سیدمحمد جهانشاهی
تاریخ پیوستن: ۱۰م مرداد ۱۴۰۱
فوق لیسانس مهندسی مکانیک
بازنشسته تامین اجتماعی
| آمار مشارکتها: | |
|---|---|
حاشیهها: |
۱٬۴۰۱ |
ویرایشهای تأیید شده: |
۵۰۲ |
سیدمحمد جهانشاهی در دیروز شنبه، ساعت ۱۵:۳۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۳:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۳
ربود از بس خیالِ ساعدِ او، هوشِ ماهی را
نمیباشد خبر از شورِ دریا، گوشِ ماهی رانفَس دزدیدنَم، در شورِ امکان ریشهها دارد
زبان با موج میجوشد، لبِ خاموشِ ماهی راز دمسردیِّ دوران، کم نگردد گرمیِ دلها
فسردن مشکل است از آبِ دریا، جوشِ ماهی راحریصان را نباشد محنَت، از حمّالیِ دنیا
گرانی کم رسد از بارِ دِرهَم، دوشِ ماهی رابه جای استخوان، از پیکر اینجا تیر میروید
سراغِ عافیتِ کو؟ وضعِ جوشنپوشِ ماهی راغریقِ وصلَم و شوقِ کنار، آوارهام دارد
تپیدن تا کجا وسعت دهد آغوشِ ماهی رانصیحت کارگر نبوَد، غریقِ عشق را بیدل
به دریا احتیاجِ دُر نباشد، گوشِ ماهی را
سیدمحمد جهانشاهی در دیروز شنبه، ساعت ۱۵:۲۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۲:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۲
نباشد یادِ اسبابِ طرَب، وحشتگزینی را
شکستِ دامنَم بر طاقِ نسیان ماند، چینی راز احسانِ جفا تمهیدِ گردون، نیستم ایمن
که افغانکرد اگر برداشت از آهَم، حزینی رامحبّت پیشهای، از نقشِ بیدَردی تبرّا کن
همین داغ است اگر زیبنده باشد، دلنشینی راحسد تا کِی ؟ تعصّب چند؟ اگر دردِ دلی داری
نیازِ زاهدانِ بیخبر کن، دردِ دینی رادر این گلشن چه لازم، محوِ چندین رنگ و بو بودن
زمانی جلوهٔ آیینه کن، خلوتگزینی رادر اَقران میشود ممتاز، هر کَس فطرتی دارد
بلندی نشئهٔ صاحب دِماغیهاست، بینی راشرر در سنگ، برقِ خرمنِ مردم نمیگردد
غنیمت می شمارد زاهدان، خلوت گزینی راورق گردانده است از کهنگیها، نسخه ی گردون
مگر از چشمَت آموزد، کنون سحرآفرینی راز دل برگشته مژگانَت، تغافل بسته پیمانَت
تبسّم چیده دامانَت، بنازَم نازنینی راخروشِ ناتوانی میتراوَد، از شکستِ من
زبانِ سرمهآلود است مویِ خویش، چینی رابه کمتر سعی، نقش از سنگ زایل میتوان کردن
ولیکن چاره نتوان یافتن، نقشِ جبینی رانشاط اینجا بهار اینجا، بهشت اینجا نگار اینجا
تو کز خود غافلی، صرفِ عدم کن دوربینی رامجو تمکینِ عالی فطرت، از دون همّتان بیدل
ثباتِ رنگِ انجُم نیست، گلهایِ زمینی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۶:۴۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۰:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۰
فسونِ جاه، عذرِ لنگ سازد پَرفشانی را
به غلتانی رسانَد آبِ در گوهر، روانی راچو گل در وقتِ پیری، میکَشی خمیازهٔ حسرت
مکن ای غنچه صرفِ خواب، شبهایِ جوانی رانباید راستی از چرخِ کجرُو آرزو کردن
مبادا با خدنگیها بدل سازد کمانی راچه داری از وجود ای ذرّه، غیر از وهمِ پروازی
عدم باش و غنیمتدار، خورشید آشیانی راغرور و فتنهها در سَر، سجود و عافیت در بَر
زمین تا میتوانی بود، مَپسند آسمانی راشد از موجِ نفَس روشن، که بهرِ کِشتِ آمالَت
ز مو باریکتر، آبیست جویِ زندگانی رالب زخمم به موجِ خون، نمیدانم چه میگوید
