شادی دل شرابخوار خورد

انده دل شرابدار برد

وآن کند در دو ماه بنّا کرد

که نبیند به سالها شاگرد

دادش اشتر جواب و گفت ای مرد

من شدستم چنین متابع درد

آن کسی از خدای برنخورد

که حدیث و حدث یکی شمرد

هرکه از علم صدق جست ببرد

هرکه از وی دها گزید بمرد

همتش آن بود که دانه خورد

قوّتش آنکه گِرد خانه پرد

که اجل جان زندگان را برد

هرکه از عشق زنده گشت نمرد

عقل چون نقش بست نفس سترد

عشق چون روی داد طبع بمرد

عشق چون شمع زنده خواهد مَرد

دیده و دل سپید و طلعت زرد

خورِ اینجا گِلست ازو برگرد

کانکه گِل خورد روش باشد زرد

چه کنی پیش مُدبری پر درد

در چنین کنج گنج بادآورد

اوّل آن یک نظر نماید خرد

پس از آن لاشه جست و رشته ببرد

وانکه دعوی دوستی ما کرد

از تن و جان او برآرم گرد

جبّهٔ بُرد را چه خواهم کرد

جبّه‌ای بخش نام او آورد

بی‌سبب خیره کشته گشت دو مرد

زانکه ناکردنی به جهل بکرد

پس چو دنیات سوی خویش برد

کی پیامبر به سوی تو نگرد

زین دو قوّت به گاه کام و نبرد

به سباع و بهیمه ماند مرد

نوم و یَقظت که دید در یک مرد

زانکه اضداد جمع نتوان کرد

هرکه در پیش خصم ملک و خرد

دل ز خود برد جان ازو نبرد

پس به بی‌بی بگوی کز ره درد

با چنین کون هلیله نتوان خورد