شمارهٔ ۴ - این قصیده در منقبت حضرت امام رضا علیه التحیته و الثنا و اشاره به قتل و غارت ساکنان مشهد مقدسه حضرت
چنان رسیدن دی سرد ساخت دنیی را
که کرد در دل مجنون فسرده لیلی را
نسیم صبح بدان گونه گشت رنگ ستان
که برد از کف دست نگار حنی را
فسردگی هوا تا به غایتی برسید
که بست در دل عاشق ره تمنی را
به آن رسید ز تأثیر تندباد خزان
که بار و برگ بریزد درخت طوبی را
به بیع رضوان مالک اگر شود راضی
خود به گلخن دوزخ بهشت ماوی را
فغان که گشت در احیای خلق افسرده
دمی که مایه اعجاز بود عیسی را
عجوز برد که بر حرف باستان دل داشت
کنون به نطق درآورده است املی را
نه چشم از دمه دیدست حال شخص تباه
نه گوش درک زنخ بند کرده شکوی را
ز شرح سردی امروز کرده اند حذر
لباس لفظ که پوشیده اند معنی را
ز بیم سرما طفل از رحم نمی زاید
اگرچه وعده زادن گذشته حبلی را
مشاطه دست عروس از نگار بگشاید
که می برد نفس صبح رنگ حنی را
خماردار نیارد به حلق مینا دست
فراق دیده نبوسد عذار سلمی را
اگر نه ز آفت سرما درخت ایمن بود
چراست شعله بیضا به دست موسی را
ز چله دی و بهمن که بر کمان دارند
عطارد افکند از دست کلک انسی را
ز درد مارگزیده خبر نمی یابد
که نیش عقرب بر دست زهر افعی را
ز جیب صفحه تصویر چین برآوردم
شکست رنگ به رخساره نقش مانی را
به شهد داده برودت طبیعت کافور
به مشگ داده رطوبت مزاج کسنی را
به دل محبت معشوق ره نمی یابد
که سد راه شود برف عهد قربی را
گذشته برف ز بس از سربنای جهان
نموده منزل قارون رواق کسری را
ز برف پنجه خور مانده آنچنان از کار
که در میانه کافور دست موتی را
ز برف ساخته استاد زمهریر سفید
چو سقف خانه نداف چرخ اعلی را
ز ضعف پرتو خورشید در میان سحاب
بسان نور بصر گشته چشم اعمی را
میان دوزخ تابان در استخوان مریض
فسردگی هوا لرزه ساخت حمی را
رسید کوتهی روز تا بدان غایت
که جای در دم صبح است شام اضحی را
خدنگ رستم اگر در کمان کشیده شود
هوای سرد ببندد محل مجری را
کنون طیور نسازند در چمن مسکن
زنار همچو سمندر کنند سکنی را
چو رفت گل ز چمن عندلیب گوشه گرفت
به زاغ و بوم فکندند امر شوری را
سخن به نصف خلافت رسید و مل نشنید
طلب ز مطرب و شاهد نمود فتوی را
سرود مطرب گفتا به راستی کز ما
کسی به سر نرساند طریق اولی را
صلاح عقل چنانست در چنین فصلی
که از شراب بشویی لباس تقوی را
ز باده بر در میخانه ها وضو سازی
به پای ساغر می افکنی مصلی را
از آن شراب کنی در قدح که مرد کند
اگر ز دور خورد بر مشام خنثی را
از آن شراب کنی در قدح که یاد صبا
ز فیض نگهت او روح داد عیسی را
از آن شراب کزو گر خیال جرعه کشد
چو نطفه روح دهد صورت هیولی را
از آن شراب که گر قطره ای به خاک چکید
کند درست عظام رمیم موتی را
هزار کوه غم از یکدگر فرو ریزد
در آن مقام که ظاهر کند تجلی را
نه زان شراب که انگور او شهید کند
شه سریر امامت علی موسی را
امام ثامن ضامن که روز بازپسین
به گوش خوف رساند ندای بشری را
امام ثامن ضامن که در شریعت حق
ز هفت مفتی صادق گرفته فتوی را
شهید خاک خراسان که گرد مرکب او