مگر تیغِ تو دریابد، زبانِ بیزبانی راسبکروحی، چو رنگِ عاشقان دارد غبارِ من
همه گر زر شوَم، بر خویش نپسندم گرانی راچمنپردازِ دیدارم، ز حیرت چشمِ آن دارم
که چون طاووس، در آیینه گیرم پرفشانی رابه مضمونِ کتابِ عافیت، تا وارَسی بیدل
به رنگِ سایه، روشن کن سوادِ ناتوانی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۵۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۱:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۱
هر کجا نسخه کنند، آن خطِ ریحانی را
نیست جز ناله کشیدن، قلمِ مانی راپیش از آن کز دمِ شمشیرِ تو، نم بردارد
شُست حیرت، ورقِ دیدهٔ قربانی رامَطَلب شوخیِ پرواز، ز موجِ گهرَم
به قفس کردهام، امّیدِ پَرافشانی رااشکِ ما، صرفِ تبهکاریِ غفلت گردید
ریخت این ابرِ سیَه، جوهرِ نیسانی راجاه با بندگی، آبِ رخِ دیگر دارد
عزّت افزود ز زنّار، سلیمانی راچشمَم از جنبشِ مژگان، به شمارِ نفَس است
جلوهات بُرد از این آینه، حیرانی رادمِ تیغ تو و خورشید، به یک چشم زدن
عرصهٔ صبح کند، دیدهٔ قربانی راجمع گشتن، دلِ ما را به تسلّی نرساند
از گهر کیست بَرد؟ شیوهٔ غلتانی راخلق بر وضعِ جنون، محوِ نظر دوختن است
آنقدَر چاک مزن، جامهٔ عریانی راهر که را چشم در این بزم گشودند، چو شمع
دید در نقشِ کفِ پا، خطِ پیشانی رابرخط و زلفِ بتان، غَرّه ی عشقی بیدل
حُسن فهمیدهای، اجزایِ پریشانی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۵۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۹
عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ، پریشانی را
ناخدا باد بوَد، کشتیِ توفانی رااشکْ در غمکدهٔ دیده ندارد قیمت
از بنِ چاه برآر، این مَهِ کنعانی راعشقْ نبوَد به عمارتگریِ عقلْ شریک
سیلْ از کف ندهد، صنعتِ ویرانی رااز خط و زلفِ بتان، تازه دلیل است که حُسن
کرده چترِ بدن، اسبابِ پریشانی رابار یابی چو به خاکِ درِ صاحبنظران
چینِ دامانِ ادب کن، خطِ پیشانی راریزشِ اشکِ نِدامت، ز سیهکاریهاست
لازم است ابرِ سیهْ، قطرهٔ نیسانی رازیرِ گردون، نتوان غیرِ کثافت اندوخت
ناخن و مو ست رَسا، مردمِ زندانی رالافِ آزادگی از اهلِ فنا، نازیباست
دامنِ چیده چه لازمْ، تنِ عریانی راجاهل از جمعِ کتبْ صاحبِ معنی نشود
نسبتی نیست به شیرازه، سخندانی رانفَسِ سوخته باید به تپِش روشن کرد
نیست شمعِ دگر، این انجمنِ فانی رانتوان یافت از آن جلوهٔ بیرنگ سراغ
مگر آیینه کنی، دیدهٔ قربانی رابازگشتی نبودْ پایِ طلب را بیدل
سیلِ ما نشنوَد، افسونِ پشیمانی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۲ روز قبل، جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۸:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۸
به هستی انقطاعی نیست از سَر، سرگرانی را
نفَس باشد رگِ خوابِ پریشان، زندگانی راخوشا رندی که چون صبح اندرین بازیچهٔ عبرت
به هستی دست افشاندن کند، دامنفشانی راشررهایِ زمینگیر است، هر سنگی که میبینی
تن آسانی فسردن میکند، آتش عنانی راعیارِ زر اگر میگردد از رویِ محک ظاهر
سوادِ فقر روشن میکند، رنگِ خزانی راسراپایم تحیّر در هجومِ ریشه میگیرد
برآرم گر ز دل چون دانه، اسرارِ نهانی راکَسی را میرسد جمعیّتِ معنی، که چونکِلکَم
