بخوردی ورا خوار در انجمن

مگر بازگشتی گزندش به من

منم پشت این نامدار انجمن

ندیده کسی در جهان پشت من

بدان ای فرامرز رستم که من

به گیتی شده برتر از انجمن

بیالوده عنبر به روی سمن

چو سرو اوفتاده به روی چمن

چو بینی تو او را بدانی که من

دروغی نگفتم در این انجمن

یکی دید مانند سرو چمن

دلیران به گردش بسی انجمن

که روزی فرامرز با انجمن

نشسته چو گل در بساط چمن

که در لشکر کید و آن انجمن

به کند آوری کس نباشد چو من

بفرمود تا هر چه بدشان شمن

بیارند و سازندشان انجمن

همی شد شب و روز با انجمن

رسید اندر آن گنبد برهمن

ولی چون تو فرمان دهی انجمن

بیارم به هندوستان برهمن

درو بسته نرگس و یاسمن

بسی سنبل و گل به گرد چمن

تو در کار تندی ندانی که من

برآورده ام سر به هر انجمن

که بودند یکسر نیاکان من

بزرگان گیتی به هر انجمن

کمر بندمت پیش تو چون شمن

مگر رام گردد دل تو به من

دگر آنکه تو برده ای دل ز من

سزد گر ببخشایی اکنون به من

بسی آفرین کرد بر برهمن

ستایش نمودش در آن انجمن

به پرهیز کی بازگردد ز من

چو یزدان چنین راند اختر به من

که چون پانصد و یک هزاری زمن

گذر یابد ازتخم خویشان من

کدامست بنمای اکنون به من

سزد گر ببیند این انجمن