دل که با طره ی جانان سر سودا دارد
روزگارش که پریشان گذرد جا دارد
شمع را سوزش پروانه به جایی نرساند
یار در کشتنم از ناله چه پروا دارد!
دهن تنگ ترا خنده اگر معجزه نیست
پس چرا تنگ شکر عقد ثریا دارد؟
یک زمان بخت من از خواب گران در نشود
یادگاری است کزان نرگس شهلا دارد
از غم طوبی و فردوس فراغی دگر است
هر که با یاد تو در کوی تو مأوا دارد
زلف را خم شده در پیش خطش دیدم و گفت:
رو سیه آن که به نو کیسه مدارا دارد
از من غم زده دل می طلبد غمزده ی دوست
دوستان! دلبر ما نرگس گویا دارد
گفتم: از لعل لبت بوسه «وفایی» طلبید
گفت: دیوانه که از هیچ تمنا دارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از بیاعتنایی یار به نالهٔ عاشق و پریشانیای میگوید که از دل بستن به زلف او برمیخیزد. شاعر اندام معشوق را با تصویرهای سنتی میستاید: دهان کوچکِ پر از دندانهای چون ثریا، چشم خمار که بخت عاشق را خوابآلود کرده، و غمزهٔ گویا. در پایان وفایی از لب یار بوسه میخواهد و یار با این طعنه پاسخ میدهد که از دهانِ «هیچ» چیزی نمیتوان خواست.
هوش مصنوعی: دلی که به گیسوی معشوق دل بسته و در سودای آن است، اگر روزگارش آشفته و پریشان بگذرد جای شگفتی نیست و سزاوار است. «پریشان» با پریشانیِ زلف هم پیوند دارد.
هوش مصنوعی: سوختن پروانه هیچ اثری در شمع نکرد و دلش را نرم نکرد. همینگونه یار نیز در کشتن من از نالهام باکی و پروایی ندارد.
هوش مصنوعی: اگر خندهٔ دهان کوچک تو معجزه نیست، پس چرا آن دهانِ شکرین و تنگ، رشتهای از دندانهای درخشان مانند گردنبند ستارگان ثریا در خود دارد؟
هوش مصنوعی: بخت من لحظهای از خواب سنگین بیدار نمیشود. این خوابآلودگی یادگاری است که از چشم خمار و نیمخواب معشوق گرفته است.
هوش مصنوعی: هر کس با یاد تو در کوی تو منزل داشته باشد، از اندیشهٔ درخت طوبی و بهشت آسوده و بینیاز است.
هوش مصنوعی: زلف را دیدم که در برابر خط تازهدمیدهٔ چهرهٔ یار خم شده و فروتنی میکند. زلف گفت: روسیاه کسی است که با تازهبهدورانرسیده نرمی و سازش کند. خطِ نورسیده همان «نوکیسه» است و سیاهیِ زلف با «روسیاه» پیوند دارد.
هوش مصنوعی: غمزهٔ چشم یار از منِ غمدیده دل میخواهد. ای دوستان، دلبر ما چشمی دارد که گویی سخن میگوید و با اشاره خواستهاش را بیان میکند.
هوش مصنوعی: به یار گفتم وفایی از لب سرخ تو بوسهای خواسته است. گفت: دیوانه است کسی که از «هیچ» چیزی بخواهد، یعنی دهان من چنان کوچک است که گویی هیچ است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ترکم امروز مگر رای تماشا دارد
که برون آمده آهنگ بصحرا دارد
طره چون غالیه گرد سمنش حلقه زده
خه بنام ایزد یارب که چه سودا دارد
لعل شکر شکنش پرده مرجان سازد
[...]
گل ز خرگاه چمن روی به صحرا دارد
سر می خوردن آن خرگه مینا دارد
سبزه چون تازگی افزود به سر سبزی سال
گلبن فتح مَلک سرّ ثریا دارد
تاج بخش ملکان شاه جوانبخت جوان
[...]
باز گل جلوهکنان روی به صحرا دارد
نوجوان است سر عیش و تماشا دارد
خار در پهلو و پا در گل و خوش میخندد
لطف بین کین گل نورستهٔ رعنا دارد
آب هر لحظه چو داود زره میسازد
[...]
آنکه منزل چو مه از برج ثریا دارد
در سخا دست چو کان و دل دریا دارد
مفخر آل کیان خسرو عادل هوشنگ
که به اقبال سکندر دل دریا دارد
آن جهانگیر جوانبخت که در روز مصاف
[...]
هر که دل در هوس آن بت رعنا دارد
گو درآ زود که بر دیده من جا دارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.