به خاموشی ادا سازد، سخنهایِ زبانی رانشستی عمرها حسرتکمینِ لفظ پردازی
ز خون گشتن زمانی غازه شُو، حسنِ معانی راچه غم دارم، اگر زد بر زمین چون سایهام گردون
کز افتادن شکستی نیست، رنگِ ناتوانی رالباسِ عارضی نبوَد حجابِ جوهرِ ذاتی
اگر در تیغ باشد آب، نگذارد روانی رابه سعیِ ناله و افغان، غمِ دل کم نمیگردد
صدا مشکل بوَد از کوه بردارد، گرانی رابه رنگِ شمع، تدبیرِ گدازی در نظر دارم
چه سازم؟ چاره دشوار است دردِ استخوانی راشبِ هجران، چه جویی طاقتِ صبر از منِ بیدل
که آهم میکند سنگِ فلاخَن، سخت جانی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۲۰:۴۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷
ندیدم مهرَبان، دلهایِ از انصاف خالی را
ز حیرت بر شکستِ رنگ بستم، عَجزنالی رافروغِ صبحِ رحمت، طالع است از رویِ خوشخویی
ز چین بر جِبهه لعنت میکَشد خط، بد خصالی راپَرِ پروازِ آتش، خانه سوزِ عافیت باشد
ز خاکستر طلب کن، راحتِ افسرده بالی راجهان در گَردِ پستی، منظرِ جمعیّتی دارد
ز عبرت مغربی کن، طاقِ ایوانِ شُمالی رانظرها ذرهٔ خورشید حسنَند، ای حیا رَحمی
مگَردان محرمِ آن جلوه، آغوشِ نهالی راعیان است از شکستِ رنگِ ما، وضعِ پریشانی
چه لازم شانه کردن، طرّهٔ آشفته حالی راخزان اندیشی، از فیضِ بهارَت بیخبر دارد
جنون تاراجِ مستقبل مَگردان، نقدِ حالی راخُمستانِ جنونَم، لیک از شرمِ ضعیفیها
نیازِ چشمِ مستی کردهام، بیاعتدالی راتمیزِ خوب و زشت، از فیضِ معنی باز میدارد
تماشا مشربی، آیینه کن بیانفعالی رابه این خجلت، که چشمَم دور از آن در خون نمیبارد
عرَق خواهد دمانید از جبینَم، بَرشِکالی راسرِ بیمغز، لوحِ مشقِ ناخن میسزَد بیدل
توان طنبورکردن، کاسهٔ از باده خالی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۵۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۵
گه از مویِ میان، شهرت دهد نازک خیالی را
گهی از چینِ ابرو سَکته خواند، بیتِ عالی رازبانِ حالِ خط دارد حدیثِ شکَّرِ لعلَش
از این طوطی توان آموختن، شیرین مقالی راز نیرنگِ حجابَش غافلم، لیک اینقدَر دانم
که برقِ جلوه، خواهد سوخت فانوسِ خیالی رانسیمِ دامنِ او گر وزَد گاهِ خرامیدن
سحر بیپرده گردد، غنچهٔ تصویرِ قالی راخیالی از دهانِ او نشانم میدهد، امّا
همان حکمِ عدم باشد، اثرهایِ خیالی رابه هر نظّاره، حُسنَش شوخیِ رنگِ دگر دارد
تصوّر چون توان کردن، جمالِ بیمثالی رادل از خود میروَد، بگذار تا مستِ فغان باشد
جرس آخر به منزل میکند گم، هرزه نالی راقناعت پیشهای هشدار، کاین حرصِ غِنادشمن
کمینگاهِ هوسها کرده، وضعِ بیسئوالی راحبابِ باد پیمایِ تو، وهمی در قفس دارد
تو شمعِ هستی اندیشیدهای، فانوسِ خالی راهمه گر عکسِ آفاق است، در آیینه جا دارد
بنازم دستگاهِ عالمِ بیانفعالی رانیابی غیرِ اشک از پردههایِ چشمِ ما، بیدل
حریرِ ما به دل دارد، هوایِ بَرشکالی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۳ روز قبل، پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۸:۴۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۶
مآلِ کار نقصانها ست، هر صاحبکمالی را
اگر ماهت کنند از دست نگذاری، هلالی رارمیدنها ز اوضاعِ جهان، طرزِ دگر دارد