به جای نور بصر گشته چشم اعمی را
دیت ستان لب لعل زهر خورده اوست
زمردی که کند کور چشم افعی را
اگر ز ناف زمین حق بنای کعبه نهاد
زمین مشهد او کرد صدر دنیی را
به هر قدم که نهی در حریم روضه او
نهاده اند اقامت ریاض عقبی را
به ذوق تر ز کلیم اند نقش های گلیم
نموده جبهه هر خشت صد تجلی را
فروغ قبه خورشید شکل مرقد او
نموده بدر فروزنده چشم اعمی را
شعاع نور قنادیل او به هم شکند
طلیعه های کواکب سپهر اعلی را
چو حافظان حریمش کشیده اند سرود
نموده اند ترقی عقولی اولی را
ز حس جوهر و آواز و فکر تحریرش
نموده اند صور جوهر هیولی را
چو عندلیب به گلدسته های مسجد او
مؤذنان مترنم ستانده املی را
ز ذکر اشهد ان لا اله الا الله
به گوش خوف رسانیده بانگ بشری را
ز شوق طوف مزارش که عید شادی هاست
عروس نیمه شب از دست شسته حنی را
به ماه میل سر گنبدش رجوع کنند
جماعتی که پرستیده اند شعری را
ز زهد عاکف و سیار صحن روضه او
به ناز و منت گیرند من و سلوی را
به ارتقای مقام نفوس خدامش
نوید ذبح عظیم است کبش قربی را
فراخی نعمش با صفا بدل کرده
نزاع کاسه مجنون و سنگ لیلی را
وسیله شرف از عیدگاه او حجاج
به قدس و کعبه فرستند فطر و اضحی را
دو گوهه طرق و مشهد مقدس او
زنند طعنه به تقدیس قدس و رضوی را
آن دو کوه گران حلم کوه سنگی زاد
که یک نتیجه کبری بود دو صغری را
زهی امام که مفتاح باب مرحمتست
محبت تو رضای ملک تعالی را
چنانکه برگ بریزد ز تندباد خزان
محبت تو بریزد گناه کبری را
تو گر به روز قیامت شفیع خلق شوی
عذاب نیست پرستندگان عزی را
پی نتیجه اعمال حاکم محشر
اگر به خلد نویسد برات اجری را
به نزد مالک دوزخ روان کند رضوان
محبتت نکند گر نشانه مجری را
چو عکس آینه از بطن نطفه بنماید
اگر ز رای تو زیور دهند حبلی را
به هر گیاه که ابر سخات آب دهد
دهد به قاعده بار درخت طوبی را
هر آنکه خاک درت را به تاج و تخت دهد
کند معاوضه با تره من و سلوی را
ز بس عنایت عامت نموده مستغنی
ز حاجتی که به هم بوده اهل دنیا را
به نزد فهم چنان مدعا شود ظاهر
که احتیاج نیفتد به لفظ معنی را
به بوسه دیر؟ درت نقش شد کسی بیند
نیاز عرضه کند اشتیاق مانی را
غریب از حرکات سپهر مضطرب است
بر آستان تو یابد مگر تسلی را
تمام گشت به نی پاسخ کلیم از طور
که راند در ارنی بر زبان خود نی را
ز گفتن ارنی زان تو نی نمی شنوی
که از سخاوت بانون نیاوری یی را
ز لفظ آری با کوه اگر خطاب کنی
جواب نیست جز آری جواب آری را
شها کسی که به دل جای داده خصم تو را
به کعبه پهلوی مصحف نهادی عزی را
جماعتی نه موالی ز خصم آل نبی
همه گرفته به میراث دین خنثی را
زدند بیخ و بن مؤمنان به تیغ خلاف
نگاه هیچ نکردند صدق دعوی را
ز خلق سید و اشراف جوی خون راندند
به روضه تو گشادند دست دعوی را
بقیئه ای که نگشتند کشته از افلاس
فروختند به غربت دیار و مأوی را
شها فغان ز زمانی که اهل دانش او
ز فهم شعر ندانند غیر آری را
حدیث عیسی و افسانه را یکی دانند
ز نیشکر نشناسند شاخ کسنی را
درین زمانه بدان گونه شعر خوار شدست
