گله گله از مرید و از مرید

چون سگ باسط ذراعی بالوصید

بانگ شیر و بانگ سگ در شب رسید

صورت هر دو ز تاریکی ندید

اختیاری هست در ما ناپدید

چون دو مطلب دید آید در مزید

جمله قران امر و نهیست و وعید

امر کردن سنگ مرمر را کی دید

عفو باشد لیک کو فر امید

که بود بنده ز تقوی روسپید

پیر عشق تست نه ریش سپید

دستگیر صد هزاران ناامید

نعرهٔ لاضیر بر گردون رسید

هین ببر که جان ز جان کندن رهید

بود گبری در زمان بایزید

گفت او را یک مسلمان سعید

گفت این ایمان اگر هست ای مرید

آنک دارد شیخ عالم بایزید

لیک از ایمان و صدق بایزید

چند حسرت در دل و جانم رسید

هم‌چو آن زن کو جماع خر بدید

گفت آوه چیست این فحل فرید

داد جمله داد ایمان بایزید

آفرین‌ها بر چنین شیر فرید

مرد گفتش گوشت کو مهمان رسید

پیش مهمان لوت می‌باید کشید

دو سبو بستد غلام و خوش دوید

در زمان در دیر رهبانان رسید

وارهیده از همه خوف و امید

کژ همی‌گردم بهر سو هم‌چو بید

آن سپد خود را چو پر از آب دید

کرد استغنا و از دریا برید

این چنین هوشی که از موشی پرید

اندر آن صف تیغ چون خواهد کشید

گر به هر خون‌ریزیی گشتی شهید

کافری کشته بدی هم بوسعید

خشت و خشت موش در گوشش رسید

خفت کیرش شهوتش کلی رمید

زود شمشیر از غلافش بر کشید

گفت سر خنده واگو ای پلید