بهوحشت پیش باید بُرد از این صحرا، غزالی رابه نقشِ نیک و بد، روشندلان را دستِ رد نبود
کفِ آیینه میچیند، گُلِ بیانفعالی رابساطِ گفتگو طِی کن، که در انجامِ کار آخر
به حکمِ خامُشی پیچیدن است، این فرشِ قالی راوبالِ رنجِ پیری، برنتابد صاحبِ جوهر
چنار آتش زند ناچار، دلقِ کهنهسالی رادر این وادی، که خاک است اعتبارِ جهل و دانشها
غباری بر هوا دان، قصرِ فطرتهایِ عالی رابه وحدتخانهٔ دل، غیرِ دل چیزی نمیگنجد
بر این آیینه جز تهمت مَدان، نقشِ مثالی رااگر خرسندیِ دل، آبیارِ مزرعَت باشد
چو تخمِ آبله نشو و نما کن، پایمالی رابه چنگِ اغنیا، دامانِ فقر آسان نمیافتد
که چینی خاک گردد تا شود قابل، سفالی راچه امکان است بیدل، مُنعم از غفلت برون آید
هجومِ خوابِ خرگوش است یکسر، شیرِ قالی را
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۳:۵۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۴:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۴
جلوهٔ او داد فرمانِ نگاه، آیینه را
هاله کرد آخِر به رویِ همچو ماه، آیینه رامنعِ پروازِ خیالَت، در کفِ تدبیر نیست
تا کجا جوهر نهد، بر دیدگاه آیینه را؟از شکستِ رنگِ عَجز اندودِ ما، غافل مباش
بشکند تمثالِ ما طرفِ کلاه، آیینه رابس که ما آزادگان را، از تعلّق وحشت است
عکسِ ما چون آب، داند قعرِ چاه آیینه راامیتازِ جلوه، از ما حیرت آغوشان مَخواه
دورگَردِ دیده میباشد نگاه، آیینه رافرشِ نادانیست، هرجا آب و رنگِ عشرتیست
سادهلوحی داد عَرضِ دستگاه، آیینه راگفتگو، سِیلِ بَنایِ سینه صافی میشود
امتحانی میتوان کردن به آه، آیینه راعَرضِ هستی بر دلِ روشن، غبارِ ماتم است
از نفَسها خانه میگردد سیاه، آیینه رااین زمان اربابِ جوهر، دامِ تزویرند و بس
میتوان دانست آبِ زیرِ کاه، آیینه رابا صفایِ دل، چه لازم اینقدَر پرداختن؟
جلوه بیرنگیست، اینجا نیست راه آیینه راجز به جِیبِ دل، سراغِ امن نتوان یافتن
چون نفَس، از هرزهگردی کن پناه آیینه رابیدل، اندر جلوهگاهِ حسنِ طاقتسوزِ او ست
جوهرِ حیرت، زبانِ عذرخواه آیینه را
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۱۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۳
نیست با حسنَت، مجالِ گفتگو آیینه را
سُرمه میریزد، نگاهَت در گلو آیینه راغیرِ جوهر، در تماشایِ خطِ نُورُستهات
میکند صد آرزو در دل نُمو، آیینه راخاتمِ فولاد را، از رنگِ گُل بندد نگین
آنکه با آن جلوه سازد روبرو، آیینه راصورتّ حالم، پریشانتر ز جوشِ جوهر است
یادِ گیسویِ که کرد آشفتهگو، آیینه را؟گر چنین شرمَت نگه را محوِ مژگان میکند
رفتهرفته میبَرد جوهر فُرو، آیینه راتا رسد داغی به کف، صد شعله میباید گداخت
یافت اسکندر به چندین جستجو، آیینه رادر تپِشگاهِ تمنّا، بیکمالی نیست صبر
عَرضِ جوهر شد شکستِ آرزو، آیینه رادل اگر در جَهد کوشد، مفتِ اِحرامِ صفا ست
هم به قدرِ صیقل است آبِ وضو، آیینه راحسن و قبحِ ما ست اینجا، باعثِ ردّ و قبول
ورنه یک چشم است بر زشت و نکو، آیینه راراحتِ دل خواهی، از عَرضِ کمال آزاد باش
تا ز جوهر نشکنی در دیده مو، آیینه راصورتِ بیمعنیِ هستی، ندارد امتحان
عکسِ گل نظّاره کن، امّا مَبو آیینه راصافیِ دل هم، گریبانچاکیِ راز است و بس
