چنین گفت با خسرو هندوان
که ای نامور شاه روشن روان
فرامرز رستم یل بافرین
مرا گفت رو نزد شاه گزین
بگویش که ای نامدار بزرگ
سزد گر نه تندی به گرد سترگ
که ما را شهنشاه ایران زمین
جهاندار کیخسرو پاک دین
چنین داد فرمان که بر هند و سند
گذر کن به نیروی چینی پرند
نخستین که رفتی بگو رای را
که از مردمی برمکش پای را
تو دانی که شاهان ایران زمین
ز جم و ز تهمورث بافرین
ز شاه آفریدون فرخ نژاد
چنین تا منوچهر و تا کی قباد
که بودند یکسر نیاکان من
بزرگان گیتی به هر انجمن
روان بوده فرمانشان در جهان
چه بر چین و روم و چه بر هندوان
به فر جهاندار کیهان خدای
جهان آفریننده رهنمای
من امروز از ایشان همه برترم
برای بزرگان تواناترم
فزونم به گنج و به فر و هنر
همیدون به گردان پرخاشخر
کنون ای شهنشاه و دارای هند
منم بر همه سروران ارجمند
گر آیی به درگاه حق بنده وار
خرد کار بندی و ادراک یار
ز سر بفکنی بیشی و سروری
گزینی برین مهتری چاکری
به تو ماند این مرز و گنج روان
ز تو دور شد خنجر پهلوان
وگرنه سپاه من از مرز هند
هم از بوم کشمیر تا مرز سند
به نیروی دادار یزدان پاک
برآرنده چرخ گردنده خاک
ببرم پیت را به هندوستان
نماند یکی گل در این بوستان
ز جان سپاهت برآرم دمار
پشیمانی آنگه نیاید به کار
از آنجا چو من آمدم پیش تو
چنان چون سزد نامور خویش تو
فرستادم اول کیانوش را
خردمند و بیدار و خاموش را
به گفتار چرب و سخن های نرم
به اندرز شیرین و آوای نرم
که گر زین بزرگی بگرداندت
ز پرخاش و از کینه برهاندت
نگفتی سخن هیچ بر راه راست
به پاسخ بدان گونه دادی که خاست
از آن پس که برگشت از پیش تو
به دل رنج از گفته و کیش تو
سپه کردی و کینه آراستی
بدیدی همی آنچه خود خواستی
تو را گویم ای مهتر هندوان
که اندیشه دارم به روشن روان
سبکباری و تندی از شهریار
نه خوب آید از مردم هوشیار
شنیدی همانا که بر لشکرت
همان بوم و برشهر و بر کشورت
چه آمد ز گرز جهان پهلوان
وزآن نامداران فرخ گوان
چو آمد بدیدی همه نیک و بد
کنون آن گزین کت پسندد خرد
تو را گو مردی به چرم اندر است
از آنت چنین داوری در سر است
روا باشد از کین و رزم آوری
پس از کین بسیار رزم آوری
از آن رزم ها دل بپرداختی
همه کار بر آرزو ساختی
که از نو دگر لشکر آورده ای
درفش بزرگی برآورده ای
ز کار تو اندیشه ننمود چهر
نبینم تو را برتن خویش مهر
چنین گفت شیر ژیان با پلنگ
که بر غرم چون روز شد تار و تنگ
به نیک و بد کار خود ننگرد
بیاید روان پیش ما بگذرد
تو را هم بدان گونه بینم همی
خرد در سر تو نبینم همی
پس اندیشه او بدین کار کرد
به پاسخ فروبایدت یاد کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، فرامرز با رای هندی، شاه هند، صحبت میکند و خود را به عنوان یک جوانمرد برتر از دیگرانی چون کیخسرو و نیاکانش معرفی میکند. او خواستار پذیرش و احترام از طرف شاه هند است و به او یادآوری میکند که نمیخواهد با تندی و خشم وارد جنگ شود. فرامرز به قدرت و عظمت خود و سپاهش اشاره میکند و به داستانهای تاریخی از بزرگانی چون جمشید و تهمورث اشاره میکند. او در نهایت به رای هندی هشدار میدهد که اگر به تندی پیش رود، عواقب ناخوشایندی را در پی خواهد داشت و بیان میکند که از فرود آمدن به کین و جنگ پرهیز کند. ارتباط بین بزرگان و خردمندی در این دیالوگ برجسته است و فرامرز بر درستاندیشی و مروت تأکید میکند.
هوش مصنوعی: فرامرز که به شکل فرستاده نزد رای هند آمده بود، به پادشاه هندوان چنین گفت: ای شاه نامدار و روشندل.
هوش مصنوعی: فرامرز پسر رستم، آن پهلوان ستوده، به من گفت که نزد آن شاه برگزیده برو.
هوش مصنوعی: و به او بگو: ای بزرگ نامدار، شایسته است که با پهلوان نیرومند تندی و درشتی نکنی.
هوش مصنوعی: زیرا شاهنشاه سرزمین ایران، کیخسرو جهاندار و پاکدین، به ما فرمانی داده است.
هوش مصنوعی: فرمان داد که با نیروی شمشیر و سپاه از سرزمین هند و سند بگذر.
