغ
ابر نیسان چو من سوخته دل گریانست
هر یکی رشحه از چشمه چشم تر ماست
این که گویند که این قلزم و آن عمانست
وه که هر روز که خواهم غمت از دل بنهم
شوق من بر رخ زیبای تو صد چندانست
رفت چون گلشن شیراز به تاراج خزان
بر سر آشفته کنونم هوس تهرانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از بیپایانیِ غمِ هجران و شبِ جدایی آغاز میشود و از بیاعتنایی معشوق شکایت میکند؛ عاشق مانند زلیخایی است که به جای یوسف به زندان افتاده است. شاعر از دردی میگوید که درمان نمیخواهد، از اشکی که دریاها قطرهای از آن است و از شوقی که با هر کوشش برای فراموشی بیشتر میشود. در بیت پایانی، با ویرانشدنِ گلشنِ شیراز به دست خزان، از هوای رفتن به تهران سخن میگوید.
هوش مصنوعی: غمی که پایان ندارد غمِ محرومی از وصال است و شبی که صبح ندارد شبِ جدایی از یار است.
هوش مصنوعی: تو غیرتِ عاشقی نداری و عشق در تو اثری نکرده است. مگر زلیخا یوسفِ توست که اینبار او در زندان افتاده است؟ یعنی کار وارونه شده و عاشق گرفتار است و معشوق آزاد و بیخیال.
هوش مصنوعی: سزاوار نیست که دردمندِ تو منتِ بیجای طبیب را بکشد، چون او به درمان نیازی ندارد و دردِ عشقِ تو را بر درمان ترجیح میدهد.
هوش مصنوعی: تا کی و تا چند باید ابر بهاری مانند منِ دلسوخته در باغ گریه کند تا گل بخندد و بشکفد؟
هوش مصنوعی: دریاهایی که مردم آنها را دریای قلزم و دریای عمان مینامند، هر کدام تنها قطرهای از چشمهٔ چشمِ اشکبار ماست.
هوش مصنوعی: افسوس که هر روز که میخواهم غمِ تو را از دل بیرون کنم، اشتیاقم به چهرهٔ زیبای تو صد برابر میشود.
هوش مصنوعی: چون گلستانِ شیراز به یغمای خزان رفت، اکنون آشفته (شاعر) در سر هوای رفتن به تهران دارد. «آشفته» هم تخلص شاعر است و هم به معنای سرِ پریشان.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دو سه روزی دگرم جان بر تن مهمانست
بعد ازین وقت جدائی و وداع جانست
گه آنست که جان خو ز بدن باز کند
که میان من و جان وقت غم هجرانست
غم تن نیست که تن در وطن خویشتنست
[...]
دیدهام در رخ جان پرور تو حیرانست
زآنکه حسن رخت امروز دو صد چندانست
خستهٔ روز فراقت شدهام مسکین من
که بیا لعل شکرخای تواَش درمانست
صبح وصل تو ندیدیم و بشد عمر در آن
[...]
میر میخانهٔ ما سید سر مستانست
رند اگر می طلبی ساقی سرمست آنست
نور چشم است و به نورش همه را می بینم
آفتابیست که در دور قمر تابانست
چشم ما روشنی از نور جمالش دارد
[...]
در نهان خانه وحدت قمری پنهان است
که همو جان جهانست و همو جانانست
هیچ جا نیست وزو هیچ محل خالی نیست
عقل حیرت زده در شیوه او حیرانست
پیش ما قاعده اینست، مسلم دارید
[...]
دلم ز شوق رخت بی سرو سامان است
جان ز سودای سر زلف تو سرگردانست
عالم از پرتو حسن تو نماید روشن
همه ذرات ز مهر رخ تو تابانست
بخدا هرکه دلیلی طلبد گو بخود آ
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.