کو هجومِ زنگ، تا گردد رفو آیینه را؟ای بسا دل، کز تحیّر خاک بر سر کردهاست
هر کجا خاکستری یابی، بِجو آیینه راخاکساریها ست بیدل، رونقِ اهلِ صفا
میکند خاکستر افزون آبرو، آیینه را
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۲:۰۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۲:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۲
با بد و نیک است یک رنگی، هوس آیینه را
نیست اظهارِ خلافِ هیچ کَس، آیینه راسرمهٔ بینِش، جهان در چشمِ ما تاریک کرد
شوخیِ جوهر بوَد در دیده خَس، آیینه راوقتِ عارف، از دمِ هستی مکدّر میشود
چون سیاهی زیر میسازد نفَس، آیینه راپاک بینان، از خَمِ دامِ عقوبت ایمنند
در نظربازی نمیگیرد عسَس، آیینه رااز تماشاگاهِ دل، ما را سرِ پرواز نیست
طوطیِ حیرانِ ما داند قفس، آیینه راحسن، هر جا دستِ بیدادِ تجلّی واکند
نیست جز حیرت کَسی فریادرس، آیینه راچیست حیرت، تا نگردد پرده ی سازِ فغان
جلوهای داری که میسازد جرس، آیینه رادل ز نادانی، عبث فالِ تجمّل میزند
زین چمن رنگی به رویِ کار بَس، آیینه راعالمِ اقبال، محوِ پردهٔ اِدبارِ ما ست
صد هُما گم کرده در بالِ مگس، آیینه راخامُشی، آیینهدارِ معنیِ روشن دلیست
نیست بیدل چاره از پاسِ نفس، آیینه را
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۵۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۱
ساختم قانعْ، دلِ از عافیت بیگانه را
برگِ بیدی فرش کردم، خانهٔ دیوانه رامطلبَم از مِیپرَستی، تَردماغیها نبود
یک دُو ساغر آب دادم، گریهٔ مستانه رادل سپندِ گردشِ چَشمی، که یادِ مستیاش
شعلهٔ جوّاله میسازد، خطِ پیمانه راالتفاتِ عشق، آتش ریخت در بنیادِ دل
سیل شد تَردستیِ معمار، این ویرانه راتا کنم تمهیدِ آغوشی، دل از جا رفته است
دَر گشودن، شهپرِ پرواز بود این خانه راعالمی را، انفعالِ وضعِ بیکاری گداخت
ناخنِ سَرخاریِ دلها مگردان، شانه راهر سپندی، گوشِ چندین بزم میمالد بههم
خوابناکان کاش از ما بشنوَند، افسانه راحایلِ آن شمعِ یکتایی، فضولیهایِ تو ست
از نظر بردار چون مژگان، پَرِ پروانه راآگهی گر ریشه پردازد، جهانی میشود
سِیرِ این مزرع، یکی صد مینماید دانه راحقِّ زنّارِ وفا، بیدل نمیگردد ادا
تا سلیمانی نسازی، سنگِ این بتخانه را
سیدمحمد جهانشاهی در ۴ روز قبل، چهارشنبه ۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۰۹:۵۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۰:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۰
کردم رقم به کِلکِ نفَس، مدِّ ناله را
دادم به بادِ شعلهٔ شوقَت، رساله رااز سُرمه چشمِ شوخِ تو تمکینپذیر نیست
نتوان به گَرد مانعِ رَم شد، غزاله رااز ره مرُو، به عیشِ شبستانِ این چمن
جز شمعِ کُشته چیست به فانوس، لاله رادل فردِ باطل است، خوشا جوشِ داغِ عشق
تا بیدلی به ثبت رساند، قباله راکو گوش کز چکیدنِ خونم نوا کشد؟
درکوچههایِ زخم، غباریست ناله راهنگام شِیب، غافل از اسرارِ خود مباش
کیفیّتِ رسا ست، مِیِ دیر ساله راعریانیِ تو کَسوتِ یکتایی است و بس
تا چند، بارِ دوش نمایی، دو شاله راناقص نبُرد صرفه، ز تقلیدِ کاملان
وضعِ گهر طلسمگداز است، ژاله راآن شبکه مَه ز سیرِ خطَش آب داد چشم