که ننگ می شود از نام خویش شعری را
ولی ز پاکی نظمم به یمن مدحت تست
شرف به نظم روان جریر و اعشی را
غلام پیر «نظیری » درم خریده تست
توجهی که ببیند جمال مولی را
نماز مرده کند بر مدیح مرده دلان
به مدحت تو کند زنده روح اعشی را
چنان ثنای تو گوید که ذوق جایزه اش
زبان دهد به ته خاک معن و یحیی را
کنون که لب به شکایت گشوده ام خواهم
که نوشم از کف تو شربت تسلی را
چنان ثنای تو گویم که ذوق خواندن آن
دهد زبان بیان نقش های مانی را
چو خامه را به بنان رخصت جوار دهم
کند به معجزه کار عصای موسی را
چو صفحه را به سر کلک آشنا سازم
کنم بسان دبیر بهار انشی را
وگر غبار رهت رابه نوک خامه کنم
کنم چو دیده پر از نور میم املی را
وگر امیدی «نظیری » بر تو عرضه کنم
پر از مراد کنی دامن تمنی را
مراد دل به تو گفتم دگر تو می دانی
زبان من به دعا ختم کرد دعوی را
همیشه تا ز شب و روز امتیازی هست
درین جهان شب یلدا و روز اضحی را
صباح عید محبت نیاورد شب غم
شب عدوت نبیند صباح دنیی را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: قصیده در ستایش حضرت امام رضا (ع) و اشاره به رنجها و مصائبی که ساکنان مشهد مقدسه با آن روبهرو هستند، سروده شده است. شاعر از سردی هوا و تأثیر آن بر عاشقان و زمین تعبیری میآورد و به تباهی روح و روان در این شرایط اشاره میکند. او به مظلومیت امام و تأثیر آن بر دنیا و دلها میپردازد و نعمتهایی که در سایه محبت او فراهم میآید را میستاید. در پایان، به امید شفاعت و رحمت امام و روز قیامت اشاره کرده و ابراز میکند که محبت امام رضا (ع) گناهان را میزداید و امید را در دل مومنان زنده نگه میدارد.
هوش مصنوعی: آمدن ماه دی جهان را چنان سرد کرد که لیلی در دل مجنون یخ زد و عشق او هم افسرده شد.
هوش مصنوعی: نسیم صبح چنان رنگربا شد که رنگ حنا را از کف دست نگارین معشوق برد.
هوش مصنوعی: سردی هوا به جایی رسید که راه آرزو را در دل عاشق بست.
هوش مصنوعی: تأثیر باد سخت خزانی به جایی رسید که حتی درخت طوبیِ بهشت هم بار و برگش را میریزد.
هوش مصنوعی: اگر مالک، نگهبان دوزخ، به این معامله رضایت دهد، رضوان، نگهبان بهشت، از شدت سرما بهشت مأوی را با گلخن گرم دوزخ عوض میکند.
هوش مصنوعی: افسوس که دمی که مایهٔ معجزهٔ عیسی بود، از سرما در زنده کردن مردم بیاثر و افسرده شد.
هوش مصنوعی: سرمای «برد العجوز» که پیشتر فقط در افسانههای کهن از آن سخن میرفت، اکنون خود به سخن آمده و حکایت تازهای میگوید؛ یعنی سرمایی که در قصهها بود اکنون به واقعیت پیوسته است.
هوش مصنوعی: در این بوران نه چشم حال آدم از پا افتاده را میبیند و نه گوش شکایت کسی را میشنود که چانهاش از سرما بسته شده است.
هوش مصنوعی: واژهها که جامهٔ معنیاند، از شرح سرمای امروز پرهیز کردهاند؛ یعنی زبان از وصف این سرما ناتوان است.
هوش مصنوعی: از ترس سرما کودک از رحم بیرون نمیآید، هرچند هنگام زایمان زن باردار گذشته است.
هوش مصنوعی: آرایشگر نقش حنا را از دست عروس باز میکند، چون دم صبح رنگ حنا را میبرد.