هوش مصنوعی: و نخست که رسیدی، به رای بگو که از راه جوانمردی و انسانیت بیرون نرود.
هوش مصنوعی: کیخسرو در پیامش میگوید: تو میدانی که پادشاهان ایران، از جمشید و تهمورث ستوده،
هوش مصنوعی: و از فریدون خجستهنژاد گرفته تا منوچهر و کیقباد،
هوش مصنوعی: همه نیاکان من بودند و در هر انجمنی بزرگان جهان به شمار میرفتند.
هوش مصنوعی: فرمان آنان در سراسر جهان روا بود، چه بر چین و روم و چه بر هندوان.
هوش مصنوعی: این فرمانروایی به فرّ و یاری خداوند جهان، آفریننده و راهنمای گیتی بود.
هوش مصنوعی: و من امروز از همهٔ آنان برترم و در کار بزرگی تواناتر.
هوش مصنوعی: در گنج و فرّ و هنر بیشترم و همچنین پهلوانان جنگاور بیشتری دارم.
هوش مصنوعی: اکنون ای شاه و فرمانروای هند، بدان که من بر همهٔ سروران گرامیتر و برترم.
هوش مصنوعی: اگر مانند بندهای به درگاه حق و فرمان من بیایی و خرد را به کار گیری و فهم را یار خود کنی،
هوش مصنوعی: و خودبزرگبینی و سروریطلبی را از سر بیرون کنی و چاکری را بر این مهتری برگزینی،
هوش مصنوعی: این سرزمین و گنجها برای تو میماند و خنجر پهلوان از تو دور خواهد بود.
هوش مصنوعی: وگرنه سپاه من سراسر سرزمین هند را، از کشمیر تا مرز سند، فرا میگیرد.
هوش مصنوعی: به نیروی خداوند پاک که چرخ گردون و خاک را آفریده است،
هوش مصنوعی: ریشه و بنیادت را در هندوستان میکنم، چنانکه در این باغ حتی یک گل هم باقی نماند.
هوش مصنوعی: جان سپاهیانت را نابود میکنم و آن وقت پشیمانی سودی نخواهد داشت.
هوش مصنوعی: از آن هنگام که من از آنجا به سوی تو آمدم، چنانکه شایستهٔ نامداری چون تو بود رفتار کردم.
هوش مصنوعی: نخست کیانوش را که مردی خردمند، هوشیار و کمسخن بود نزد تو فرستادم.
هوش مصنوعی: او را با گفتار نرم و دلپذیر، پند شیرین و آوازی ملایم فرستادم.
هوش مصنوعی: تا شاید تو را از این خودبزرگبینی بازگرداند و از جنگجویی و کینه رهایی دهد.
هوش مصنوعی: اما تو هیچ سخن درست و بجایی نگفتی و پاسخ را همانگونه دادی که از خشم و هوست برخاست.
هوش مصنوعی: پس از آنکه کیانوش از نزد تو بازگشت، از سخنان و رفتار تو دلش رنجیده بود.
هوش مصنوعی: تو سپاه گرد آوردی و آمادهٔ کینخواهی شدی و سرانجام همان را دیدی که خودت خواسته بودی.
هوش مصنوعی: ای بزرگ هندوان، با تو سخن میگویم، زیرا با جانی روشن و اندیشهای درست سخن میگویم.
هوش مصنوعی: سبکسری و تندخویی از پادشاه، در نظر مردم خردمند پسندیده نیست.
هوش مصنوعی: بیگمان شنیدهای که بر سپاه تو و بر سرزمین و شهر و کشورت چه گذشت.
هوش مصنوعی: یعنی از گرز آن پهلوان جهان و از آن دلاوران نامدار و خجسته چه بلایی بر سرتان آمد.
هوش مصنوعی: وقتی آن پیشامد رخ داد، همهٔ نیک و بد را به چشم دیدی؛ اکنون راهی را برگزین که خرد آن را بپسندد.
هوش مصنوعی: گویا تو مردانگی را تنها در پوست و تن و زره میدانی و از همین رو چنین داوری نادرستی در سر داری.
هوش مصنوعی: اگر کسی از سر کینه یک بار به جنگ برخیزد رواست، اما پس از آن همه کینهکشی باز جنگافروزی کردن روا نیست.
هوش مصنوعی: گویی از آن جنگها دلت آسوده شد و همه کار را مطابق آرزوی خود ساختی؛ این سخن طعنهآمیز است.
هوش مصنوعی: که اکنون دوباره لشکری تازه آوردهای و درفش بزرگی و فرمانروایی برافراشتهای.
هوش مصنوعی: در کار تو نشانی از اندیشه و تدبیر پیدا نیست و نمیبینم که به جان و تن خود مهری داشته باشی.
هوش مصنوعی: شیر خشمگین به پلنگ چنین گفت، هنگامی که روزگار بر میش کوهی تیره و تنگ شده بود:
هوش مصنوعی: «این میش به نیک و بد کار خود نمینگرد و روان و بیپروا پیش ما میآید و از برابرمان میگذرد.»
هوش مصنوعی: تو را نیز همانگونه میبینم؛ در سر تو هیچ خردی نمیبینم.
هوش مصنوعی: پس دربارهٔ این کار نیک بیندیش و باید پاسخ آن را بازگویی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.