مینمایم خویش را وارسته از سودای او
تا فریب عشق من، کم سازد استغنای او
همچو صیدی کان به خاک افتاده صیدافکنیست
عقل را دارد زبون عشق، استیلای او
خجلت یار و غم رسوایی از یادم نبرد
شادی نظّاره بیطاقتی فرمای او
صد شکایت در دل و ندهد مجال یک سخن
بیقراریهای وصل اضطرابافزای او
سوی من میلی ندارد یار و ترسم بگسلد
عاقبت زنجیر شوق از زور استغنای او
میلی محروم، کردی صحبت او آرزو
تو کجا و اختلاط آرزوفرسای او



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از ناز و بینیازی معشوق مینالد و برای کاستن از آن، خود را بیعلاقه نشان میدهد. سپس از چیرگی عشق بر عقل، دلبستگی به تماشای یار با وجود بیم رسوایی، و ناتوانی از گفتن گلهها در هنگام وصال سخن میگوید. در پایان میترسد که بیاعتنایی یار رشتهٔ شوق را بگسلد و به خود یادآوری میکند که آرزوی همنشینی با چنین معشوقی برای او دستنیافتنی است.
هوش مصنوعی: خود را چنان نشان میدهم که گویی از عشق و هوای او آزاد شدهام، تا این نیرنگِ عشق من از بینیازی و بیاعتنایی او بکاهد. یعنی چون او از دلبستگی من آگاه است ناز میکند، پس وانمود به بیعلاقگی میکنم تا نرمتر شود.
هوش مصنوعی: همانگونه که شکاری که بر خاک افتاده در اختیار شکارچی است، چیرگیِ عشقِ او نیز عقل مرا خوار و ناتوان کرده است.
هوش مصنوعی: نه شرمندگی در برابر یار و نه بیم رسوایی، شادیِ تماشای او را از یادم نبرد؛ تماشایی که مرا بیتاب و بیقرار میکند. با وجود ترس از رسوایی، از نگاه کردن به او دست نکشیدم.
هوش مصنوعی: صدها گله در دل دارم، اما بیقراریها و پریشانیای که هنگام وصال او در من پدید میآید، فرصت گفتن حتی یک سخن را هم به من نمیدهد.
هوش مصنوعی: یار هیچ میلی به من ندارد و میترسم سرانجام زنجیرِ اشتیاقی که مرا به او پیوند داده، از شدت بینیازی و بیاعتنایی او پاره شود. واژهٔ «میلی» به تخلص شاعر نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای میلیِ ناکام، تو آرزوی همنشینی با او را داشتی؛ اما تو کجا و آمیزش با او کجا؟ همنشینیای که چنان دستنیافتنی است که آرزوها در راه رسیدن به آن فرسوده میشوند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای صبا برگرد امشب گرد سر تاپای او
صد هزاران سجده کن در عشق یک یک جای او
جان ما را زندهٔ جاوید گردانی به قطع
گر نسیمی آوری از زلف عنبرسای او
گر سر انگشت بی حرمت به زلف او بری
[...]
سیم اگر پیش سمن لافی زد از سیمای او
سر و باری کیست تا گوید که من، بالای او
بر سر آنست مه، کز آسمان یک شب فتد
با سری در محنت سودای او، در پای او
گیسوی ده پای او، هر تا کز او بار افکنی
[...]
آنکه میگردید رای آسمان بر رای او
خون گری ای آسمان بر رای ملک آرای او
آن سرافرازی که تا او بود در عالم نبود
هیچ مردی را به مردی دست برد رای او
ای دریغا سرو بالایی که چشم کس ندید
[...]
گر مرا صد سر بوَد هر یک پر از سودای او
چون سر زلفش بیفشانم به خاک پای او
چشم ما از گریه شد تاریک چون سازیم جاش
نیست جای چشم روشن خود که باشه جای او
با خیالش مردم چشمم نمیآید به چشم
[...]
بر جگر آبم نماند از آتش سودای او
خاک ره گشتم در این سودا که بوسم پای او
بستم از غیرت در دل را بروی غیر دوست
تا که خلوتخانه چشم دلم شد جای او
دارم از جنت فراغت با رخ جان پرورش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.