گر بود قابل قربان قدومت جانم
بی وفایم که به جان در طلبت درمانم
خرم آن روز که قیدم بگشایند ز پای
و ز قفس باز پرد طایر بال افشانم
بسپرم راه گلستان وفا دست نشان
پر کنند از گل مقصود مگر دامانم
گر به پای سگ کوی تو بسایم سر و روی
تارک فخر و شرف بگذرد از کیوانم
ور به خاک در خود بخشیم آرامگهی
فرق خورشید بود در قدم دربانم
گر نه زنجیر ی سودای تو بودم ز نخست
پس چرا عدل تو فرمود بدین زندانم
بر کریمی زکرامت شودم خضر طریق
چند دارند سراسیمه و سرگردانم
نه کنون عجز خود از قرب تو معلومم شد
روزگاری است که در نقض همم حیرانم
گر به دامان توام دست تمنا نرسید
شکر لله که به گوش تو رسید افغانم
نهیم از ناله مفرمای صفایی که نماند
بیش از این تاب تحمل ز تاب هجرانم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل آمادگی خود را برای فدا کردن جان در راه معشوق اعلام میکند و آرزوی رهایی جان از قفس تن و رسیدن به گلستان وصال را دارد. خاکساری در کوی معشوق را مایهٔ برتری بر کیوان و خورشید میداند و اسارت خود را حکم عدل معشوق میشمارد. سپس از سرگردانی و ناتوانی در وصال مینالد و در پایان، با اینکه به دامن یار نرسیده، خرسند است که نالهاش به گوش او رسیده و از او میخواهد که از ناله کردنش منع نکند.
هوش مصنوعی: اگر جانم شایستهٔ آن باشد که فدای قدم تو شود، بیوفا خواهم بود اگر در جستوجوی تو با جان خود درمانم و از آن دریغ کنم.
هوش مصنوعی: خوشا روزی که بند را از پایم بگشایند و پرندهٔ جانم بالافشان از قفس تن آزاد شود و پرواز کند.
هوش مصنوعی: آنگاه راه گلستان وفا را که دست تو نشانم داده بپیمایم، شاید دامنم را از گل مراد پر کنند.
هوش مصنوعی: اگر سر و رویم را به پای سگِ کوی تو بمالم، سرِ افتخار و بزرگیام از آسمانِ کیوان هم بالاتر میرود.
هوش مصنوعی: و اگر بر خاک درگاهت جای آرامشی به من ببخشی، چنان سربلند شوم که سرِ خورشید زیر پای دربانِ من باشد.
هوش مصنوعی: اگر از آغاز اسیر و زنجیریِ عشق تو نبودم، پس چرا عدالت تو مرا به این زندانِ عشق محکوم کرد؟
هوش مصنوعی: کاش از روی بزرگواری، بخشندهای راهنمای من شود؛ تا کی مرا آشفته و سرگردان نگه میدارند؟
هوش مصنوعی: ناتوانیِ من در رسیدن به نزدیکیِ تو تازه بر من آشکار نشده است؛ مدتهاست که در شکستِ همتها و کوششهایم حیران ماندهام.
هوش مصنوعی: اگرچه دست آرزویم به دامن تو نرسید، خدا را شکر که دستکم فریاد و نالهام به گوش تو رسید.
هوش مصنوعی: صفایی از زبان خود میگوید: مرا از ناله کردن منع نکن، چون از رنج و تبوتاب جدایی دیگر توان شکیبایی برایم نمانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانم
آتشین آب و گلین رطل کند درمانم
دست بوسم که گلین رطل دهد یار مرا
گر دهد جام زرم دست بر او افشانم
منم از گل به گلین رطل خورم گلگون می
[...]
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم
این حدیث از دگری پرس که من حیرانم
همه بینند نه این صنع که من میبینم
همه خوانند نه این نقش که من میخوانم
آن عجب نیست که سرگشته بود طالب دوست
[...]
جان برای تو که هم دردی و هم درمانم
سر فدای تو که هم جانی و هم جانانم
با تو چون قامت تو از دگران آزادم
بی تو چون وصل تو از بی نظران پنهانم
لوح سودای تو چون باد ز سر می گیرم
[...]
ناتوانم به غم عشق تو و نتوانم
که کنم ترک غم عشق تو تا بتوانم
تا به کی ز آتش عشق تو جهانی سوزد
کز غم هجر تو جانا به لب آمد جانم
تو طبیب دل پردرد من خسته دلی
[...]
فقر میگفت که: من خسرو جاویدانم
شاه میگفت که: من سایهٔ آن سلطانم
فقر می گفت: بهر حال منم شمس منیر
شاه میگفت: من اینجا قمری پنهانم
فقر میگفت که: بسیار تکبر مپسند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.