ما را که سر آمد جهانیم

وز دولت و ملک داستانیم

فرمانده خطه زمینیم

آرایش چهره زمانیم

بنگر که چگونه در زمانه

[...]

چو ما با ضعف خود در بند آنیم

که بگذاریم خدمت تا توانیم

که سر بازی کنیم و جان فشانیم

مگر که‌احوال صورت باز دانیم

شد در سر باغ تو جوانیم

آوخ همه رنج باغبانیم

ما که با داغ نام سلطانیم

خَتلی آن به که خوش‌تَرَک رانیم

ما که در پرده ره نمی‌دانیم

نقش بیرونِ پرده می‌خوانیم

بر در مقصوره روحانیم

گوی شده قامت چوگانیم

دنیا چو رباط و ما در او مهمانیم

تا ظن نبری که ما در او می‌مانیم

در هر دو جهان خدای می‌ماند و بس

باقی همه کل من علیها فان‌ایم

ما گبر قدیم نامسلمانیم

نام‌آور کفر و ننگ ایمانیم

گه محرم کم زن خراباتیم

گه همدم جاثلیق رهبانیم

شیطان چو به ما رسد کله بنهد

[...]

گاهی به هوس حرف فنا میخوانیم

گاهی ز هوس نزد بقا میمانیم

تر دامنی وجود خود میدانیم

بر خشک بمانده چند کشتی رانیم

همه گفتند خیل دوستانیم

که ره جز دوستی تو ندانیم

چو ذاتش برترست از هرچه دانیم

چگونه شرح آن کردن توانیم

باُدعُونی توسُّل کردگانیم

بامر اَستَجِب اخبار خوانیم

ورای آن که ما جمله درآنیم

بلاییست این که چیزی می ندانیم

هزاران حرف ناکامی بخوانیم

که تا در عمر خودکامی برانیم

همه در جنب قدرت هم‌چنانیم

اگر خندیم وگر اشگی فشانیم

زمانی کام دل با هم برانیم

کزین پس میندانم تا توانیم

بشادی آستینی بر فشانیم

چوتنگ آید اجل مرکب برانیم

چو ذاتش برترست از هرچه دانیم

چگونه شرح او گفتن توانیم

برافکن پرده جانا تا بدانیم

یقین گردان که در عین گمانیم