شب امشب ترا عین وصال است

وز آن حضرت تجلی جلال است

میی درکش که آنجا گه حلال است

از آن منصور در عین وصال است

کمالت برتر از حد کمال است

ترا اینجا بجانانت وصال است

ولیکن ایندگر اسرار حال است

کسی داند که در عین وصال است

مرا گنج معانی بی زوال است

تو را سرّ معانی قیل و قال است

حقیقت آخر آن دم وصال است

در آن دم عاشقان دید جمال است

ببام دیر اکنون در وصال است

که کلّی در تجلّی جلال است

بسا مالا که بر مردم وبال است

مزید ظلم و تأکید ضلال است

غیر عاشق چو زهر قتال است

بد و نحس و خبیث و نکال است

نیمش از پست و نیمش از بالاست

نیمش از دون و نیمش از والاست

این تفاوت که اندرین قال است

نیست از قال بلکه از حال است

حال‌های چو یم که بی‌قال است

بنهفته درون ابدال است

همه قرآن بیان این حال است

اولیا را همه همین قال است

می خور که بر اصحاب خرابات حلال است

گو زهر خور آن کس که بر او نوش وبال است

زان باده که گویی دمش از بوی بهشت است

گر نیز به دوزخ بروم توبه محال است

بسیار بکوشید خَضر تا که بدانست

[...]

هر کو نظرش به جاه و مال است

مستغرق قلزم ضلال است

خود را به محیط در مینداز

زیرا که خلاص از او محال است

نتوان به در آمدن ز گرداب

[...]

کسی کاو مملکت را بد سگال است

بکش، کان خون، بی حرمت حلال است

زبان هند هم تازی مثال است

که آمیزش در انجا کم مجال است

دویی ثابت شد آنگه این محال است

چه جای اتصال و انفصال است

چو اَکمه بی‌نصیب از هر کمال است

کسی کاو را طریقِ اعتزال است

تو در خوابی و این دیدن خیال است

هر آنچه دیده‌ای از وی مثال است