گر، خاتم مردمی نگین دارد

حقا، که ز دست نجم دین دارد

رستم جگری که بر در همت

رخش فلکی بزیر زین دارد

چرب آخر مکرمات معروفش

[...]

ای جزع تو، هم نیام و هم خنجر

وی لعل تو، هم شراب و هم ساغر

از نقش تو، نغز خامه ی مانی

وز روی تو، تیره کلبه آذر

خوی کرده زطیره عذارت مه

[...]

ای عشق تو داده بر جهان فرمان

درد تو گوارنده تر از درمان

پروانه ی خرمن غمت گردون

پروانه ی شمع عارضت دوران

در سایه زلف و نور رخسارت

[...]

تدبیر دل مرا نمی‌خواهد

جز صحبت ناسزا نمی‌خواهد

از محتشمی که هست معشوقم

پیوند من گدا نمی‌خواهد

هرگه که ز مفلسان سخن گوید

[...]

روی تو، ممالک جهان ارزد

وصل تو، حیات جاودان ارزد

زان لعل که صد هزار دل دارد

یک بوسه بصد هزار جان ارزد

نام چو منی همی بری خه خه

[...]

شام از طرب رخت سحر گردد

زهر، از مدد لبت شکر گردد

از عشق غلامی تو هر ماهی

سر تا به قدم همه کمر گردد

خورشید اگرچه داشت ناموسی

[...]

جان نقش رخ تو بر بصر دارد

تن نیز غم تو بر جگر دارد

من خاک دل خودم که از عزت

خاک قدم تو تاج سر دارد

در خدمت تو زمانه معذور است

[...]

از عشق تو بوی خون همی‌آید

دم نتوان زد که چون همی‌آید

هر بار دل آمدی کم از غم‌هات

این بار غمت فزون همی‌آید

چشم تو خدنگ بر کمان دارد

[...]

تن بی‌غم تو جان نمی‌خواهد

جان بی‌رخ تو جهان نمی‌خواهد

کو، کور دلی که بر دل از عشقت

مانند سگ استخوان نمی‌خواهد

گفتم بکن اینقدر، که جان از تو

[...]

جور تو گر عنان بجنباند

آسمان در رکاب او راند

به لب آمد هزار جان وقت است

که قبولت بسی بجنباند

گفتی آن وعده یاد می‌داری

[...]

از دل گره غم تو بگشادم

سودای تو از دماغ بنهادم

بر من دگری گزیده‌ای شاید

او را به تو و تو را به او دادم

عمری‌ست که خاک تو همی‌بوسم

[...]

بی‌شب زلف تو سیه‌روزم

خسته‌ی روزگار کین توزم

محرم بزم خوبی تو منم

که به یک آه می برافروزم

تا تو را حسن نیک می‌سازد

[...]

بر گل چو مثال عنبر انگیزی

در روم ز زنگ لشگر انگیزی

گه سنبل بسته را بشورانی

تا آفت شور دیگر انگیزی

گه نرگس مست را، بخوابانی

[...]

جز کف رادت به یک قرابه تلخ

مشکل او را کسی جواب نداد