پیری نشد خزان گل شاخسار ما
موی سفید ماست چو عنبر بهار ما
خواهد به کار آمد اگر خاک هم شویم
افلاک را چو شیشه ی ساعت غبار ما
مردیم و گفتگوی بزرگانه کم نشد
آید صدای کوه ز سنگ مزار ما
گرمی ندیده ایم به عمر خود از کسی
جام شراب ما بود آب خمار ما
خویشی ست در میانه ی ما و گل دورنگ
یک پشت می رسد به خزان نوبهار ما
افلاک و انجمند به کاری، ولی سلیم
کاری نمی کنند که آید به کار ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از پیری و مرگ خود سخن میگوید و آن را مایهٔ زوال نمیداند: موی سفیدش را بهار میخواند، غبار گورش را به کار سنجش زمان میآورد و سخن بلندش را پس از مرگ هم ماندگار میداند. سپس به گلایه میرسد که در زندگی از کسی گرمی ندیده و بهار عمرش به خزان نزدیک است. در پایان از آسمان و ستارگان شکایت میکند که با همهٔ گردش و کارشان، هیچ کاری به سود او نمیکنند.
هوش مصنوعی: پیری برای گلِ شاخهٔ وجود ما خزان و پژمردگی نیاورد؛ موی سفید ما مانند عنبرِ خوشبو و گرانبهاست و خودش بهار ماست.
هوش مصنوعی: حتی اگر بمیریم و خاک شویم، غبار ما مانند ریگِ ساعت شنی به کار آسمانها میآید و با آن گذر زمان سنجیده میشود.
هوش مصنوعی: مُردیم ولی سخنان بلند و بزرگانهٔ ما کم نشد؛ از سنگ گور ما هم مانند کوه صدا و پژواک برمیخیزد.
هوش مصنوعی: در همهٔ عمر از هیچکس گرمی و مهربانی ندیدیم؛ حتی جام شراب ما چیزی جز آبِ سردی نیست که برای رفع خمار مینوشیم، یعنی بهرهٔ ما از گرمی هیچ است.
هوش مصنوعی: ما با گلِ دورنگ خویشاوندی داریم؛ چنانکه در آن گل رنگ بهار و خزان کنار هم است، بهار ما هم تنها یک پشت با خزان فاصله دارد و جوانی ما بهزودی به پژمردگی میپیوندد.
هوش مصنوعی: ای سلیم، آسمانها و ستارگان همواره در کار و گردشاند، اما هیچ کاری نمیکنند که به سود ما باشد و گرهی از کار ما بگشاید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جانا به جان رسید ز عشق تو کار ما
دردا که نیستت خبر از روزگار ما
در کار تو ز دست زمانه غمی شدم
ای چون زمانه بد، نظری کن به کار ما
بر آسمان رسد ز فراق تو هر شبی
[...]
آنها که بودهاند ز دل دوستدار ما
در نیک و بد موافق و اندهگسار ما
وان جمع دوستان و عزیزان که بود خوش
زایشان همیشه عیش دل روزگار ما
رفتند از این زمانهٔ بدعهد، زیر خاک
[...]
آمد بهار خرم آمد نگار ما
چون صد هزار تنگ شکر در کنار ما
آمد مهی که مجلس جان زو منورست
تا بشکند ز باده گلگون خمار ما
شاد آمدی بیا و ملوکانه آمدی
[...]
یارب به آب این مژه اشکبار ما
کان سرو ناز را، بنشان در کنار ما
از ما غبار اگر چه بر انگیخت، درد او
گردی به دامنش مرساد، از غبار ما
ای دل درین دیار، نشان و نام جوی
[...]
ای باد صبحدم چه خبر از نگار ما
چونست حال آن صنم گلعذار ما
باشد عنایتش به سوی خستگان هجر
یا دارد او فراغتی از روزگار ما
بربود دل ز دستم و در پای غم فکند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.