آخر ای شمعِ روان پروانه ای
چند سوزی خاطرِ دیوانه ای
گر چه ما بر شمعِ رویت سوختیم
شمع را نگریزد از پروانه ای
هیچ نقصانی نباشد شمع را
گر شبی روشن کند ویرانه ای
کی بود حاجت شبِ خلوت به شمع
هر که را باشد چو تو همخانه ای
عقل بر شمعِ جمالِ رویِ تو
همچو مدهوشی ست در کاشانه ای
جانِ من شد در خیالِ رویِ تو
همچو آدم مبتلایِ دانه ای
جز مگر آنچ از تو می گویند نیست
هر چه دیگر نیست جز افسانه ای
دورم از رویِ تو در عینِ هلاک
جان نباشد زنده بی جانانه ای
خود نزاری کیست تا گویند از او
در میان عاقلان دیوانه ای
گردن افرازست و سرکش لیک نیست
زلفِ جانان را گریز از شانه ای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق معشوق را شمع و خود را پروانه میخواند و گله میکند که چرا دل او را میسوزاند، و از او میخواهد که دستکم شبی ویرانهٔ دلش را روشن کند. سپس از حیرانی عقل در برابر زیبایی معشوق، گرفتاری جانش چون آدم به دانه، و نابودی خود در دوری سخن میگوید. در پایان نزاری خود را ناچیز میشمارد و با تصویر زلف و شانه نشان میدهد که سرکشی سرانجام به تسلیم میانجامد.
هوش مصنوعی: ای معشوقی که چون شمعی و جان عاشق پروانهٔ توست، تا کی دل این عاشق دیوانه را میسوزانی؟
هوش مصنوعی: اگرچه ما در برابر شمعِ چهرهٔ تو سوختیم، شمع نمیتواند از آمدن پروانه بگریزد؛ یعنی عاشق ناگزیر گرد تو میگردد و تو نیز باید او را تاب بیاوری.
هوش مصنوعی: اگر شمع شبی ویرانهای را روشن کند، چیزی از او کم نمیشود؛ یعنی اگر تو به دل ویرانِ من سری بزنی، زیانی نمیبینی.
هوش مصنوعی: کسی که همخانهای چون تو دارد، در شب خلوت به شمع نیازی ندارد، چون روی تو خود روشنیبخش است.
هوش مصنوعی: خرد در برابر روشنیِ زیبایی چهرهٔ تو مانند آدمی بیهوش و حیران در خانهای است و کاری از او برنمیآید.
هوش مصنوعی: جان من در خیال روی تو، مانند آدم که به دانهٔ گندم گرفتار شد، گرفتار و آزموده شد.
هوش مصنوعی: هیچ سخن راستینی جز آنچه دربارهٔ تو میگویند نیست و هر سخن دیگری جز افسانه نیست.
هوش مصنوعی: از روی تو دورم و در حال نابودیام، زیرا جان بی معشوق زنده نمیماند.
هوش مصنوعی: نزاری خود کیست که در میان خردمندان دربارهاش بگویند دیوانهای است؟ یعنی آنقدر ناچیز است که حتی دیوانه خواندنش هم ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: زلف معشوق هرچند سرافراز و سرکش است، از شانه گریزی ندارد؛ یعنی معشوق هم سرانجام ناگزیر به دست عاشق میافتد، یا عاشق هرچند سرکش باشد تسلیم معشوق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر کسی یابد درین کو خانهای
هر دمش واجب بود شکرانهای
هر که او بویی ندارد زین حدیث
هر بن مویش بود بتخانهای
هر که در عقل لجوج خویش ماند
[...]
میزنم حلقهٔ درِ هر خانهای
هست در کوی شما دیوانهای؟!
مرغ جان دیوانهٔ آن دام شد
دام عشق دلبری دُردانهای
عقلها نعرهزنان کآخر کجاست
[...]
خویشتن را ساختم دیوانه ای
می شدم نشناخت در هر خانه ای
خاص خاص است این چنین فرزانهای
گر تواند برد از اینجا دانهای
عشق تو گنجی و دل ویرانه ای
مهر تو شمعی و جان پروانه ای
عقل دوراندیش و ما در عشق تو
نیست الا بیدلی دیوانه ای
آشنای عشقت آن کس شد که او
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.