بهر تو مرا پیشکشی جز دل و جان نیست
در پیش تو ای جان جهان دل چه و جان چیست
این سرو روان می رود و در عقبش جان
جان می رود از رفتنش این سرو روان کیست
او وعده به روز دگرم می دهد و من
در فکر که تا روز دگر چون بتوان زیست
زاهد ز میم توبه مفرما که به جز می
از هر چه بود توبه مرا هست وزان نیست
سی روز لب از می نتوان بست چه بودی
شوال چهل بودی و روز رمضان بیست؟
گفتم قد رعنای تو را سرو چو دیدم
در راستی اینست الف در کجی آن نیست
ایدوست به بالین رفیق ایست زمانی
کش جان به طفیل تو کند یک دور زمان ایست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق دل و جان خود را پیشکشی ناچیز برای معشوق میداند و از رفتن معشوق و وعدهٔ دیدارِ دیرهنگام او مینالد. در میانهٔ غزل، شاعر با زاهد درمیافتد و از ترک نکردن شراب سخن میگوید و به شوخی آرزو میکند رمضان کوتاهتر و شوال بلندتر باشد. سپس قامت معشوق را از سرو راستتر میشمارد و در پایان از او میخواهد بر بالینش بایستد تا جانش اندکی دیرتر از تن برود.
هوش مصنوعی: برای تو هدیهای جز دل و جان ندارم؛ اما ای جانِ جهان، در برابر تو دل و جان چه ارزشی دارند؟ یعنی این پیشکش هم در خور تو نیست.
هوش مصنوعی: این سروِ روان (معشوقِ بلندقامت) میرود و جانِ من به دنبالش میرود؛ با رفتن او جان از تن بیرون میرود. این سرو روان کیست که چنین اثری دارد؟
هوش مصنوعی: معشوق دیدار را به روزی دیگر وعده میدهد، و من در این اندیشهام که چگونه میتوان تا آن روز زنده ماند.
هوش مصنوعی: ای زاهد، مرا به توبه از شراب فرمان مده؛ زیرا من از هر چیزی جز شراب توبه میکنم، اما از شراب توبه نمیکنم.
هوش مصنوعی: سی روز لب از شراب بستن ممکن نیست؛ چه خوب بود اگر ماه شوال چهل روز و ماه رمضان بیست روز بود. شاعر به شوخی آرزو میکند روزهای پرهیز کمتر و روزهای بعد از روزه بیشتر باشد.
هوش مصنوعی: وقتی قامت زیبای تو را دیدم، آن را به سرو مانند کردم؛ اما در راستی، قامت تو مانند حرف «الف» راست است و سرو چنین راستیِ بیکجی را ندارد. پس قد تو از سرو برتر است.
هوش مصنوعی: ای دوست، زمانی بر بالین رفیق (شاعر) بایست، تا جان او به خاطر تو یکی دو لحظه بیشتر در تن بماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تابنده تر از زهره و از مشتری آن چیست
چیزی که در این عالم بی او نتوان زیست
کان طرب و خرمی و خوبی و خوشیست
شاید که ازو بربخوری بلبله بیست
چشم ز خیال تو پر از نور تجلیست
چشمی که چنین است به دیدار تو اولیست
صورنگر از آن صورت و معنی چو خبر داشت
انگیختن صورت چینش به چه معنیست
بر طرف چمن سور به صد شرم بر آید
[...]
در جمله ذرات جهان لمعه حسنیست
من با تو بگویم، که ترا پرتو حس نیست
رو دیده بدست آر، که تا باز ببینی
در جمله ذرات جهان نور تجلیست
از فرط حجابست، که آن مشرک نادان
[...]
افسوس که صورت تُتق چهرهٔ معنی ست
ورنه همه آفاق پر از نور تجلّی ست
هر لحظه در این کوی به دیگر صفتی یار
در جلوهٔ حسن است ولی چشم تو اعمی ست
گر نیست به هر مو کششی از طرف دوست
[...]
مه شمع شب افروز و رخت نور تجلی ست
او را به جمال تو کجا زهره دعوی ست
رضوان به هوای قد رعنای تو ای سرو
جاوید وطن ساخته در سایه طوبی ست
منما به کس آن روی و در آیینه نظر کن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.