ندانی همی ای بد شور بخت

که در باغ کین تازه کشتی درخت

چو بشنید پیران غمی گشت سخت

فروبست بر پیل ناکام رخت

بایران گذارم بر و بوم و رخت

سر نامور بهتر از تاج و تخت

بانبوه رزمی بسازیم سخت

اگر یار باشد جهاندار و بخت

بهومان چنین گفت کای شوربخت

ز پالیز کین برنیامد درخت

چو بشنید هومان برآشفت سخت

چنین گفت با گیو بیدار بخت

چو شد رزم ترکان برین گونه سخت

ندیدند ایرانیان روی بخت

بسان شبیخون یکی رزم سخت

بسازیم تا چون بود یار بخت

توی پروارنندهٔ تاج و تخت

فروغ از تو گیرد جهاندار بخت

ازین آمدن بی‌نیازند سخت

خداوند تاج‌اند و زیبای تخت

بایران نمانیم برگ درخت

نه گاه و نه شاه و نه تاج و نه تخت

کجا تیر او بگذرد بر درخت

ندانم چه دارد به دلْ شوربخت

ببین تا چه خواهی ز سوگندِ سخت

که خوردند شاهانِ بیداربخت

بدو گفت رستم که ای شوربخت

که هرگز مبادا گل آن درخت

وزان روی خاقان غمی گشت سخت

برآشفت با گردش چرخ و بخت

چو بشنید هومان بترسید سخت

بلرزید بر سان برگ درخت

به پیران چنین گفت کای نیک بخت

بد افتاد ما را ازین کار سخت

غمی گشت هومان ازان کار سخت

برآشفت با شنگل شوربخت

کسی را که یزدان کند نیکبخت

سزاوار باشد ورا تاج و تخت

جهان پر ز گنجست و پر تاج و تخت

نباید همه بهر یک نیک‌بخت