گنجور

 
کمال‌الدین اسماعیل
 

هر که بروی لعل شیرین تو فرمان می دهد

جان شیرین از بن سّی و دو دندان می دهد

چشم بدمستت بزخم تیغ حاصل می کند

هر قراری کان سر زلف پریشان می دهد

شحنة بازار عشقت بی محابا هر زمان

گوشمال عالمی بر دت هجران می دهد

گفت عشقت خون تومن هم بریزم عاقبت

راستی را وعده های خوش فراوان می دهد

خندۀ پنهان تو در زیر لب هر ساعتی

عاشقانرا ریش خندی بس بسامان می دهد

گه دهانم ناله را در موه می بندد عنان

گاه چشمم اشک را سر در بیابان می دهد

چشم تو کر گه گهی از اشک مژگان ترکند

آن نه ار زحمت بود، خود آب پیکان می دهد

گفتمش بوسی بجانی می فروشد لعل تو

تا نپنداری که لعلت بوسه ارزان می دهد

گفت زوری نیست بر ک بوسۀ من طرح نیست

هر کرا دل می دهد می آید و جان می دهد

جان همی دادم بآسانی، فراقت گفت هی

این توقّف بین که پنداری که تاوان می دهد

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

عین. ح در ‫۵ ماه قبل، پنج شنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۳ نوشته:

بیت سوم: دست هجران
بیت ششم: کوه

replyپاسخگویی به این حاشیه flagگزارش حاشیهٔ نامناسب linkرونوشت نشانی حاشیه

 
عین. ح در ‫۵ ماه قبل، پنج شنبه ۹ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۴۵ نوشته:

بیت هفتم: آن نه از رحمت بوَد
بیت نهم: بر کس

replyپاسخگویی به این حاشیه flagگزارش حاشیهٔ نامناسب linkرونوشت نشانی حاشیه

 

برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور ثبت نام کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.