به رزم اندرون شیر پاینده‌ای

به بزم اندرون شید تابنده‌ای

دل از نور ایمان گر آگنده‌ای

ترا خامشی به که تو بنده‌ای

که این در سر او تو افگنده‌ای

چنین بیخ کین از دلش کنده‌ای

توانا و دانا و پاینده‌ای

خداوند خورشید تابنده‌ای

که در پرده بد زال را بنده‌ای

نوازندهٔ رود و گوینده‌ای

ز هر شهر زیبا پرستنده‌ای

پر از شرم بیداردل بنده‌ای

وگر شهریاری و فرخنده‌ای

بود بندهٔ پرهنر بنده‌ای

به بازارگان گفت تا زنده‌ای

چنان دان که شاگرد را بنده‌ای

زدست یکی بدکنش بنده‌ای

پلیدی منی فش پرستنده‌ای

که بر شهریاری زند بنده‌ای

یکی بدنژادی و افگنده‌ای

کنون پیش برترمنش بنده‌ای

سپهبد سری گرد و جوینده‌ای

بوی بنده آز تا زنده ای

پس آزاد هرگز نئی بنده ای

که کشتن بِه از چون تو خواهنده‌ای

چو لؤلؤی دژخیم بخشنده‌ای

یکی اسب با شاه تا زنده‌ای

دران ره نبودش پرستنده‌ای

کز ایدر فرستد فرستنده‌ای

سخنگوی مردی و پرسنده‌ای

درود خدا باد بر بنده‌ای

که افکنده شد با هر افکنده‌ای

تو آنی که آن بنده را بنده‌ای

پرستارِ ما را پرستنده‌ای

که‌را می‌پرستی که‌را بنده‌ای؟

نظر بر کدامین ره افکنده‌ای؟

چرخ ز طوق کمرت بنده‌ای

صبح ز خورشید رخت خنده‌ای

گل نفسی دید شِکَر خنده‌ای

بر گل و شِکَّر نفس افکنده‌ای