هوش مصنوعی: خمارزده دستش را به گردن شیشهٔ شراب نمیبرد و عاشق دوریکشیده گونهٔ معشوق، سلمی، را نمیبوسد؛ سرما همه را از خواهشهایشان بازداشته است.
هوش مصنوعی: اگر درخت طور از آفت سرما در امان بود، چرا موسی شعلهٔ روشن را در دست داشت؟ یعنی آتش آن درخت و ید بیضا هم برای گرم شدن بود.
هوش مصنوعی: از چلهٔ سرمای دی و بهمن که چون زه بر کمان کشیدهاند، عطارد، دبیر فلک، قلم را از دست میاندازد؛ «چله» هم به معنای زه کمان است و هم به معنای چلهٔ زمستان.
هوش مصنوعی: گزش سرما چنان سخت است که مارگزیده درد زهر افعی را هم احساس نمیکند، گویی نیش عقرب سرما زهر مار را از یادش برده است.
هوش مصنوعی: صفحهٔ نقاشی چینی را از گریبان بیرون آوردم و دیدم که از سرما رنگ از رخسار نقش مانی پریده است.
هوش مصنوعی: سرما به عسل گرممزاج سردی کافور را داده و به مشک گرم مزاج سرد و تر کاسنی را بخشیده است.
هوش مصنوعی: عشق معشوق به دل راه نمییابد، زیرا برف راه پیمان نزدیکی و وصال را بسته است.
هوش مصنوعی: برف چنان از سر بناهای جهان بالاتر رفته که ایوان کسری مانند جایگاه قارون زیر خاک فرورفته به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: پنجهٔ خورشید از برف چنان از کار افتاده که گویی دست مردهای است که در میان کافور کفن نهادهاند.
هوش مصنوعی: استاد سرمای سخت، آسمان بلند را با برف چنان سفید کرده که به سقف خانهٔ پنبهزن میماند.
هوش مصنوعی: نور خورشید در میان ابر چنان ضعیف شده که مانند روشنایی چشم در چشم نابینا شده است، یعنی تقریباً هیچ است.
هوش مصنوعی: سردی هوا در استخوان بیمار، تبِ سوزان مانند دوزخ را هم به لرزه انداخته است.
هوش مصنوعی: روز چنان کوتاه شد که شبِ هنگام چاشت در همان دم صبح فرا میرسد و صبح بیدرنگ به شب میپیوندد.
هوش مصنوعی: سرما چنان سخت است که اگر تیر رستم را هم در کمان بکشند، هوای سرد راه پرواز آن را میبندد و تیر از رفتن بازمیماند.
هوش مصنوعی: اکنون پرندگان در باغ و چمن آشیانه نمیسازند و از شدت سرما مانند سمندر در آتش جای میگیرند.
هوش مصنوعی: چون گل از باغ رفت، بلبل گوشهنشین شد و کار مشورت و فرمان باغ به زاغ و جغد سپرده شد؛ یعنی زمستان جای شادی را به نحوست و زشتی داده است.
هوش مصنوعی: گفتوگو به میانه رسید و از شراب سخنی شنیده نشد؛ پس از نوازنده و زیبارو فتوا خواستند که در این فصل چه باید کرد.
هوش مصنوعی: آواز نوازنده به راستی گفت که هیچیک از ما راه بهتر و شایستهتر را تا پایان نمیپیماید.
هوش مصنوعی: صلاحدید عقل در چنین فصل سردی این است که جامهٔ پرهیزگاری را با شراب بشویی.
هوش مصنوعی: با باده بر در میخانه وضو بگیری و سجادهٔ نمازت را پای ساغر شراب بیندازی.
هوش مصنوعی: در جام شرابی بریزی که اگر خنثی از دور بویش را بشنود، او را مرد میکند.
هوش مصنوعی: از آن شرابی که باد صبا از بخشش بوی خوش آن به عیسی جان بخشید.
هوش مصنوعی: از آن شرابی که اگر خیال جرعهای از آن بنوشد، مانند نطفه به صورتِ مادهٔ نخستین جان میبخشد.
