مال است و زر است مکسب تن
کسب دل دوستی فزودن
بستان بیدوست هست زندان
زندان با دوست هست گلشن
گر لذت دوستی نبودی
نی مرد شدی پدید نی زن
خاری که به باغ دوست روید
خوشتر ز هزار سرو و سوسن
بر هم دوزید عشق ما را
بی منت ریسمان و سوزن
گر خانه عالم است تاریک
بگشاید عشق شصت روزن
ور می ترسی ز تیر و شمشیر
جوشن گر عشق ساخت جوشن
هم عشق کمال خود بگوید
دم درکش و باش مرد الکن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به اهمیت دوستی و عشق میپردازد و میگوید که مال و ثروت واقعاً ارزش ندارند در مقابل محبت و دوستی. او تأکید میکند که یک زندگی بدون دوست همچون زندان است و دوستی به انسان زندگی و خوشبختی میبخشد. مولانا نشان میدهد که عشق و دوستی حتی در شرایط سخت نیز میتوانند انسان را حمایت کنند و به او نیرو دهند. او به زیبایی عشق اشاره کرده و میگوید که حتی خاری که در باغ دوست میروید، از هزار سرو و سوسن خوشتر است. عشق و دوستی، زندگی را روشن کرده و به انسان کمال میبخشند.
هوش مصنوعی: ثروت و پول تنها به دست آوردن جسم و زندگی مادی هستند، اما کسب دل دوستی و محبت باعث افزایش ارزش واقعی انسان میشود.
هوش مصنوعی: زندگی بدون دوست مانند زندانی است، اما بودن دوست سبب میشود که زندگی به مانند باغی پر از گل باشد.
هوش مصنوعی: اگر لذت دوستی وجود نداشت، نه مردی به وجود میآمد و نه زنی.
هوش مصنوعی: خاری که در باغ دوستی رشد کند، از هزاران سرو و سوسن زیباتر و ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: عشق ما مانند چیزی است که با هیچ زحمتی به هم دوخته شده و نیاز به ابزار و وسیلهای برای این کار ندارد.
هوش مصنوعی: اگر خانهٔ عالم تاریک باشد، عشق میتواند شصت روزن را بگشاید و نور را به داخل بیاورد.
هوش مصنوعی: اگر از تیر و شمشیر میترسی، عشق همانند یک زره (جوشن) است که تو را در برابر خطرات محافظت میکند.
هوش مصنوعی: عشق وقتی به کمال میرسد، خود را میآشNoise بیکند؛ پس باید با دلی شجاع و بدون لکنت کلام، آن را استقبال کنی و درکش کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تا دستخوش جهان شدم من
در دست قناعتم ممکن
خود را به هزار فن گسستم
از همدمی جهان پر فن
تا پیشرو آتش اثیرست
[...]
در گردن خود رسن میفکن
من بِه باشم رسن به گردن
ای راحت روح و رامش تن
وصل تو طرب فزای و شیون
بر بوی لب تو عقل سر مست
وز رنگ رخ تو خانه گلشن
از شرم چو روی برفروزی
[...]
از ما مرو ای چراغ روشن
تا زنده شود هزار چون من
تا بشکفد از درون هر خار
صد نرگس و یاسمین و سوسن
بر هر شاخی هزار میوه
[...]
کو شیفته ای کجاست چون من
بر باد فراق داده خزمن
بگذاشته جان و تن معطل
بی جان چه کنم کجا برم تن
بی جان چه کند سفر ، مجویید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.