خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم
به رَهِ دوست نشینیم و مُرادی طلبیم
زادِ راهِ حَرمِ وصل نداریم مگر
به گدایی ز درِ میکده زادی طلبیم
اشکِ آلودهٔ ما گرچه روان است ولی
به رسالت سویِ او پاکنهادی طلبیم
لذتِ داغِ غمت بر دلِ ما باد حرام
اگر از جورِ غمِ عشقِ تو دادی طلبیم
نقطهٔ خالِ تو بر لوحِ بصر نَتوان زد
مگر از مَردُمَکِ دیده مِدادی طلبیم
عشوهای از لبِ شیرینِ تو دل خواست به جان
به شکرخنده لَبَت گفت مَزادی طلبیم
تا بُوَد نسخهٔ عطری دل سودازده را
از خطِ غالیهسایِ تو سوادی طلبیم
چون غمت را نَتَوان یافت مگر در دلِ شاد
ما به امّیدِ غمت خاطرِ شادی طلبیم
بر درِ مدرسه تا چند نشینی حافظ؟
خیز تا از درِ میخانه گُشادی طلبیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: حافظ در این غزل خود و همراهانش را از مدرسه و درسِ رسمی به میخانه میخواند تا گشایشِ کار و توشهٔ راهِ وصال را از آنجا بجویند. در میانهٔ غزل از عشق و غمِ یار سخن میگوید: غمِ عشق را شیرین میداند و از آن شکایت نمیکند، خال و لب و خطِ یار را با تصویرهایی از نوشتن و مرکب و نسخه وصف میکند. در پایان همان دعوتِ بیتِ نخست تکرار میشود و رو در روی مدرسه قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: برخیز تا از درِ میخانه گشایشی در کار بخواهیم و بر سرِ راهِ دوست بنشینیم و کامی از او بطلبیم.
هوش مصنوعی: توشهٔ سفر به حرمِ وصالِ یار را نداریم؛ پس باید با گدایی از درِ میکده توشهای فراهم کنیم.
هوش مصنوعی: اشکِ ما روان است، اما آلوده است و شایستهٔ پیامبری نیست؛ برای فرستادنِ پیام به سوی یار قاصدی پاکسرشت میجوییم.
هوش مصنوعی: اگر از ستمِ غمِ عشقِ تو دادخواهی کنیم، لذتِ داغِ غمِ تو بر دلمان حرام باد؛ یعنی از رنجِ عشق شکایت نداریم و آن را خوش میداریم.
هوش مصنوعی: نقطهٔ خالِ تو را بر صفحهٔ چشم نمیتوان نقش کرد، مگر آنکه از مردمکِ سیاهِ چشم مرکب بگیریم.
هوش مصنوعی: دلِ من با جان و دل ناز و نوازشی از لبِ شیرینِ تو خواست؛ لبت با خندهٔ شیرین گفت که بهای بیشتری میخواهیم، یعنی جان کم است و بیش از آن باید داد.
هوش مصنوعی: تا دلِ دیوانه و پریشانِ ما نسخهای عطرآگین برای درمان داشته باشد، از خطِ معطر و سیاهِ تو، یعنی موهای نورسته بر چهرهات، نسخهای سیاه برمیداریم.
هوش مصنوعی: چون غمِ تو را جز در دلِ شاد نمیتوان یافت، ما به امیدِ رسیدن به غمِ تو دلی شاد میجوییم.
هوش مصنوعی: حافظ به خود میگوید: تا کی بر درِ مدرسه مینشینی؟ برخیز تا از درِ میخانه گشایش بخواهیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خیز تا از در طاعات گشادی طلبیم
بر در دوست نشینیم و مرادی طلبیم
بهر راه حرم وصل بیا تا برویم
به گدائی به در تقوی و زادی طلبیم
اشک آلوده ما گرچه روانست ولی
[...]
خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
بر در دوست نشینیم و مرادی طلبیم
چاره این است که از عشق گشادی طلبیم
پیش او سجده گذاریم و مرادی طلبیم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۹ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.