گردابِ بحرِ خجلتِ خود دید، هاله راخط پیش از آنکه با لبِ او آشنا شود
حیرانِ سرمه ساخته، چشمِ پیاله راآزادگان ز کُلفَتِ اسباب فارغند
نتوان نگاه داشت به زنجیر، ناله رامشتِ خسیست، پیکرِ موهومِ ما و من
وقفِ دهانِ شعله کنید، این نواله رارنگِ رطوبتِ چمنِ دهر بنگرید
کاندر بغل سیاه شد آیینه، لاله رابیدل، دلت هوایِ محبّت گرفته است
شبنم خیال میکند این غنچه، ژاله را
سیدمحمد جهانشاهی در ۵ روز قبل، سهشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۳۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۹
از سپندِ ما، که مییابد سراغِ ناله را ؟
گَردِ پیشاهنگ کرد این کاروان، دنباله راداغِ حسرت سرمه گرداند به دلها ناله را
بر لب آوازِ شکستن نیست، جامِ لاله راما سیه بختان، حبابِ گریهٔ نومیدیایم
خانه بر آب است یک سَر، مردمِ بنگاله راعقلِ رنگآمیز، کِیگردد حریفِ دردِ عشق؟
خامهٔ تصویر، نتواند کشیدن ناله را؟عافیتسنجان، طریقِ عشق کم پیمودهاند
دور میدارند از این ره، خانه جویِ خاله رااز رهِ تقلید، نتوان بهره ی عزّت گرفت
نشئهٔ جمعیّتِ گوهر نباشد، ژاله رادر تبِ عشقَم سپندی گر نباشد، گو مباش
از نفَس بر رویِ آتش مینهم، تبخاله رابرقِ جولانی، که ما را در دلِ آتش نشاند
میکند داغ از تحیّر، شعلهٔ جوّاله راکُشتهٔ آن چشمِ مخمورَم، که مدِّ سرمهاش
تا سرِ کویِ تغافل میکشد، دنباله راشوخیّ حسنَش، برون است از خطِ تسخیرِ خط
پرتوِ مَه میزند آتش،کمندِ هاله رامکرِ زاهد، ابلهان را سر خطِ درسِ ریا ست
سامری تعلیمِ باطل میکند، گوساله راروح را، از بندِ جسمانی گذشتن مشکل است
هر گِرِه منزل بود در کوچهٔ نِی، ناله راسوخت دل، اما چراغِ مدّعا روشن نشد
در جگر یارب چه آتش بود، داغِ لاله رااز دلِ خونبسته بیدل، نشئهٔ راحت مخواه
باده جز خونابه نبوَد، ساغرِ تبخاله را
سیدمحمد جهانشاهی در ۵ روز قبل، سهشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۱:۰۶ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۸:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۸
بیاکه جامِ مروّت دهیم، حوصله را
به سایهٔ کفِ پا پروَریم، آبله رابه وادیی که تعلّق دلیلِ کوششها ست
ز بارِ دل، به زمین خفتهگیر قافله راز صاحبِ امل، آزادگی چه امکان است؟
در این بساط، گرانخیزی است حامله راز انقلابِ حوادث، بزرگی ایمن نیست
به طبعِ کوه، اثر افزونتر است زلزله رامحبّت از من و تو، رنگِ امتیاز گداخت
تریّ و آب سزاوار نیست، فاصله رابهکج اداییِ حُسنِ تغافلَت نازَم
که یادِ او گِلهٔ ناز میکند، گِله راچو صبح، یک دو نفَس مغتنم شمَر بیدل
مکن دلیلِ اقامت چو زاهدان، چله را
سیدمحمد جهانشاهی در ۵ روز قبل، سهشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۰:۵۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۷:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۷
نیست با مژگانْ تعلّق، اشکِ وحشتپیشه را
دانهٔ ما دامِ راه خویش داند، ریشه راعیشِ ترکِ خانمان، از مردمِ آزاد پُرس
کَس نداند جز صدا، قدرِ شکستِ شیشه رامیشود اسرارِ دل روشن ز تحریکِ زبان
میدهد این برگ، بویِ غنچهٔ اندیشه راکم ز هولِ مرگ نبوَد، غلغلِ شورِ جهان
