صبر کم گشت و عشق روز افزون

کیسه بی سیم گشت و دل پرخون

می‌دهد درد می‌نهد منت

یار ما را عجب گرفت زبون

صنعتش سال و ماه عشوه و زرق

[...]

هرچه بینی زخاک تا گردون

نیست چیزی زعلم او بیرون

خالق خلق وایزد بی چون

فاعل کارگاه «‌کن فیکون»

چه نشینی میان قومی دون‌؟

چه بری سر، زبند شرع برون‌؟

آتش و آب و باد و خاک سکون

همه در امر قدرتت بی‌چون

فعل او خارج از درون و برون

ذات او برتر از چگونه و چون

جل ذکره منزه از چه و چون

انبیا را شده جگرها خون

آنکه آرد جهان به کُن فیکون

چون کند بد به خلق عالم چون

هرکه بیند ز تن روان شده خون

نعمتی باشد از حساب برون

همچو فسطاط شد زمانه کنون

علما همچو مرغ ‌خوار و زبون

نیست در امر تو به کن فیکون

زَهره‌ کس‌را که این چه یا آن چون

زآتشی کان بودت گوناگون

تکیه بر آب روی چون فرعون

بیش بنمایدش به حِس زبون

فلک و طبع و رنگ بوقلمون

پاک شو تا معانی مکنون

آید از پنجرهٔ حروف برون

تر و خشک جهان درون و برون

آنچه موجود شد به کن فیکون

الامان ای مخنّث ملعون

بهر میویز باد دادی کون

پیش او سجده کرده عالم دون

زنده گشته چو مسجد ذوالنون

همه زان پرده آمده بیرون

در تماشاش عاقل و مجنون

شده از بویهٔ رخت ذوالنون

آمد از بطن حوت و بحر برون

دو رونده چو اختر و گردون

دو برادر چو موسی و هارون