هوش مصنوعی: از آن شرابی که اگر قطرهای از آن بر خاک بچکد، استخوانهای پوسیدهٔ مردگان را دوباره درست و زنده میکند.
هوش مصنوعی: در جایی که این شراب جلوه کند، هزار کوه غم بر هم فرو میریزد و نابود میشود.
هوش مصنوعی: اما نه از آن شرابی که انگورش شاه تخت امامت، علی بن موسی، را به شهادت رساند؛ اشاره به شهادت امام رضا با انگور زهرآلود.
هوش مصنوعی: امام هشتم، ضامن آهو، کسی است که در روز رستاخیز به گوش ترسیدگان مژدهٔ رهایی میرساند.
هوش مصنوعی: امام هشتم ضامن کسی است که در شریعت الهی، فتوا و دانش را از هفت پیشوای راستگوی پیش از خود به ارث برده است.
هوش مصنوعی: شهید خاک خراسان است که گرد مرکبش برای نابینایان مانند روشنی چشم شده و بینایی میبخشد.
هوش مصنوعی: خونبهای لب لعل زهرخوردهٔ او زمردی است که چشم افعی را کور میکند؛ یعنی انتقام زهر او از دشمنان مارصفت گرفته میشود، چنانکه میپنداشتند زمرد چشم مار را کور میکند.
هوش مصنوعی: اگر خداوند بنای کعبه را در ناف زمین نهاد، سرزمین مشهد او را صدر و برترین جای دنیا قرار داد.
هوش مصنوعی: در هر گامی که در حریم آرامگاه او بگذاری، گویی باغهای بهشت را آنجا برپا کردهاند.
هوش مصنوعی: نقشهای گلیمهای حرم او از موسی کلیمالله پرشورترند و پیشانی هر خشت آن صد تجلی مانند تجلی طور نشان میدهد.
هوش مصنوعی: درخشش گنبد خورشیدمانند آرامگاه او ماه شب چهارده را به چشم نابینا نمایانده است؛ یعنی کور را بینا میکند.
هوش مصنوعی: پرتو قندیلهای حرم او پیشروان ستارگان آسمان برین را میشکند و بیفروغ میکند.
هوش مصنوعی: هنگامی که نگهبانان و قاریان حرمش آواز برمیآورند، عقلهای نخستین و برتر نیز ترقی و اوج میگیرند.
هوش مصنوعی: حافظان و قاریان حرم با حس و گوهر صدا و اندیشهٔ تحریر آوازشان، گویی به مادهٔ نخستین بیصورت (هیولی) صورت بخشیدهاند.
هوش مصنوعی: مؤذنان خوشآواز بر گلدستههای مسجد او مانند بلبل نغمه میخوانند و گوی سبقت را در خوشخوانی ربودهاند.
هوش مصنوعی: با بانگ «گواهی میدهم که خدایی جز الله نیست» به گوش ترسیدگان مژدهٔ امان و رستگاری میرسانند.
هوش مصنوعی: از شوق طواف مزار او که جشن همهٔ شادیهاست، عروسِ شب زفاف حنای دستش را شسته و به زیارت شتافته است؛ یعنی زیارت او را بر شادی عروسی هم برتر میدانند.
هوش مصنوعی: کسانی که ستارهٔ شعری را میپرستیدند، با دیدن ماه بالای گنبد او از آن پرستش بازمیگردند و رو به این آستان میآورند.
هوش مصنوعی: معتکفان و زائران صحن روضهٔ او از سر زهد و بینیازی، من و سلوای آسمانی را هم با ناز و منت میپذیرند.
هوش مصنوعی: برای بالا رفتن مقام جان خادمان او، قوچ قربانی مژدهٔ «ذبح عظیم» را مییابد؛ یعنی قربانی شدن در راه خادمان او همچون فدای اسماعیل شرف دارد.
هوش مصنوعی: فراوانی نعمتهای او کشمکش کاسهٔ مجنون و سنگی را که لیلی بر آن زد به صفا و آشتی بدل کرده است؛ یعنی در پرتو بخشش او محرومی نمیماند.
