جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۳۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹:
پیش گلزار رخت بلبل اگر نیست چه غم
سعدی خوش سخن نادره گفتار این جاست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۳۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷:
شد به دلت دردعشق پیش طبیبان مرو
گفته سعدی به هر درد گرانی دواست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۲۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:
این باغ بهاری که دل از خلق رباید
چون گفته سعدی است که طناز وفریباست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۲۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵:
هر جمله که گفت سعدی از عشق
در وصف تو گفت جمله زیباست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۱۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴:
سعدی چو سخن بگفت از تو
شهباز سخن سرای دلهاست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۱۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳:
حدیث روی تو می کند سعدی واینک
زگفته نیکش ببین که اندرین جهان غوغاست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۱۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲:
چوروی دلبر است اشعار سعدی
که از خوبی بدآن دل می توان بست
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۰۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۳:
سعدی حدیث یار بگفتی که این چنین
گفتار نغز خو یش ،دل آویز می کنی ؟
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۰۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۲:
سعدی خوش سخن شده مشتری نگاه تو
این همه ناز می خرم کین همه ناز می کنی
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۵۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۱:
جویای شعر سعدی خفتگان درون خاک
خفته به گور زگفته خود بیدار می کنی
سید مهدی smb۱۳۴۷@gmail.com در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۴۳ دربارهٔ صغیر اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۱:
برخی سایتها چنین مصرعی را به مولوی نسبت دادهاند: دل مرنجان که ز هر دل به خدا راهی هست ...
کوروش در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۴۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۲۹ - در بیان آنک ثواب عمل عاشق از حق هم حق است:
چون ندید او عمر عبدالعزیز
پیش او عادل بود حجاج نیز
حجاج که بود ؟
کوروش در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۳۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۲۸ - در بیان قول رسول علیهالسلام لا رهبانیة فیالاسلام:
چونک محمول به نبود لدیه
نیست ممکن بود محمول علیه
یعنی چه
کوروش در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۳۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۲۷ - در بیان آنک صفا و سادگی نفس مطمنه از فکرتها مشوش شود چنانک بر روی آینه چیزی نویسی یا نقش کنی اگر چه پاک کنی داغی بماند و نقصانی:
پس سیهکاری بود رفتن ز جان
بهر تخییلات جان سوی دخان
یعنی چه
کوروش در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۷:۲۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۲۶ - قصهٔ آن حکیم کی دید طاوسی را کی پر زیبای خود را میکند به منقار و میانداخت و تن خود را کل و زشت میکرد از تعجب پرسید کی دریغت نمیآید گفت میآید اما پیش من جان از پر عزیزتر است و این پر عدوی جان منست:
یا همیدانی و نازی میکنی
قاصدا قلع طرازی میکنی
مصرع دوم یعنی چه
محمد . در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۳:۱۹ در پاسخ به Ahmad hamedhamedi159@gmail.com دربارهٔ مهستی گنجوی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۲:
سلام
نه از مِهسَتی گنجوی است که شاعر قرن ششم هست
شاعر در هر مصرع کلمات تضاد رو به زیبایی بسیار در کنار هم آورده که کار خیلی سختی هست البته این تضاد به زیباتر شدن و قاطع بودن جمله ها هم کمک کرده
فرزند در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۲۷ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی نوذر » بخش ۲:
آیا " بدی را ببستند یک یک میان " چنین معنا می دهد که به قصد بدی کردن و ستم کردن ساخت و پاخت کردند و آماده شدند؟
فرزند در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۲۱ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی نوذر » بخش ۲:
درود
آیا کسی خواست از " کف چو بارنده میغ " در بیت بیست سوم رو میدونه؟ سپاسگزارم اگر راهنمایی کنید.
سفید در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۱:۱۹ دربارهٔ کلیم » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۰:
سکوت جایزه دارد چرا نمیگیری!
بسیار کاربردی
جلال ارغوانی در ۱ سال و ۱ ماه قبل، جمعه ۱۴ دی ۱۴۰۳، ساعت ۰۸:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰: