آن عنایت بود و اهل آن بدی

احمدا ورنه تو بد دل می‌شدی

گر مرا خود قوت رفتن بدی

خانهٔ خود رفتمی وین کی شدی

گر دل موسی ز ما راضی بدی

تیه را راه و کران پیدا شدی

بل به جای خوان خود آتش آمدی

اندرین منزل لهب بر ما زدی

آتش شهوت که شعله می‌زدی

سبزهٔ تقوی شد و نور هدی

صد هزاران را چو من تو ره زدی

حفره کردی در خزینه آمدی

نوحهٔ انا ظلمنا می‌زدی

نیست دستان و فسونش را حدی

کز برای عز دین احمدی

مسجدی سازیم و بود آن مرتدی

ای دریغا کان سخن از دل بدی

تا مراد آن نفر حاصل شدی

بس در آن مسجدکنان تسخر زدی

چون نظر کردی تو خود زیشان بدی

یا نویسد کاتبی بر کاغذی

کاتب و خط‌خوانم و من امجدی

او به حکم حال خود منکر بدی

زین رسالت معرض و کافر شدی

روستایی چون سوی شهر آمدی

خرگه اندر کوی آن شهری زدی

باز هر سالی چو لک‌لک آمدی

تا مقیم قبهٔ شهری شدی

بس غذای سکر و وجد و بی‌خودی

از در اهل دلان بر جان زدی

لاف درویشی زنی و بی‌خودی

های هوی مستیان ایزدی

گفت عمران این زمان چون آمدی

گفت از شوق و قضای ایزدی

در کف هر کس اگر شمعی بدی

اختلاف از گفتشان بیرون شدی

گفت زن خیرست چون زود آمدی

که مبادا ذات نیکت را بدی

در سفر معظم مرادش آن بدی

که دمی بر بندهٔ خاصی زدی