هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم
باز چون فردا شود امروز را فردا کنم
چون مرا سودایت از روز نخستین در سرست
پس همان بهتر که آخر سر درین سودا کنم
ای خوشا! کز بیخودیها سر نهم بر پای او
بعد از آن از شرم نتوانم که سر بالا کنم
ای که میگویی: دل گم گشته خود را بجوی
من که خود گم گشته ام او را کجا پیدا کنم؟
بس که خوارم، از سگانت شرم می آید مرا
چند خود را در میان مردمان رسوا کنم؟
من کیم تا از غلامان تو گویم خویش را؟
من چه سگ باشم که در خیل سگانت جا کنم؟
عاشق مستم، هلالی، مجلس رندان کجاست؟
تا دل و جان را فدای ساقی زیبا کنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از ناتوانی خود در ترک عشق میگوید: هر شب توبه میکند و هر روز آن را به فردا میافکند، و سرانجام میپذیرد که جان در این راه بدهد. سپس از بیخودی و گمشدگی خود و از خواریاش در برابر معشوق سخن میگوید، تا آنجا که خود را حتی همشأن سگان کوی او نمیداند. در پایان، شاعر خود را عاشقی مست میخواند که در جستوجوی بزم رندان است تا جان را فدای ساقی کند.
هوش مصنوعی: هر شب با خود میگویم که فردا این عشق و شیدایی را رها میکنم، اما چون فردا میرسد، باز تصمیم را به فردای دیگر میسپارم.
هوش مصنوعی: چون عشق و شیدایی تو از روز ازل در سر من بوده است، بهتر است که سرانجام جانم را در راه همین عشق بدهم.
هوش مصنوعی: چه خوش است لحظهای که از سر بیخودی سر بر پای معشوق بگذارم و پس از آن از شرم نتوانم سرم را بلند کنم.
هوش مصنوعی: ای کسی که به من میگویی دل گمشدهات را جستوجو کن، من که خودم گم شدهام، دلم را از کجا پیدا کنم؟
هوش مصنوعی: آنقدر خوار و بیمقدارم که حتی از سگان کوی تو شرم دارم؛ تا کی خود را در میان مردم رسوا کنم؟
هوش مصنوعی: من کیستم که خود را از غلامان تو بشمارم؟ من حتی در حد سگی نیستم که در میان سگان کوی تو جایی بگیرم.
هوش مصنوعی: هلالی، من عاشقی مستم؛ بزم رندان کجاست تا دل و جانم را فدای ساقی زیبا کنم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
کی بود یارب که رو در یثرب و بطحا کنم
گه به مکه منزل و گه در مدینه جا کنم
بر کنار زمزم از دل برکشم یک زمزمه
وز دو چشم خون فشان آن چشمه را دریا کنم
صد هزاران دی درین سودا مرا امروز گشت
[...]
من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم
خویش را مشهور سازم یار را رسوا کنم
تا توانم سوخت پنهان کافرم گر آشکار
خویش را پروانهٔ آن شمع بیپروا کنم
گر دهندم جا بگوی او نه جان خوش دلیست
[...]
کو جنونی تا خرد را طعمه سودا کنم
عقل را دیوانه سازم عشق را رسوا کنم
چون وفا زین دوستان ده زبان گیرم کنار
چون مروت در پس زانوی عزلت جا کنم
خوی دل گیرم طلاق بستر راحت دهم
[...]
باده کو تا موج سان رقص از همه اعضا کنم
چون حباب از فرق دستار یقین را وا کنم
خار بی گل، دود بی آتش بمن قسمت رسد
خواه گلشن خواه گلخن هر کجا مأوا کنم
پای سیرم نیست اما سیل اشکم داده اند
[...]
رشته امید را تا چند پیوندم به خلق
تا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم
می ربایندش ز دست یکدگر خوبان چوگل
من دل گم گشته خودرا کجا کنم
با چنین کامی که از تلخی سخن رامی گزد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.