مال است و زر است مکسب تن
کسب دل دوستی فزودن
بستان بیدوست هست زندان
زندان با دوست هست گلشن
گر لذت دوستی نبودی
نی مرد شدی پدید نی زن
خاری که به باغ دوست روید
خوشتر ز هزار سرو و سوسن
بر هم دوزید عشق ما را
بی منت ریسمان و سوزن
گر خانه عالم است تاریک
بگشاید عشق شصت روزن
ور می ترسی ز تیر و شمشیر
جوشن گر عشق ساخت جوشن
هم عشق کمال خود بگوید
دم درکش و باش مرد الکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش دوستی و عشق است و آن را دستاورد راستین دل در برابر مال و زرِ تن میشمارد. شاعر نشان میدهد که حضور دوست زندان را گلشن و خار را از سرو و سوسن خوشتر میکند و پیدایش آدمیان نیز از لذت محبت است. عشق پیوند میدهد، تاریکی جهان را روشن میکند و همچون زره نگهبان عاشق است. در پایان شاعر خود را به خاموشی فرا میخواند، زیرا عشق خود کمال خویش را بازگو میکند.
هوش مصنوعی: آنچه تن به دست میآورد مال و زر است، اما دستاورد دل افزودن دوستی و محبت است.
هوش مصنوعی: باغ و بوستان بی حضور دوست مانند زندان است و زندان اگر دوست در آن باشد مانند گلستان است.
هوش مصنوعی: اگر لذت دوستی و محبت در کار نبود، نه مردی پدید میآمد و نه زنی؛ یعنی آفرینش و پیوند آدمیان بر پایهٔ محبت است.
هوش مصنوعی: حتی خاری که در باغ دوست بروید از هزار سرو و سوسن خوشایندتر است.
هوش مصنوعی: عشق ما را بینیاز از نخ و سوزن به هم دوخته و پیوند داده است؛ پیوندی که به ابزار و منت کسی نیاز ندارد.
هوش مصنوعی: اگر خانهٔ جهان تاریک باشد، عشق روزنههای بسیار در آن میگشاید تا نور درآید.
هوش مصنوعی: و اگر از تیر و شمشیر میترسی، بدان که عشق خود زرهساز است و برایت زره ساخته است؛ یعنی عشق نگهبان و پناه عاشق است.
هوش مصنوعی: کمال عشق را خود عشق بیان میکند؛ پس تو خاموش شو و مانند آدم لال سخن مگو.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا دستخوش جهان شدم من
در دست قناعتم ممکن
خود را به هزار فن گسستم
از همدمی جهان پر فن
تا پیشرو آتش اثیرست
[...]
در گردن خود رسن میفکن
من بِه باشم رسن به گردن
ای راحت روح و رامش تن
وصل تو طرب فزای و شیون
بر بوی لب تو عقل سر مست
وز رنگ رخ تو خانه گلشن
از شرم چو روی برفروزی
[...]
از ما مرو ای چراغ روشن
تا زنده شود هزار چون من
تا بشکفد از درون هر خار
صد نرگس و یاسمین و سوسن
بر هر شاخی هزار میوه
[...]
کو شیفته ای کجاست چون من
بر باد فراق داده خزمن
بگذاشته جان و تن معطل
بی جان چه کنم کجا برم تن
بی جان چه کند سفر ، مجویید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.