هوش مصنوعی: حاجیان برای شرف یافتن، عید فطر و قربان را از عیدگاه او به بیتالمقدس و کعبه میفرستند؛ یعنی قداست عیدها از این آستان سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: دو کوهِ گرداگرد راهها و آرامگاه مقدس او بر قداست کوه قدس و کوه رضوی طعنه میزنند و از آنها برترند.
هوش مصنوعی: آن دو کوه سنگین که در بردباری چون کوهاند، کوه سنگی را پدید آوردهاند؛ چنانکه از دو مقدمهٔ صغری یک نتیجهٔ کبری حاصل میشود.
هوش مصنوعی: آفرین بر امامی که دوستی تو کلید درِ رحمت و مایهٔ خشنودی پادشاه بلندمرتبه یعنی خداوند است.
هوش مصنوعی: همانگونه که باد تند پاییز برگها را میریزد، دوستی تو گناهان بزرگ را فرو میریزد.
هوش مصنوعی: اگر تو در روز قیامت شفیع مردم شوی، حتی بتپرستانِ عُزّی هم عذاب نخواهند دید.
هوش مصنوعی: اگر داور روز محشر به پاداش اعمال کسی حوالهٔ بهشت بنویسد،
هوش مصنوعی: اما دوستی تو آن حواله را مُهر و نشان اجرا نزند، رضوان نگهبان بهشت او را نزد مالکِ دوزخ میفرستد؛ یعنی بیمحبت تو عمل نیک سودی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر به فرمان و تدبیر تو زن باردار را زینت دهند، کودک درون شکم چون تصویری در آینه آشکار میشود.
هوش مصنوعی: هر گیاهی که ابر بخشش تو سیرابش کند، بهطبع همچون درخت طوبی بهشتی بار میدهد.
هوش مصنوعی: هر کس خاک درگاه تو را با تاج و تخت عوض کند، گویی من و سلوای آسمانی را با سبزی بیارزش معاوضه کرده است.
هوش مصنوعی: عنایت همگانی تو اهل دنیا را چنان بینیاز کرده که دیگر به یکدیگر نیازی ندارند.
هوش مصنوعی: در پیشگاه تو خواسته چنان برای فهم آشکار میشود که برای بیان معنا نیازی به لفظ نیست؛ یعنی حاجت ناگفته را درمییابی.
هوش مصنوعی: اگر کسی نقشی را که از بوسههای پیاپی بر درگاه تو پدید آمده ببیند، اشتیاق مانیِ نقاش را به نیاز و فروتنی عرضه میکند؛ یعنی آن نقش از هنر مانی زیباتر است.
هوش مصنوعی: آدم غریب از گردشهای آسمان و ناملایمات روزگار پریشان است؛ شاید بر آستان تو آرامش و تسلی بیابد.
هوش مصنوعی: پاسخ موسی (کلیم) از کوه طور با «نه» (لن ترانی) به پایان رسید، چون خودش در واژهٔ «اَرِنی» (به من بنمای) لفظ «نی» را بر زبان آورده بود. این بازی لفظی است با «نی» که در پایان «ارنی» آمده است.
هوش مصنوعی: اما از تو اگر کسی «ارنی» بگوید، پاسخ «نی» نمیشنود، زیرا تو از سر بخشندگی هرگز «ی» را کنار «ن» نمیگذاری؛ یعنی هرگز «نه» نمیگویی.
هوش مصنوعی: اگر تو حتی کوه را با لفظ «آری» خطاب کنی، پاسخ کوه چیزی جز «آری» نیست. پاسخ «آری» همان «آری» است و از درگاه تو جز اجابت برنمیآید.
هوش مصنوعی: ای شاه، هر کس دشمن تو را در دل خود جای دهد، گویی بت عُزّی را در کعبه کنار قرآن نهاده است.
هوش مصنوعی: گروهی که دوستدار نبودند و از دشمنان خاندان پیامبر بودند، همه دینی دورگه و بیهویت را از پیشینیان به ارث برده بودند.
هوش مصنوعی: آنان با شمشیر دشمنی و مخالفت، ریشهٔ مؤمنان را برکندند و به راستی ادعای ایمان ایشان هیچ اعتنا نکردند.
هوش مصنوعی: از سیدان و بزرگان مردم جوی خون روان کردند و به حرم تو دست تعدی و تصاحب گشودند.
هوش مصنوعی: بازماندگانی هم که کشته نشدند، از تنگدستی خانه و دیار خود را فروختند و آواره شدند.
هوش مصنوعی: ای شاه، فریاد از روزگاری که دانشمندانش از فهم شعر جز تأیید سطحی و گفتن «آری» چیزی نمیدانند.
هوش مصنوعی: سخن حق عیسی را با افسانه یکی میشمارند و نیشکر شیرین را از ساقهٔ تلخ کاسنی بازنمیشناسند.
هوش مصنوعی: در این زمانه شعر چنان خوار شده است که شاعر از نام و عنوان خود ننگ دارد.
هوش مصنوعی: اما به برکت ستایش تو، شعر من چنان پاک است که جریر و اعشی، شاعران نامدار عرب، به شعر روان من افتخار میکنند.
هوش مصنوعی: نظیری، بندهٔ پیر و زرخرید توست و چشم عنایتی دارد تا جمال مولای خود را ببیند.
هوش مصنوعی: او بر ستایش مردهدلان نماز میت میخواند، یعنی آن را کنار میگذارد، و با مدح تو روح اعشی را زنده میکند.
هوش مصنوعی: او چنان تو را میستاید که شوق پاداشی که به او میدهی، مَعن و یحیی، بخشندگان نامدار، را در زیر خاک به سخن میآورد.
هوش مصنوعی: اکنون که لب به شکایت گشودهام، میخواهم از دست تو شربت دلداری بنوشم.
هوش مصنوعی: چنان تو را میستایم که لذت خواندن آن به نقشهای بیزبان مانی زبان گویا میدهد.
هوش مصنوعی: هنگامی که قلم را میان انگشتان میگیرم، مانند عصای موسی معجزه میکند.
هوش مصنوعی: چون صفحه را با نوک قلم آشنا کنم، مانند دبیر بهار که با گلها مینویسد، نوشتهای زیبا پدید میآورم.
هوش مصنوعی: اگر غبار راه تو را مرکب نوک قلم کنم، حلقهٔ «میم» نوشتهام مانند چشم پر از نور میشود.
هوش مصنوعی: ای نظیری، اگر امیدی را به آن حضرت عرضه کنم، دامن آرزویم را از خواستهها پر میکند.
هوش مصنوعی: خواستهٔ دلم را به تو گفتم و باقی را خود میدانی. زبانم سخن و ادعای خود را با دعا به پایان میبرد.
هوش مصنوعی: همیشه، تا زمانی که در این جهان شب و روز از هم جدا هستند و شب یلدا و روز روشن هست،
هوش مصنوعی: صبح عید دوستدار تو به شب غم نینجامد و شب دشمن تو هرگز صبح دنیا را نبیند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صبا به سبزه بیاراست دار دنیی را
نمونه گشت جهان مرغزار عقبی را
نسیم باد در اعجاز زنده کردن خاک
ببرد آب همه معجزات عیسی را
بهار در و گهر میکشد به دامن ابر
[...]
سفر گزیدم وبشکست عهد قربی را
مگر به حله ببینم جمال سلمی را
بلی چو بشکند از هجر اقربا را دل
بسی خطر نبود نیز عهد قربی را
مرا زمانه به عهدی که طعنه ای می زد
[...]
اگر تو جلوه دهی قامت چو طوبی را
ز خلد باز ندانند دار دنیی را
گهی که سلسله زلف را بجنبانی
جنون شود متمنی عقول اولی را
ندید روی ترا بت پرست و گر بیند
[...]
قد تو داد به باد آبروی طوبی را
بهشت حور ز غیرت بهشت اعلی را
مرا از دیدهٔ معنی نظر به صورت تست
که صورت تو نماید کمال معنی را
به صورتت نگرد بتپرست گر مانیست
[...]
بسوخت آتش عشق تو زهد و تقوی را
بباد داد ورقهای درس و فتوی را
ز عاصفات خدا بحر قهر موجی زد
نهنگ عشق فرو برد طور موسی را
غرامتست نظر بر مهوسی که ندید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.