جوان بود سالش سه پنج و یکی

ز شاهی ورا بهره بود اندکی

به گیتی سخن پرسم از تو یکی

گر ایدون که پاسخ دهی اندکی

ببد هرکه درویش با او یکی

اگر مرد بودند اگر کودکی

وگر انجمن باشد از اندکی

نباید که یابد رهایی یکی

ازان بارهٔ دز نماند اندکی

همه شارستان با زمی شد یکی

چوتنها شدی سوی مادر یکی

چنین هم سخن راندی اندکی

پسر زاد زان شاه نیکو یکی

که پیدا نبود از پدر اندکی

اگر بود خواهید با من یکی

نپیچید سر را ز داد اندکی

ازین هر زمان نو فرستم یکی

تو با درد پژمان مباش اندکی

نخست از ری آمد سپاه اندکی

که شد با سپاه سکندر یکی

تو با خسرو شوم گشتی یکی

جهاندیده‌ای کردی از کودکی

ازین بر نگردم که گفتم یکی

ز کردار بسیار تا اندکی

هم آن به که من با سپاه اندکی

ز چوبینه آورد خواهم یکی

بیاورد پس گردیه گربکی

که پیدا نبد گربه از کودکی

که مریم پسر زاد زیبا یکی

که هرگز ندیدی چنو کودکی

کنون آرزو خواهم از تو یکی

کجاهست نزدیک تو اندکی

مگر باز بینم شما را یکی

شود تیزی تازیان اندکی

پسر بد مر او را گرامی یکی

که از ماه پیدا نبود اندکی

نبد لشکرش را ز ما صد یکی

نخست از دلیران ما کودکی

نه مردی هنوز ای پسر کودکی

روا باشد ار شیرمادر مکی