تو را با لعل خندان آفریدند
مرا با چشم گریان آفریدند
تو را آن زلف و رخ دادند و ما را،
پس آن گه، کفر و ایمان آفریدند
چنان از صنع چشمت مست گشتند،
که زلفت را پریشان آفریدند
درآن آشفته سامانی، چو زلفت،
مرا آشفته سامان آفریدند
چو جسم نازکت را نقش بستند،
ز عکس نقش او جان آفریدند
اگر حیران ابرویت نبودند،
مرا بهر چه حیران آفریدند
دلم را ترکش پیکان ستودند،
پس آن پیکان مژگان آفریدند
بدخش طلعت و لعل تو دیدند،
که لعل اندر بدخشان آفریدند
اگر دادند ما را درد، افسر
لبان یار درمان آفریدند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق سرنوشت خود را با سرنوشت معشوق میسنجد: معشوق با لب خندان و زیبایی آفریده شده و عاشق با چشم گریان و پریشانی. هر بیت یکی از نشانههای زیبایی یار، چون زلف و چشم و ابرو و مژگان و لب، را سرچشمهٔ حالی در عاشق یا در جهان میداند. در پایان، شاعر خود را دلداری میدهد که اگر درد عشق نصیب او شده، درمانش نیز در لب یار نهاده شده است.
هوش مصنوعی: تو را با لب سرخ و خندان آفریدند و مرا با چشمی گریان؛ سهم تو شادی و زیبایی است و سهم من اندوه.
هوش مصنوعی: به تو آن زلف سیاه و روی روشن را دادند و پس از آن برای ما کفر و ایمان را آفریدند؛ یعنی زلف تو سرمشق کفر و روی تو سرمشق ایمان شد.
هوش مصنوعی: آفرینندگان چنان از آفرینش چشم مست تو سرمست شدند که زلفت را آشفته و پریشان ساختند.
هوش مصنوعی: در همان حال آشفتگی، مرا نیز مانند زلف تو پریشانحال و بیسامان آفریدند.
هوش مصنوعی: هنگامی که پیکر لطیف تو را نقش زدند، از بازتاب آن نقش، جان را آفریدند؛ یعنی جان پرتوی از تن زیبای توست.
هوش مصنوعی: اگر خود آفرینندگان شیفته و حیران ابروی تو نبودند، مرا برای چه حیران آفریدند؟ حیرت من از حیرت آنان سرچشمه گرفته است.
هوش مصنوعی: دل مرا ترکشی شایستهٔ پیکان دانستند و پس از آن پیکان مژگان تو را آفریدند تا در دلم بنشیند.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو را چون بدخشان و لب تو را چون لعل دیدند و از همین رو لعل را در کان بدخشان آفریدند؛ یعنی لعل بدخشان از روی لب و چهرهٔ تو ساخته شده است.
هوش مصنوعی: ای افسر، اگر به ما درد عشق دادند، لبان یار را نیز درمان آن درد آفریدند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نگارا، جسمت از جان آفریدند
ز کفر زلفت ایمان آفریدند
جمال یوسف مصری شنیدی؟
تو را خوبی دو چندان آفریدند
ز باغ عارضت یک گل بچیدند
[...]
در آن روزی که خوبان آفریدند
تو را بر جمله سلطان آفریدند
تو را دادند توقیع سعادت
پس آنگه روح انسان آفریدند
ملاحت در تو یکسر جمع کردند
[...]
ز قدت سرو بستان آفریدند
ز رویت ماه تابان آفریدند
ز حسن روی تو تابی عیان شد
از آن خورشید رخشان آفریدند
ترا سلطانی کَونین دادن
[...]
در آن روزی که خوبان آفریدند
ترا بر جمله سلطان آفریدند
چو دیبای زر افشان آفریدند
درش گوی گریبان آفریدند
بسان غنچه دروی دگمه بنمود
[...]
ز رویت ماه تابان آفریدند
دلمرا چرخ گردان آفریدند
چو لعلت از تبسم نکته ای گفت
از آن لب جوهرجان آفریدند
ز خاک کوی او گردی چو برخاست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.