نعرهٔ شیر است مطرب، مجلسِ این بیشه راهمتِ فرهادِ ما را، سرنگونی میکُشد
ناخنِ خاریدنِ سَر، گر شمارد تیشه راگر شود دشمن ملایم، چشمِ لطف از وی مَدار
مومیایی چاره ننماید، شکستِ شیشه راطبع را، فیضِ خموشی میکند معنیشکار
نیست دامی جز تأمّل، وحشیِ اندیشه راموجِ صهبا گر به مستان زندگی بخشد، روا ست
از رگِ تاک است میراثِ کرَم، این ریشه راعشق بردارد اگر مُهر از زبانِ عاجزان
نالهٔ یک نِی به آتش میدهد، صد بیشه رانورِ این آیینه را، جوهر نمیگردد حجاب
نیست مژگان سَدِّ ره، چشمِ تماشاپیشه راگر نباشد بیتمیزیها، مآلِ کارِ عشق
کوهکن بر صورتِ شیرین، نراند تیشه رامفلسان را، بیدل از مشقِ خموشی چاره نیست
تنگدستی باز میدارد ز قُلقُل، شیشه را
سیدمحمد جهانشاهی در ۶ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۴۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۶
گُل بر رُخَت گشود، نقابِ کَشیده را
آیینه آب داد ز رویِ تو، دیده راعمری ست، درسَم از لبِ لعلِ خموشِ تو ست
یعنی شنیدهام، سخنِ ناشنیده راماییم و حیرتیّ و سرِ راهِ انتظار
امّید منقطِع نشود، دام چیده رانتوان به وحشت از سَرِ آسودگی گذشت
دامِ ره است گوش، صدایِ رمیده راخالیست بزمِ صحبتِ ما، ورنه در میان
فرصت کجا ست؟ اشکِ ز مژگان چکیده رااندیشه فالِ وهم زد و عمر نام کرد
گَردِ رَمِ به دامِ نفَس واتپیده راگرداب را نشد خس و خاشاک عیبپوش
مژگان ندوخت، چاکِ گریبانِ دیده رادردِ سرِ زبان مَدِه از حرفِ نارسا
از خُم برون مَیار، مِیِ نارسیده رادر زیرِ چرخ، یک مژه راحت طمع مدار
آفت شناس، سایهٔ سقفِ خمیده راکرد آب، بیزبانیِ مینایِ بِسملَم
در موجِ خون صدا ست، گلویِ بریده راخواری، جزایِ پای ز دامن کشیدن است
دریاب، اشکِ از مژه بیرون دویده راتا زندگیست، عمر اقامت نصیب نیست
وحشت شکسته، دامنِ صبحِ دمیده رادر دامِ اضطراب کَشد عشق را هوس
آرام نیست، آتشِ خاشاک دیده رابیدل، به دامِ سُبحه محال است فکرِ صید
بیموجِ باده، طایرِ رنگِ پریده را
سیدمحمد جهانشاهی در ۶ روز قبل، دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۳۰ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:
بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵
کو دِماغِ جَهد، تن در خاکساری داده را
ناتوانی سخت افشردهست، نبضِ جاده راوصل نتواند، خمارِ حسرتِ دلها شکست
کم نسازد مِیکَشی، خمیازه جامِ باده رااز زبانِ خامُشی تقریرِ من، غافل مباش
جوهرِ تیغ است، این موجِ به جا اِستاده رانیست ممکن، رنگ را با بویِ گل آمیختن
کم رسَد گَردِ کدورت، دامنِ آزاده رابیتکلّف، شعله ی جولان تمنّایِ تُو ایم
نقشِ پایِ ما به رنگِ شمع سوزد، جاده راشوخیِ چشمَت هم، از مژگان توان دید آشکار
گردنِ مینا بوَد رگهایِ تاک، این باده راسینه صافی، میکند آیینه را دامِ مثال
از قبولِ نقش نبوَد چاره، لوحِ ساده راموج در گوهر، ز آشوبِ تپشها ایمن است
نیست تشویشِ دگر، در بندِ دل افتاده رازندگی نذرِ فنا کن، از تلاش آسوده باش
حفظ تا کِی مشتِ خاری، سوختن آماده راسازِ خسَّت نیست بیدل، بیدرشتیهایِ طبع
کمتر افتد نرمیِ پِستان، زنِ نازاده را
سیدمحمد جهانشاهی در دیروز شنبه، ساعت ۱۶:۲۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۴: