این سخن گشت در ولایت فاش

لیک هر یک به آرزوی معاش

بانگ برزد به من که خامش باش

رنگ خویش از خدنگ خویش تراش

چو دریا به سرمایهٔ خویش باش

هم از بود خود سود خود بر‌تراش

به ملک‌ِ خدا‌داده خرسند باش

مکن ز آهنین چنگ شیران تراش

چو در خاک چین این خبر گشت فاش

که مانی بران آب زد دور باش

در آن آرزوگاه با دور باش

نکردند جز بوسه چیزی تراش

بگرد جهان این خبر گشت فاش

که شد کان یاقوت یاقوت باش

از زمی این پُشتهٔ گِل بر تراش

قالب یک خشت زمین گو مباش

سرمه بیننده چو نرگس نماش

سوسن افعی چو زمرد گیاش

بگذر از این مرغ طبیعت خراش

بر سر این مرغ چو سیمرغ باش

خاک به نا‌معتمد‌ی گشت فاش

صحبت نامعتمد‌ی گو مباش

بالا مطلب ز هیچ کس بیش مباش

چون مرهم نرم باش، چون نیش مباش

خواهی که ز هیچ کس به تو بد نرسد

بدخواه و بدآموز و بداندیش میاش

منم اندر قلندری شده فاش

در میان جماعتی اوباش

همه افسوس‌خواره و همه رند

همه دُردی‌کش و همه قلّاش

ترک نیک و بد جهان گفته

[...]

حق بدانستی ببین آن گه بباش

چون بدانستی مکن این راز فاش

چون بدیدند آنچنان اصحابناش

مانده در اندوه و شادی مبتلاش

وگر ایمان نخواهم بُرد از اوباش

چو موئی بود می از سگ من ای کاش

که چشم ظاهرت از نقش اَوباش

نپردازد سر موئی بنقّاش

دران سختی نمی‌کرد آه قلّاش

که می‌خندید و پس می‌گفت ای کاش

چو چشمت نیست دایم در غلط باش

که نقش راه زن آمد ز نقّاش

حکایت کرد حالی آن معماش

که جز تو کس نیارد کرد پیداش