عالم بیخبری بود بهشت آبادم
تا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
عشق بر باد اگر داد باکی نیست
می کشد جانب خود باز چو کاغذ بادم
نیستم از کشش موجه رحمت نومید
گرچه از قلزم رحمت به کار افتادم
موجه ریگ روانم که به هر جنبش باد
می زند غوطه به دریای عدم بنیادم
منم آن طفل بدآموز شکر خواب عدم
که شب اول گورست شب میلادم
گره از غنچه پیکان نگشاید به نسیم
نتوان کرد به افسون طرب دلشادم
از دم تیغ که هر دم به سرم می بارد
می توان یافت که سهو القلم ایجادم
عزت عشق جهانسوز بود عزت من
گرچه خاکسترم، از آتش سوزان زادم
گوشمال عبثی می دهد استاد مرا
سبقی نیست محبت که رود از یادم
اختیاری نبود نقش بد و نیک مرا
کعبتینم که گرفتار کف نرادم
از گرفتاری من هست اگر عار ترا
می توان کرد به یک چین جبین آزادم
چه عجب صائب اگر شد سخن من یکدست
من که از فکر متین چون قلم فولادم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده از اینکه با آگاه شدن از آسودگیِ بیخبری و نیستی جدا شده و به رنج هستی افتاده است، شکایت میکند و هستی خود را سست و گرفتار بلا میبیند. با این همه، به کشش عشق و رحمت امیدوار است، عزت خود را از عشق میداند و محبت را درسی فراموشنشدنی میشمارد. سرنوشتش را در اختیار دیگری میبیند و در پایان، استواری و یکدستی سخنش را به اندیشهٔ محکم خود نسبت میدهد.
هوش مصنوعی: روزگار بیخبری و ناآگاهی برایم مانند بهشتی آباد بود. همین که به هوش آمدم و آگاه شدم، گویی از عرش به زمین افتادم.
هوش مصنوعی: اگر عشق مرا بر باد داد، نگرانی ندارم؛ چون مانند بادبادکی که نخش در دست کسی است، دوباره مرا به سوی خود میکشد.
هوش مصنوعی: هرچند از دریای رحمت جدا شده و به کنار افتادهام، از کشش موج رحمت ناامید نیستم و امید دارم دوباره مرا به خود بکشد.
هوش مصنوعی: مانند موج ریگ روانم که با هر وزش باد بنیادش در دریای نیستی فرو میرود؛ یعنی هستیام سست و ناپایدار است.
هوش مصنوعی: من آن کودکی هستم که به خواب شیرین نیستی خو گرفته است؛ از این رو شب تولدم برایم مانند شب اول قبر سخت و تلخ است.
هوش مصنوعی: همانگونه که گره پیکانِ غنچهمانند با نسیم باز نمیشود، دل گرفتهٔ من هم با افسون و وسایل شادی شاد نمیشود.
هوش مصنوعی: از تیغ بلا که پیوسته بر سرم میبارد، میتوان فهمید که آفرینش من گویی خطا و لغزشِ قلم بوده است.
هوش مصنوعی: ارج و عزت من همان ارج عشقِ جهانسوز است؛ هرچند اکنون خاکسترم، از آتشی سوزان زاده شدهام.
هوش مصنوعی: استاد بیهوده گوشم را میپیچاند تا درس را فراموش نکنم؛ محبت درسی نیست که از یادم برود.
هوش مصنوعی: خوب و بد سرنوشتم به اختیار خودم نیست؛ مانند تاس نرد در دست بازیکن هستم و هر نقشی که او بخواهد مینشیند.
هوش مصنوعی: ای محبوب، اگر از گرفتار بودنِ من در بند تو ننگ داری، میتوانی با یک اخم و چین پیشانی آزادم کنی.
هوش مصنوعی: صائب، شگفت نیست که سخنم یکدست و هموار است؛ زیرا با اندیشهٔ استوار مانند قلمی از فولاد هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا دلم بستدی ای ماه و ندادی دادم
کشتهٔ عشق شدم راز نهان بگشادم
سرد بردی دلم از عاشقی و جستن عشق
لاجرم زود شدم عاشق و گرم افتادم
پدر و مادر من بنده نبودند تو را
[...]
من از آن روز که در بند توام آزادم
پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غمهای جهان هیچ اثر مینکند
در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان میرود اندر طلبت
[...]
نرسیدهست به گوش تو مگر فریادم
ورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
در همه شهر چو روی تو ندیدم رویی
که بر او فتنه شوی تا بستاند دادم
طاقت آمدنم نیست مگر خاک شوم
[...]
به فلک می رسد از فرقتِ تو فریادم
تا نگویی که من از بندِ غمت آزادم
بی تو بر رویِ همه خلقِ جهان بستم در
لیکن از دیده بسی خونِ جگر بگشادم
دل تو داری و هنوزم طمعِ وصلی هست
[...]
ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادم
خاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
پس ازین پیش من از جور مکن یاد، که من
تا غلام تو شدم زین دگران آزادم
چند پرسی تو که: از عشق منت حاصل چیست؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.