باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم
چون حباب از فرق دستار یقین را وا کنم
خار بی گل، دود بی آتش بمن قسمت رسد
خواه گلشن خواه گلخن هر کجا مأوا کنم
پای سیرم نیست اما سیل اشکم داده اند
می توانم خانه را بر خویشتن صحرا کنم
اشک می ریزم زخون هر گاه شوق از حد رود
چون شود بدمست مهمان آب در مینا کنم
صورت دیبا ز خواب عافیت بیدار شد
عیش را از ناله تا کی تلخ بر دنیا کنم
منکه کاغذ از قلم نشناسم از آشفتگی
می رود قاصد چه بنویسم چه حرف انشا کنم
از نسیمی کمترم در گلستان روزگار
این نشد کز تو گلی بند قبائی وا کنم
خاکبیزی می کنم از دور چون بستم ترا
دست و پائی را که گم کردم مگر پیدا کنم
پایم از بند تعصب گر برون آید کلیم
دست دل گیرم بدست و سیر مشربها کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با آرزوی باده و رهایی از قید یقین و تعصب آغاز میشود. شاعر از بیبهرگی، اشک خونین، پریشانی و ناتوانی در وصال معشوق سخن میگوید. در پایان، آرزو میکند که اگر از بند تعصب آزاد شود، با دل آزاد در مشربهای گوناگون سیر کند.
هوش مصنوعی: شراب کجاست تا مانند موج با همهٔ اندامم برقصم و همچون حباب که سرپوشش را میگشاید، دستار یقین و اطمینان زاهدانه را از سر باز کنم و رها شوم.
هوش مصنوعی: قسمت من همیشه خارِ بیگل و دودِ بیآتش است؛ یعنی رنجِ بیبهره. فرقی نمیکند در گلستان جا بگیرم یا در آتشخانهٔ حمام.
هوش مصنوعی: توان رفتن و سیر و سفر ندارم، اما سیل اشکی به من دادهاند که با آن میتوانم خانه را ویران کنم و آن را برای خود به بیابان بدل سازم.
هوش مصنوعی: هر گاه شوقم از اندازه بگذرد، به جای اشک خون میریزم. همانطور که وقتی مهمان بدمستی کند، در شیشهٔ شراب آب میریزند تا مستیاش را کم کنند، من هم شوق را با اشک خونین مهار میکنم.
هوش مصنوعی: حتی نقشهای پارچهٔ دیبا از نالههای من از خواب آسوده بیدار شدهاند. تا کی با نالهام خوشی را بر اهل دنیا تلخ کنم؟
هوش مصنوعی: من از پریشانی، کاغذ را از قلم تشخیص نمیدهم. پیک دارد میرود؛ چه بنویسم و چه سخنی بسازم؟
هوش مصنوعی: در گلستان روزگار از نسیمی هم کمترم؛ نسیم گره غنچه را میگشاید، اما برای من میسر نشد که حتی گره یک بند قبای تو را که چون گلی است باز کنم.
هوش مصنوعی: از وقتی دل به تو بستم، دست و پایم را گم کردهام. اکنون از دور خاک را غربال میکنم، شاید دست و پای گمشدهام را پیدا کنم.
هوش مصنوعی: کلیم، اگر پایم از بند تعصب رها شود، دست دل را در دست میگیرم و در مذهبها و مشربهای گوناگون گردش میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم
گه به مکه منزل و گه در مدینه جا کنم
بر کنار زمزم از دل برکشم یک زمزمه
وز دو چشم خون فشان آن چشمه را دریا کنم
صد هزاران دی درین سودا مرا امروز گشت
[...]
هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم
باز چون فردا شود امروز را فردا کنم
چون مرا سودایت از روز نخستین در سرست
پس همان بهتر که آخر سر درین سودا کنم
ای خوشا! کز بیخودیها سر نهم بر پای او
[...]
من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم
خویش را مشهور سازم یار را رسوا کنم
تا توانم سوخت پنهان کافرم گر آشکار
خویش را پروانهٔ آن شمع بیپروا کنم
گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست
[...]
کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنم
عقل را دیوانه سازم عشق را رسوا کنم
چون وفا زین دوستان ده زبان گیرم کنار
چون مروت در پس زانوی عزلت جا کنم
خوی دل گیرم طلاق بستر راحت دهم
[...]
رشته امید را تا چند پیوندم به خلق
تا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم
می ربایندش ز دست یکدگر خوبان چوگل
من دل گم گشته خودرا کجا کنم
با چنین کامی که از تلخی سخن رامی گزد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.