آمد ز خانه بیرون در دست جام باده
طرف کله شکسته بند قبا گشاده
مستانه آن خرامان وز هر طرف براهش
مستی ز دست رفته رندی ز پا فتاده
جان دادمش چو دیدم او را نباشد آری
عاشق کسی که دیده جانان و جان نداده
چون حسن آن پریوش چون عشق من بلاکش
هر لحظه گردد افزون هر دم شود زیاده
زان غمزه آن چه دیدم مرغ دلم ندیده
گنجشک بال بسته از باز پر گشاده
سودای سرو و گل را بردند از سر من
رعناقدان نوخط زیبارخان ساده
کرده رفیق فارغ دل از پری وجودم
آن لعبت پری رو آن ماه حور زاده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با تصویر معشوقی مست آغاز میشود که جام به دست و کلاه کج و قبا گشاده از خانه بیرون میآید و مستان و رندان در راهش از پا میافتند. شاعر با دیدن او جان میسپارد و میگوید عاشق واقعی کسی است که با دیدن جانان جان بدهد. سپس از افزون شدن همزمان زیبایی معشوق و عشق خود، و ناتوانی دلش در برابر غمزهٔ او سخن میگوید و در پایان اعتراف میکند که آن پریرو دلش را ربوده است.
هوش مصنوعی: معشوق جام شراب در دست از خانه بیرون آمد؛ گوشهٔ کلاهش را کج کرده و بند قبایش را گشوده بود، یعنی با حالتی مست و بیپروا.
هوش مصنوعی: او مستانه و با ناز راه میرفت و در هر سوی راهش مستی از خود بیخود شده و رندی از پا افتاده بود.
هوش مصنوعی: همین که او را دیدم جانم را به او دادم؛ آری، کسی که جانان را ببیند و جان نثارش نکند عاشق نیست.
هوش مصنوعی: زیبایی آن معشوق پریچهره، مانند عشق بلاکش من، هر لحظه بیشتر و افزونتر میشود.
هوش مصنوعی: آن آسیبی که من از غمزهٔ او دیدم، حتی گنجشکی که بالش بسته است از باز بالگشوده نمیبیند؛ یعنی دل من در برابر غمزهٔ او از گنجشک دربند در چنگ باز هم بیدفاعتر است.
هوش مصنوعی: خوبرویان بلندقامتِ تازهخط و زیبارویان بیموی، عشق و هوس سرو و گل را از سر من بیرون کردند؛ یعنی با دیدن آنان دیگر به سرو و گل توجهی ندارم.
هوش مصنوعی: ای رفیق، آن عروسک پریرو و آن ماهِ حورزاده دل را از وجود من گرفته و مرا بیدل کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای آفتاب یغما ای خَلُّخی نژاده
هم ترک ماه رویی هم حور ماه زاده
هستی به مهر و خدمت استاده و نشسته
هم در دلم نشسته هم پیشم ایستاده
گه راز منگشایی زان زلفکان بسته
[...]
سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
جان را طلاق گفته دل را به باد داده
مردان راهبین را در گبرکی کشیده
رندان رهنشین را میخانه در گشاده
با گوشهای نشسته دست از جهان بشسته
[...]
در خانه دل ای جان آن کیست ایستاده؟
بر تخت شه کی باشد جز شاه و شاهزاده؟
کرده به دست اشارت کز من بگو چه خواهی؟
مخمور می چه خواهد جز نقل و جام و باده؟
نقلی ز دل معلق جامی ز نور مطلق
[...]
عید آمد ای نگارین بردار جام باده
وز بند غم برون شو تا دل شود گشاده
عهد صبوح نو کن جام می کهن ده
کم کن به عیش شیرین، تلخی جام باده
گوئی شبی ببینم من شادمان نشسته
[...]
ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده
من در میانه پیری دین را به باد داده
مجلس میان بستان گل با صبا به بازی
نرگس به ناز خفته، سرو سهی ستاده
خوبان به باده خوردن، من جرعه نوش مجلس
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.