رضا در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۱:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:
سلام خربنده را دارای پست و مقام در حکومت می پندارم و لا را هیچ
جهن یزداد در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۱:۰۷ دربارهٔ فرخی سیستانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۸۹ - در مدح خواجه بزرگ و عذر تفصیر خدمت:
چون بره باشم باشم به غم خانه و خهر
خهر =شهر
فرادست در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۱:۰۳ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۶:
این غزل را محمدرضا شجریان هم خوانده است
لینک زیر
جهن یزداد در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ فرخی سیستانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۹۰ - در مدح خواجه ابوبکر حصیری ندیم سلطان محمود گوید:
این سخن راهنمونست و به ده دارد راه
فاطمه دِل سَبُک (مهر۱۳۲۵ - تیر۱۴۰۲/یزد) در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۳:
وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت?!
باده یِ یار
باده و یار?
کسی منظور و مفهوم باده یار را می داند?
H Hj در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۳۳ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۰:
سرگردانم ز هجر معلومم نیست؟...
H Hj در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۹:۲۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۹:
اینکه در کلیات شمس یادداشت شده است ادله مناسبی برای حذف یک مطلب نیست. در بسیاری موارد شباهت ها بحث برانگیز اند. به لطف گنجور این شباهت ها اینک آسان تر قابل قیاس و مشاهده اند.
محمد صبوریان در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۸:۱۴ دربارهٔ جامی » دیوان اشعار » واسطة العقد » اشعار پراکنده » بحر طویل:
اینطور هم نوشته میشود:
سقاک الله ای دیار که از دور روزگار تهی مانده ای ز یار من و جان بی قرار به گرد تو اشکبار چه پنهان چه آشکار چو ابری که در بهار کند گریه بر چمن
به هر هر منزل و مقام که آن سرو خوشخرام به یاران نشسته رام به عشرت گرفته جام وزان جام شادکام به جایی نهاده گام برآنجای صبح و شام نهم روی خویشتن
درین دلگشا محل چو فردوس بی بدل ز دوران پر حیل چه بینم بجز خلل کنم تا برد اجل سر رشته امل گهی ناله بر طلل گهی گریه بر دمن
به هر جا زمین نشین شد آن یار نازنین به چشم من غمین که دارد به تیغ کین به جانم غمش کمین خس و خار آن زمین به از سرو و یاسمین به از سنبل و سمن
دلی دارم ای نسیم ز هجران او دو نیم چو هر بزم را ندیم تویی ناکشیده بیم گذر کن بر آن حریم که آن مه بود مقیم درآن روضه نعیم بگو شرح حال من
چو آن یار دل گسل به قتلم دهد سجل وزآن قتل تنگدل به رفتار معتدل به خاکم رسد خجل به جانش کنم بحل ز شوقش چو گل ز گل زنم چاک پیرهن
درین خطه خطر حذر جامیا حذر که با طبع نکته ور کنی دعوی هنر به کف چو نبودت زر سخن گر شود گهر کجا یار سیمبر نهد گوش بر سخن
پارسا نوری در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۳:۳۶ در پاسخ به همایون دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۱۸:
من نه مطالعه تاریخیای داشتم که جوابم سندیتی داشته باشه و نه تسلط کاملی بر اشعار خیام دارم. صرفا در اوغات فراغت و برای تفریح به این رباعیات رجوع میکنم.
به هر حال چیزی که من میفهمم اینه که خیام برخلاف عقاید رایج دوران خودش یک ندانمگرا بوده و با جامعه خودش شدیدا تفاوت عقیده داشته و تحت هیچ عنوان افکار اون جامعه رو مورد تصدیق خودش قرار نمیداده و با اونها میجنگیده طوری که برخی جاها به سطوح میاد و تو رباعی شماره ۲۱ حرف از این میزنه که دیگه بحث کردن با این آدما جواب نمیده و گویی داره به سمت دریا خشت پرتاب میکنه یا تو رباعی ۱۴۴ میاد میگه که دور و ورم و روی زمین یه مشت خر دارن زندگی میکنن.
در هر صورت شراب و می نمادی هست که در تضاد با دین اسلام هست و خیام این رو سمبل مبارزه با دین و محدودگریهای ادیان میکنه. خصوصا این موضع جایی جالب میشه که این شراب و می و بودن با معشوق علاوه بر اینکه در دنیا نهی میشه، وعدهش در آخرت داده میشه.
علاوه بر این موضوع شراب نماد شادابی و سرخوشی است. خیام به عنوان یک متفکر زمان خودش به خوش زندگی کردن در این دنیا باورمند بود و شراب نمادی هست که میتونسته ازش خیلی استفاده کنه.
از طرف دیگه به طور کلی خودش هم به شراب علاقهمند بوده دیگه آدم فکرش تو چیزایی میگرده که دوست داره. واسه همین وقتی میخواد از خاک شدن انسان حرف بزنه به این میرسه که انسان میمیره تجزیه میشه از تجزیه شدهش جام شراب میسازه.
