آن روز و شب به کام که من با تو سر کنم
صبحی به شام آرم و شامی سحر کنم
گاهی چو طره تارک تمکین نهم به پات
گه دست بندگی به میانت کمر کنم
گه بنگرم طرایف لطف ترا به خویش
گه در رخ تو صنع خدا را نظر کنم
از بوسه ی دو لعل تو هر دم زبان وکام
تشویر جام باده و تنگ شکر کنم
تاگیرمش به بر شب هجران به یاد تو
گویی حدیث وصل و من از شوق برکنم
درداکه در حضور ز رشکم کسی نگفت
پایم مقیم حضرت و ترک سفر کنم
آن شب که با تو رفت به خلدم گذشت عمر
و امروز بی تو زندگی ای در سقرکنم
خواهم که خاک کوی توگردم ولی فراق
نگذارد آنقدر که من آنجا گذر کنم
پیکی اگر به دست فتد ز اهل دل مرا
عنوان نامه ی تو به خون جگر کنم
صیاد چرخ چون اجلم بال بست و برد
پاسی امان نداد که سر زیر پر کنم
برحسرت وصال صفایی شدم هلاک
وز سختی فراق سخن مختصر کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در آغاز آرزوی روزگار وصل را وصف میکند: شب و روز با یار گذراندن، سر به پایش نهادن، دست در کمرش انداختن و بوسیدن لبهایش. سپس شعر به سوی هجران میچرخد؛ او افسوس میخورد که کسی او را از سفر بازنداشت، زندگی بی یار را دوزخ میداند و حتی امکان گذر از کوی یار را ندارد. روزگار را صیادی میبیند که او را بیمهلت از یار دور کرده، و در پایان میگوید از حسرت وصال جان داده و از سختی فراق سخن را کوتاه میکند.
هوش مصنوعی: روز و شبی به کام و دلخواه من است که آن را با تو بگذرانم؛ صبح را با تو به شام برسانم و شب را با تو تا سحر بیدار بمانم.
هوش مصنوعی: گاهی مانند گیسوی تو سرِ وقار و غرورم را به پایت میگذارم، و گاهی دست بندگیام را مانند کمربند دور کمرت حلقه میکنم.
هوش مصنوعی: گاهی به لطفها و مهربانیهای کمنظیر تو نسبت به خودم مینگرم، و گاهی در چهرهٔ تو آفرینش و هنر خداوند را تماشا میکنم.
هوش مصنوعی: از بوسیدن دو لب سرخ و لعلگونهٔ تو، هر لحظه زبان و کامم چنان شیرین و سرمست میشود که جام شراب و بار شکر را شرمنده میکند.
هوش مصنوعی: ظاهراً میگوید در شب جدایی، به یاد تو خیال تو را در آغوش میگیرم؛ گویی تو از وصال سخن میگویی و من از شدت شوق بیتاب میشوم و جامه بر تن میدرم.
هوش مصنوعی: افسوس که هنگامی که در حضور تو بودم، از سر حسادت هیچکس به من نگفت که در درگاه تو بمانم و سفر را رها کنم؛ برای همین از تو دور افتادم.
هوش مصنوعی: آن شبی که با تو گذشت، عمرم گویی در بهشت سپری شد، و امروز بی تو زندگیام را در دوزخ میگذرانم.
هوش مصنوعی: آرزو دارم خاکِ کوچهٔ تو شوم، اما جدایی حتی این اندازه مجال نمیدهد که از آنجا گذر کنم.
هوش مصنوعی: اگر قاصدی از اهل دل به دستم بیفتد، سرآغاز و نشانی نامهای را که برای تو میفرستم با خون جگرم مینویسم؛ یعنی با نهایت درد و رنج برایت نامه مینگارم.
هوش مصنوعی: روزگار که چون صیادی است، مانند مرگ بال مرا بست و با خود برد و حتی لحظهای مهلت نداد که مانند پرنده سر زیر بال خود ببرم و آرام بگیرم.
هوش مصنوعی: ای صفایی، از حسرت وصال یار هلاک شدم و از سختی و تلخی جدایی، سخن را کوتاه میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزی من آخر این دل و جان را خطر کنم
گستاخوار بر سر کویش گذر کنم
لبیک عاشقی بزنم در میان کوه
وز حال خویش عالمیان را خبر کنم
جامه بدرم از وی و دعوی خون کنم
[...]
تاذکر همتت به جهان در سمر کنم
گوش فلک ز مدحت تو پر گهر کنم
نی پای آن که از سر کویت سفر کنم
نی دست آنکه دست به زلف تو در کنم
چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش
ممکن نشد که لوح صبوری ز بر کنم
ماهی متاع صبر کنم جمع و ز آب چشم
[...]
روزی کزین سراچه سفلی گذر کنم
وانگه به سوی عالم علوی سفر کنم
کرّوبیان عرش و مقیمان قدس را
از درد خویش و حسن تو یک یک خبر کنم
از گریه فرش را همه در موج خون کشم
[...]
گفتم که یک شبی سوی جانان گذر کنم
دزدیده در جمال رخ او نظر کنم
دلبر اگرچه از من بیچاره غافلست
او را ز حال زار دل خود خبر کنم
باشد که پای بوس زنم افتد اتّفاق
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.