چو از تخمهٔ شهریاران کسی

بیاید نمانی تو ایدر بسی

بجستند فرزند شاهان بسی

ندیدند زان نامداران کسی

برین گونه تا ماه بگذشت سی

همی رزم جستند در قادسی

گر از من بَدآگاهی آرَد کسی

مباش اندرین کار غمگین بسی

چو تو بود مهتر به کشور بسی

نکرد اینچنین رای هرگز کسی

برفتند زان سوگواران بسی

سُکوبا و رهبان ز هر در کسی

به جنگت فرستاد نزد کسی

که همتا ندارد به گیتی بسی

بگشتند گرد در دز بسی

ندانست سامان جنگش کسی

وگر جنگ را یار داری کسی

همان گنج و دینار داری بسی

نه من زان شمارم که از هرکسی

سخنها همی‌راند خواهم بسی

چهارم فرستاد خاقان کسی

که برگرد چون رنج دیدی بسی

ازین بیش لشکر نبیند کسی

وگر چند ماند بگیتی بسی

بسی رنج بردم در این سال سی

عجم زنده کردم بدین پارسی

وگر جز ز من دیگر آید کسی

نباید بدو بودن ایمن بسی

به پدرود کردن رخ هر کسی

ببوسم ببارم ز مژگان بسی

نیارم برو کرد نیرو بسی

شدن جنگ جویان به پیش کسی

ز مردان کنند آزمایش بسی

سلیح ورا برنتابد کسی

همی رای زد رزم را هر کسی

از ایران سخن گفت هر کس بسی

سخن گفت و بشنید پاسخ بسی

همی یاد کرد از بد هر کسی

پسر هست و پوشیده‌رویان بسی

چنین خسته و بستهٔ هر کسی