ربود عقل و دلم را جمال آن عربی

درون غمزه مستش هزار بوالعجبی

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه

کنون چو مست و خرابم صلای بی‌ادبی

مُسَبِّب سبب این جا در سبب بربست

[...]

کالی تیشبی آپانسو، ای افندی چلبی

نیمشب بر بام مایی، تا کرمی طلبی

گه سیه‌پوش و عصا، که منم کالویروس

گه عمامه و نیزهٔ که غریبم عربی

هرچه هستی ای امیر، سخت مستی شیرگیر

[...]

کالی تَیشی آینو سوْای اَفَندی چَلَبی

نیمشب بر بام مایی، تا کرا می‌طلبی

گه سیه‌پوش و عصایی، که منم کالویروس

گه عمامه و نیزه در کف که غریبم عربی

چون عرب گردی، بگویی «فاعلاتن فاعلات

[...]

طیب‌الله عیشکم، لا اوحش‌الله من ابی

لست انسی احبتی، والجفا لیس مذهبی

سایه بر بندگان فکن، که تو مهتاب هر شبی

سخنی گو، خمش مکن، که به غایت شکر لبی

ما تسلیت عنکم، ما نسینا حقوقکم

[...]

ای سر سبب اندر سبب اندر سببی

وی تن عجب اندر عجب اندر عجبی

ای دل طلب اندر طلب اندر طلبی

وی جان طرب اندر طرب اندر طربی

حدثنی صاحب قلبی، طهر لی جلدة کلبی

اضحکنی نور فوادی، اسکرنی شربة ربی

خویشتن را بر علی و بر نبی

بسته است اندر زمانه بس غَبی

از برون پیرست و در باطن صبی

خود چه چیزست آن ولی و آن نبی

گفت یوسف ابن یعقوب نبی

بهر بو القوا علی وجه ابی

سر‌به‌سر، گوش‌ست و چشم است این نبی

تازه زو ما مرضع‌ست او، ما صبی

آن یکی الله می‌گفتی شبی

تا که شیرین می‌شد از ذکرش لبی

آن یکی در عهد داوود نبی

نزد هر دانا و پیش هر غبی

می‌کشیدش تا به داود نبی

که بیا ای ظالم گیج غبی

زان نهادیم از ممالک مذهبی

تا نیاید بر فلکها یا ربی

گفت عبدالله شیخ مغربی

شصت سال از شب ندیدم من شبی

ملک جسمت را چو بلقیس ای غبی

ترک کن بهر سلیمان نبی

نام خود کرده سلیمان نبی

روی‌پوشی می‌کند بر هر صبی

عقل دو عقلست اوّل مکسبی

که در آموزی چو در مکتب صبی

باز صف گوشها را منصبی

در سماع جان و اخبار و نبی

پرتو مستی بی‌حد نبی

چون بزد هم مست و خوش گشت آن غبی