مرا که هجر تو در ششدر هلاک انداخت
پس از تو نرد غم عشق با که خواهم باخت
ز هر چه هست بپرداختیم خانه ولی
ز دوست خانهٔ دل را نمیتوان پرداخت
به مزدقان برو ای باد مژگانی بر
که ترکی از تو همه فارس را مسخر ساخت
بر آن نگار زرندی چه شد مسلم فارس
لوای حسن دگرباره بر عراق افراخت
شد است خاک من اکسیر عشق پنداری
تنم ز بوتهٔ مهرت فلک ز بس که گداخت
رسد به کعبهٔ مقصود آن طلبکاری
که پای را ز سر اندر ره طلب نشناخت
اگر خدای نمیخواست کردن آشفته
چرا شکنج سر زلف تو پریشان ساخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از هجر یار مینالد و میگوید که میتوان خانه را از همه چیز خالی کرد، اما دل را نمیتوان از دوست تهی ساخت. سپس از زیبارویی از مزدقان و زرند یاد میکند که فارس و عراق را با زیبایی خود گشوده است. در پایان، گداختهشدن در آتش عشق و سر از پا نشناختن را راه رسیدن به مقصود میداند و آشفتگی خود را با پریشانی زلف یار پیوند میزند.
هوش مصنوعی: جدایی از تو مرا در تنگنای مرگ گرفتار کرد، همانگونه که مهرهٔ نرد در «ششدر» راه گریز ندارد. پس از تو بازی نرد غم عشق را با چه کسی انجام دهم؟
هوش مصنوعی: خانه را از هر چه بود خالی کردیم، اما خانهٔ دل را نمیتوان از یاد و مهر دوست خالی کرد.
هوش مصنوعی: ای باد، به مزدقان برو و مژده ببر و مژدگانی بگیر، که زیبارویی از آن سرزمین همهٔ فارس را گشود و دلهای مردمش را به دست آورد.
هوش مصنوعی: به آن زیباروی زرندی بگو که چون فارس برایش گشوده شد، بار دیگر پرچم زیبایی را بر عراق برافراشت. یعنی پس از فارس، عراق را هم با زیبایی خود گرفت.
هوش مصنوعی: گویی خاک وجود من کیمیای عشق شده است، چون روزگار تنم را در بوتهٔ مهر تو بسیار گداخت. چنان که زر در بوته ناب میشود، من نیز در آتش عشق پاک و ارزشمند شدهام.
هوش مصنوعی: آن جویندهای به کعبهٔ آرزو میرسد که در راه طلب، پا را از سر بازنشناخت. یعنی چنان بیخود و شتابان رفت که با سر دوید و جان خود را در راه نهاد.
هوش مصنوعی: اگر خدا نمیخواست مرا آشفته و پریشان کند، چرا پیچ و تاب زلف تو را پریشان آفرید؟ شاعر با تخلص خود «آشفته» بازی میکند و پریشانی خود را به پریشانی زلف یار پیوند میدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت
که سنگ تفرقه ایام در میان انداخت
دو دوست یک نفس از عمر برنیاسودند
که آسمان به سر وقتشان دو اسبه نتاخت
چو دل به قهر بباید گسست و مهر برید
[...]
چو در فراق تو یک دم نمی توانم ساخت
بگو که نرد هوس با تو چون توانم باخت
فراق روی تو ما را چنان نزار فکند
که هر که دید مرا از خیال وانشناخت
ببرد از من بیچاره صبر و هوش رخش
[...]
کسی که حق حریفان مهربان نشناخت
سزاست گر جگرش جور ناکسان خون ساخت
دریغ نیست مرا جان اگر چه دیر نماند
دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت
رمید مرغ دل ما از آن چمن آن روز
[...]
کسی که در قدح دیگران بهار گداخت
مرا در آتش افسرده خمار گداخت
شدم غبار و نیامد دگر چه چاره کنم
نگشت وعده فراموش و انتظار گداخت
توبه کردم آسمان میخانه ساخت
[...]
نه صالح بن وهب از کمین سمند بتاخت
به قصد پهلوی سلطان دین سنان افراخت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.