جواد احتشامی در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۲:۵۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸:
شعر حافظ به حق که آیینه تمام نمای روزگاران ما بوده است. هر آنچه حافظ از آن مینالد همچنان بر روزگار ما نیز سایه افکنده است.
ابوتراب. عبودی در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۰۱:۳۱ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱:
با سلام و عرض ادب محضر استادان فرهیخته و ارجمند،
تضمین غزل از صومعه رختم ... حضرت شیخ مصلح الدن سعدی شیرازی،، رحمة الله علیه،،
در قالب مخمس، تقدیم به محضر شما استادان معظم و سروران گرامی.
ما را ز مساجد به خرابات بـر آرید
غم را ز دل ما به کرامات بــر آرید
بهر عطشم می به مباهات بـر آرید
(از صومعه رختم به خرابات بر آرید
گرد از من و سجاده و طامات بر آرید)
مردان خدا گوی حقیقت بـربایند
درهای کرامت به شبانگاه گشایند
رندان سحرخیز در این شهرکجایند
(تا خلوتیان سحر از خواب بر آیند
مستان صبوحی به مناجات بر آرید)
جمعی پــیِ آزار و جفا رهـزن دینند
جمعی دگر از زهد و ریا زار و حزینند
مردان خداوند نه آنند و نه اینند
(آنان که ریاضت کش و سجاده نشینند
گو:همچو ملک سر به سماوات بر آرید)
بشتاب که از قافله ی عشق نمانید
خود را به سر کوی حبیبان برسانید
هشدار: که در تیر رس باد خزانید
(در باغ امل شاخ عبادت بنشانید
وز بحر عمل درّ مکافات بر آرید)
بی عشقِ خدا،دل نشود شاد(عبودی)
بنمای دلـی شاد که دلشاد بگردی
گرد از رخ بیمار بشویید به مردی
(تا گرد ریا گم شود از دامن (سعدی)
رختش همه در آب خرابات بر آرید)
بااحترام، دیوان ابوتراب عبودی، چاپ دوم
جهن یزداد در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۲۳:۵۵ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » ضحاک » بخش ۵ - کشته شدن گاو برمایه:
داستان ابتین (اثپین) را ایرانشاه در کوشنامه بسیار گسترده اورده
میلاد کمالی در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۲۳:۴۱ در پاسخ به فرشاد گودرزی دربارهٔ نظامی » خمسه » خسرو و شیرین » بخش ۵۷ - مناظرهٔ خسرو با فرهاد:
یعنی توی گنجور هم باید بیایم خطای هکسره رو گوشزد کنیم؟ عجب
ادبیات در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۲۲:۲۶ در پاسخ به کسرا دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۷:
🌹🌹🌹🌹🌹
قیصری مهدی در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۲۱:۱۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶:
سلام
در مورد مصرع دوم بیت
سروبالای من آنگه که در آید به سماع.....
انگار در این بیت حافظ علیه الرحمه تن آدمی را چون جامهای برتن روح آدمی میانگارد که در صورت دیدن رقص یار اگر آن را به مانند قبا برای در آغوش کشیدن چاک نکنید هیچ ارزش و اعتباری ندارد توصیف کرده که باید گفت الحق و الانصاف شایسته گفته
محسن جهان در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۲۰:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۵۶:
تفسیر ابیات ۴ و ۵:
مولانا خطاب به انسانهای پاک و سالکان راه حق میگوید: درصبح گاهان که اولیا خاص خدا به نور الهی زنده میشوند، اگر از این شراب که عمر جاودانی است بنوشی از اضطراب زمان و گذشت ایام خلاص میشوی.
و از آن پس هر گاه قضا و قدر تو را مورد هجمه قرار دهد با عنایت او در امان خواهی بود.
منظور از این اشعار اینست که: هر آینه بایست به او توکل کرد و از او مدد جست.
عارف احسن در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۴۶ در پاسخ به عليرضا ذاكري دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:
سلام دوست عزیز
حلاج هیچگاه ادعای خدایی نکرد،بلکه چون هیچ جز خدا ندید گفت : منی وجود نداره و هرچه هست ذات اقدس اوست و خود رو فنا فی الله دیده. که البته جزمیان و فقها چنین چیزی رو بر نتابیدن و به صورتِ ادعا اکتفا کردن
نیما خاتمی در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۴۳ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۴ - غزال و غزل:
با احترام،
خانوم پری ساتکنی سه بیت رو با ایراد معنایی خوانده اند، خوانش ها بهتر است قبل از نمایش در زیر شعر بازبینی شوند، چون خیلی از افراد به واسطه نکات فنی اشعار به خوانش ها رجوع میکنند.
سفید در ۲ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۸:۱۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۹:
چون متصور شود در دل ما نقش دوست
همچو بتش بشکنیم هر چه مصور شود...
دکتر امین لو در ۲ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۲۴ آذر ۱۴۰۲، ساعت ۱۱:۵۰ دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱: