دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه
برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه
با زخمهٔ چو آتش می‌زد ترانه خوش
مست و خراب و دلکش از بادهٔ مغانه
در پردهٔ عراقی می‌زد به نام ساقی
مقصود باده بودش ساقی بُدش بهانه
ساقی ماه رویی در دست او سبویی
از گوشه‌ای درآمد بنهاد در میانه
پر کرد جام اول زان بادهٔ مُشَعَل
در آب هیچ دیدی کآتش زند زبانه
بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را
آنگه بکرد سجده بوسید آستانه
بستد نگار از وی اندرکشید آن می
شد شعله‌ها از آن می بر روی او دوانه
می‌دید حسن خود را می‌گفت چشم بد را
نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل با توصیف دیدن معشوقی که گرد خانه می‌چرخد و با نواختن رباب ترانه‌ای دلنشین می‌سراید، حال و هوای شعفی را به تصویر می‌کشد. معشوق مست و دلکش به نظر می‌رسد و از باده‌ای خوش‌خلق لذت می‌برد. در صحنه‌ای دیگر، او با ساقی ماهروی خود در حال نوشیدن باده است که اثر آتشین آن در قلبش حس می‌شود. این لحظه بینش شاعر از جمال و زیبایی معشوقش را نمایان می‌سازد و او به حالت سجده به احترام معشوق می‌افتد. در انتها، شاعر به خود می‌بالد و حس می‌کند که در این زمانه، زیبایی‌هایی مثل او دیگر وجود ندارند.
هوش مصنوعی: نگار خود را، که به احتمال زیاد معشوقه‌اش است، دیدم که دور خانه می‌چرخید و با سازی (ربابی) در دست، ترانه‌ای می‌خواند.
هوش مصنوعی: او با نواختن ساز، آهنگ زیبا و دلنشینی می‌زد که مانند آتش طوفانی و شوق‌آفرین بود. او به حدی مست و سرخوش بود که دل هر شنونده‌ای را می‌ربود و اثر بادهٔ مغانه (بادهٔ افسونگر) بر او نمایان بود.
هوش مصنوعی: در آغوش عراقی‌ها (عراقی‌ها افرادی هستند که به خوشگذرانی مشهورند) و در پرده‌ای می‌نواخت، نام ساقی به عنوان بهانه‌ای بود که در واقع هدفش نوشیدن شراب بود.
هوش مصنوعی: ساقی که چهره‌ای زیبا دارد، با سبویی در دستش از گوشه‌ای وارد شد و سبو را در میان گذاشت.
جام نخست را از بادهٔ افروخته‌ای پُر کرد که هیچ ندیده بود آتش در آب زبانه بکشد.
هوش مصنوعی: او می‌گوید که در عشق، جامی را که برای دل‌بری پر کرده، بر کف خود گذاشته و سپس به نشانهٔ احترام و عشق، بر درگاه محبوب سجده کرده و آن را می‌بوسد.
هوش مصنوعی: عاشق (او) از معشوق (نگار) جدا شده و می‌گوید که گویی آن شراب (می) شعله‌هایی به‌وجود آورده است. این احساسات و شور و شوق ناشی از آن شراب، باعث دیوانگی او شده است.
کمال یا جمال خوب خود را مشاهده می‌کرد و می گفت؛ نظر بد از من دور باد،کسی مثل من در این روزگار نه بوده نه خواهد آمد
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
عنقا چگونه گنجد در کنج آشیانه؟
ساقی، به یک کرشمه بشکن هزار توبه
بستان مرا ز من باز زان چشم جاودانه
تا وارهم ز هستی وز ننگ خودپرستی
[...]
می‌برزند ز مشرق، شمع فلک زبانه
ای ساقی صبوحی! دَر دِه میِ شبانه
عقلم بدزد لختی، چند اختیار دانش؟
هوشم ببر زمانی، تا کی غم زمانه؟
گر سنگِ فتنه بارد، فرق منش سپر کن
[...]
شمع فلک برآید با آتشین زبانه
ساقی نامسلمان درده می مغانه
کشتی من روان کن مانا کرانه یابم
دریای غم ندارد چون هیچ جا کرانه
چون توبه ام شکستی گر نیست وجه باده
[...]
مرآت دل شکستی، ای گنج جاودانه
جان را وحید کردی آخر بهر بهانه
شب بود قوت ما، روزست قدرت ما
ما مست جام عشقیم، از باده شبانه
رحمی کن،ای طبیبم، ای دلبر حبیبم
[...]
ساقی بیار جامی زان باده شبانه
عشاق را نوا ده مطرب بیک ترانه
گفتا نیارمت می تا تو بها نیاری
آن می بها ندارد جانا مکن بهانه
تا طایران قدسی گردند صید عشقت
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.